A-τυπος και υπογραμμός: Tο άλμα

Η πλα­σμα­τική εικόνα που επι­χει­ρεί να περάσει η κυβέρ­νηση για την κατά­σταση που επι­κρα­τεί σήμερα στην κοι­νω­νία, πόρρω απέχει από το τι πραγ­μα­τικά συμ­βαί­νει.

Παρά τις προ­σπά­θειες των κυβερ­νώ­ντων να κρύψουν τα προ­βλή­ματα κάτω από το χάλι, και ει δυνατόν να πατή­σουν πάνω του, ο ρεα­λι­σμός τούς χαλάει τα σχέδια. Η κοι­νω­νία, βράζει και το πολι­τικό σύστημα απο­συ­ντί­θε­ται ανίκανο να αντε­πε­ξέλ­θει στα σημεία των καιρών.

Μόλις χθες, λίγο μετά τις 7 το πρωί σε κεντρικό δρόμο της πόλης μια καλο­βαλ­μένη, ηλι­κιω­μένη κυρία, περί­μενε για αρκετή ώρα δίπλα σε έναν κάδο απορ­ριμ­μά­των. Οταν βεβαιώ­θηκε ότι δεν υπάρ­χουν διερ­χό­μενα αυτο­κί­νητα και πεζοί, άπλωσε το χέρι της να πάρει μια πλα­στική τσάντα που περιείχε φαγώ­σιμα, την οποία κάποιος συμπο­λί­της μας είχε αφήσει, όπως εξάλλου συμ­βαί­νει πλέον όλο και συχνό­τερα.

Το ότι η τσάντα, καλά κλει­σμένη και περι­ποι­η­μένη, περιείχε φαγώ­σιμα, το δια­πί­στωσα το προη­γού­μενο βράδυ, περ­νώ­ντας από το συγκε­κρι­μένο σημείο, όπου σχεδόν καθη­με­ρινά συμπο­λί­τες μας αφήνουν διάφορα είδη που δεν χρειά­ζο­νται, όπως ρούχα και παπού­τσια ή φαγητό που περισ­σεύει για συμπο­λί­τες μας που έχουν ανάγκη.

Με μεγάλο δισταγμό μήπως κάποιος την δει, η κυρία πήρε την τσάντα, την έκρυψε κάτω από την ζακέτα της και απο­μα­κρύν­θηκε, σχεδόν ενοχικά, με γρήγορα βήματα.

Προ­φα­νώς δεν είναι η μονα­δική που ανα­γκά­ζε­ται να πάρει φαγητό παρα­τη­μένο επί ώρες δίπλα από έναν κάδο σκου­πι­διών, και οπωσ­δή­ποτε αν είχε άλλη επιλογή δεν θα το έκανε. Η περι­βολή της δεν παρέ­πε­μπε σε περι­θω­ριο­ποι­η­μένο ή ανή­μπορο άτομο. Αντι­θέ­τως.

Οι συνειρ­μοί για το πώς από την μία μέρα στην άλλη η γυναίκα αυτή, έφτασε στο σημείο να χαμη­λώ­νει τα μάτια από ντροπή πριν απλώσει το χέρι της, δια­δέ­χο­νταν ο ένας τον άλλον παρα­κο­λου­θώ­ντας την σκηνή. Πολύ εύκολα τελικά μπορεί κανείς να βρεθεί από την μία όχθη στην άλλη, χωρίς να υπάρχει κανένα δίχτυ κοι­νω­νι­κής προ­στα­σίας.

Τα μέτρα που λαμ­βά­νο­νται είναι ασπι­ρί­νες για μια κοι­νω­νία που ψυχορ­ρα­γεί την ίδια ώρα που η κυβέρ­νηση προ­σβλέ­πει στον φυσικό θάνατο όσων είναι άνω των 70 για να λύσει το συντα­ξιο­δο­τικό, αφού όπως απο­δεί­χθηκε δια στό­μα­τος Ευκλείδη Τσα­κα­λώ­του, κάθε άλλο παρά ατυχής ήταν η περι­βό­ητη έκφραση του πρω­θυ­πουρ­γού στη ΔΕΘ.

Φτάσαμε σε ένα σημείο που αντί να κάνουμε όνειρα, κάνουμε μαθη­μα­τικά και αντί να σχε­διά­ζουμε ένα καλύ­τερο αύριο αρκού­μα­στε να κάνουμε σχέδια για την μέρα που ξημε­ρώ­νει. Κι από αύριο έχει (;) ο Θεός…

«Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά» είχε πει ο Οδυσ­σέας Ελύτης, φαί­νε­ται όμως πως μας πρόλαβε η φθορά και αφού η χώρα βαδίζει σε τεντω­μένο σχοινί είναι αμφί­βολο για το πότε –αν- θα κατα­φέ­ρει να κάνει το ανα­γκαίο άλμα.