Eλένη Tάνου: H “δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά” της Tελένδου που πηγαίνει κάθε πρωί στο σχολείο με… βάρκα!

Πώς βρε­θή­κατε στην Τέλενδο;

Ζω στην Κάλυμνο εδώ και τέσσερα χρόνια. Ο σύζυγός μου είναι Καλύ­μνιος, γι αυτό και απο­φά­σισα κι εγώ να μετα­κο­μίσω στο νησί. Σκέ­φτηκα λοιπόν ότι θα είναι καλή ευκαι­ρία να δω κι ένα σχολείο δύσκολο, όπως λέμε, και ήθελα να ζήσω αυτή την εμπει­ρία.

Πότε πήρατε την απόφαση;

Το καλο­καίρι που μας πέρασε άρχισα να το σκέ­φτο­μαι και αφού το συζή­τησα με τον σύζυγό μου, απο­φά­σισα να το δηλώσω και τελικά κλήθηκα να καλύψω τη θέση εκεί.

Τι ιδιαι­τε­ρό­τη­τες έχει αυτό σχολείο;

Πρώτα απ΄όλα είναι μονο­θέ­σιο. Εχω τρεις τάξεις αυτή τη στιγμή. Ένα παιδάκι στην πρώτη τάξη, δύο παι­δά­κια στην τρίτη τάξη και πέντε παι­δά­κια στην πέμπτη τάξη. Αυτό σημαί­νει ότι πρέπει να βρω τις ισορ­ρο­πίες ανάμεσα σε τρεις τάξεις. Πώς να τους κάνω το μάθημα, το χρόνο που θα αφιε­ρώσω σε κάθε τάξη… Αυτό καλού­μαι για πρώτη φορά να το αντι­με­τω­πίσω και να το ισορ­ρο­πήσω. Ακόμα πιο ιδιαί­τερο είναι το γεγονός ότι από τον Οκτώ­βριο το σχολείο θα μείνει μόνο με δύο παι­δά­κια, γιατί τα υπό­λοιπα θα πάνε σε σχολείο της Καλύ­μνου όταν θα ολο­κλη­ρω­θεί η σεζόν, αφού οι γονείς τους θα κλεί­σουν τα κατα­στή­ματά τους εδώ και θα επι­στρέ­ψουν στην Κάλυμνο για τον χειμώνα. Τα παι­δά­κια θα επι­στρέ­ψουν στο σχολείο της Τελέν­δου πάλι μετά το Πάσχα. Ουσια­στικά την σχολική χρονιά θα την βγά­λουμε μαζί με δύο παιδιά της πέμπτης τάξης.

Πριν πού διδά­σκατε;

Εχω πάει σε αρκετά μέρη της χώρας μας. Μια χρονιά ήμουν στη Θεσ­σα­λο­νίκη, μια χρονιά στην Αθήνα, μια χρονιά στο χωριό Ζέρβη της Πέλλας, άλλη μια χρονιά στην Ξάνθη, πέρυσι ήμουν στους Λειψούς, έχω διδάξει τρία χρόνια στην Κάλυμνο εκ των οποίων μια χρονιά στο Βαθύ. Και φέτος είμαι στην Τέλενδο.

Πώς σας φαί­νε­ται μέχρι στιγμής;

Προς το παρόν όλα είναι μια χαρά, και πιστεύω ότι έτσι θα συνε­χί­σουμε. Το χαί­ρο­μαι πολύ. Δεν μου έχει ξανα­τύ­χει να πρέπει να πάρω την βαρ­κούλα για να πάω στο σχολείο να διδάξω και νομίζω ότι πρό­κει­ται για εμπει­ρία που δεν έχουν βιώσει πολλοί συνά­δελ­φοί μου. Μάλιστα, κάθε πρωί στην βάρκα, συναντώ και ξένους επι­σκέ­πτες που είναι εδώ για δια­κο­πές. Μαζί τους, νιώθω κι εγώ ότι είμαι σε δια­κο­πές μπαί­νο­ντας στη βαρ­κούλα κάθε πρωί. Τα παι­δά­κια μου με περι­μέ­νουν κάθε μέρα στο λιμάνι και πηγαί­νουμε όλοι μαζί στο σχολείο.

Εχετε ενη­με­ρω­θεί για το τι γίνεται στην περί­πτωση κακο­και­ρίας;

Μου έχουν πει οι βαρ­κά­ρη­δες ότι σπανίως δεν μπορεί να προ­σεγ­γί­σει βάρκα την Τέλενδο. Πρέπει ο καιρός να είναι πάρα πολύ άσχημος κι αυτό αν συμβεί, προ­κύ­πτει μια δυο φορές τον χρόνο. Είναι πάρα πολύ κοντά, δεν χρειά­ζε­ται περισ­σό­τερο από πέντε λεπτά για να περά­σεις απέ­να­ντι.

Πόσο εύκολη ήταν για εσάς η απόφαση να μετα­κο­μί­σετε στην Κάλυμνο;

Εγώ είμαι από την Τούμπα της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Ομολογώ ότι ήταν πάρα πολύ δύσκολη η απόφαση για να μείνω μόνιμα στην Κάλυμνο όμως ο άνθρω­πος που διάλεξα να είμαι μαζί του το αξίζει και γι αυτό πήρα αυτή την απόφαση.

Φαντά­ζο­μαι ότι τα παιδιά στην Τέλενδο θα σας περί­με­ναν πώς και πώς.

Ναι! Εγώ ήρθα στο σχολείο μια ημέρα πριν ανοί­ξουν τα σχολεία και τα παιδιά άκουσαν ότι ήρθε η νέα κυρία και άφησαν το παι­χνίδι τους για να έρθουν να με γνω­ρί­σουν. Είναι πολύ συναι­σθη­μα­τικά παιδιά, φιλό­τιμα, υπάκουα και σέβο­νται το ρόλο του δασκά­λου, έχουν αξίες από τα σπίτια τους. Και οι γονείς των παιδιών επίσης ήρθαν να με γνω­ρί­σουν. Μου έδωσαν την αίσθηση ότι κι εκείνοι με περί­με­ναν. Είναι απλοί, αγνοί άνθρω­ποι που με αγκά­λια­σαν από την πρώτη στιγμή. Τον δάσκαλο εδώ, τον έχουν ψηλά αυτό εισπράττω από τους ανθρώ­πους, από τον τρόπο με τον οποίο θα με καλη­με­ρί­σουν οι γονείς, τα παιδιά. Είναι κάτι που δεν το έχω νιώσει στις μεγάλες πόλεις.

Ξεκι­νώ­ντας να ασχο­λη­θείτε με τα παι­δα­γω­γικά, είχατε στο μυαλό σας αυτή την προ­ο­πτική;

Για να είμαι ειλι­κρι­νής, όχι. Όταν ήμουν πιο νέα, στα 22 με 23 πίστευα ότι δεν θα μπο­ρούσα να αντε­πε­ξέλθω σε τέτοιες κατα­στά­σεις και συν­θή­κες. Αλλά καμιά φορά η ζωή και η πάροδος του χρόνου σού δίνουν τη σοφία και την πείρα για να δεις ότι τα πάντα μπορείς να κατα­φέ­ρεις. Ο,τι σου φέρει ο Θεός στο δρόμο σου μπορείς να το κάνεις.

Πόσων ετών είστε;

Πριν από μερικές ημέρες έκλεισα τα 30.

Στα 30 είναι και μια πρό­κληση αυτή για ένα εκπαι­δευ­τικό.

Σίγουρα είναι. Ηθελα αυτή την εμπει­ρία να την έχω στην «ατζέντα» μου, με όλα τα σχολεία όπου έχω διδάξει.

Το καθη­με­ρινό πρό­γραμμα λοιπόν της δασκά­λας που διδά­σκει στην Τέλενδο, τι περι­λαμ­βά­νει;

Η βαρ­κούλα ξεκινά στις 08.00 το πρωί, στις 08.05 περίπου φτάνω στο νησί και με τους μαθητές μου που με περι­μέ­νουν στο λιμάνι πηγαί­νουμε στο σχολείο για να ξεκι­νή­σουμε το μάθημά μας. Από εκεί και πέρα, κάθε τάξη ακο­λου­θεί το δικό της πρό­γραμμα μέχρι τις 12.25. Επειδή ακόμα είναι αρχή και πρό­κει­ται για ένα σχολείο με ιδιαι­τε­ρό­τη­τες, φεύγω από εδώ γύρω στη 1.30 με 2 το μεση­μέρι. Παίρνω το καϊκάκι και πηγαίνω απέ­να­ντι στην Κάλυμνο. Στη διάρ­κεια της σεζόν έχει έξι καϊ­κά­κια που κάνουν αυτό το δρο­μο­λό­γιο, τον χειμώνα μένουν μόνο δύο. Τώρα ακόμα έχει ανά μισή ώρα δρο­μο­λό­για.

Το σχολείο ως δομή, έχει ελλεί­ψεις;

Το κτήριο έχει κάποια μικρά προ­βλή­ματα, αλλά ο δήμαρ­χος που στέ­κε­ται δίπλα μας, μας είπε ότι έχει δρο­μο­λο­γή­σει εργα­σίες για την συντή­ρησή του και για την απο­κα­τά­σταση του γηπέδου. Αξίζει αυτά τα κτήρια, τα ιστο­ρικά, να τα συντη­ρούμε και να τα προ­στα­τεύ­ουμε από τις φθορές του χρόνου. Στον αγιασμό ήταν εδώ ο δήμαρ­χος Καλύ­μνου όπως και ο προϊ­στά­με­νος της Πρω­το­βάθ­μιας Εκπαί­δευ­σης κ. Νίκος Ράπτης και ο μητρο­πο­λί­της Καλύ­μνου Λέρου Αστυ­πα­λαίας. Η παρου­σία τους, δείχνει έμπρα­κτα ότι στέ­κο­νται δίπλα μας.

Εχετε ξανα­δι­δά­ξει σε τόσο μικρό σχολείο;

Σε τόσο μικρό όχι, αλλά έχω διδάξει στο Βαθύ της Καλύ­μνου όπου ήταν 24 παιδιά σε όλο το σχολείο κι έχω διδάξει και στους Λειψούς όπου ήταν 38 παι­δά­κια συνο­λικά σε όλες τις τάξεις.

Για στε­ριανή πάντως, έχετε πιάσει για τα καλά άγονη γραμμή!

Καπε­τά­νισσα έχω γίνει! Μέχρι το τέλος της χρονιάς μπορεί να παίρνω τη δική μου βάρκα για να περνάω απέ­να­ντι!

Όπως άλλοι συνά­δελ­φοί σας παίρ­νουν το αυτο­κί­νητό τους για να πάνε στο σχολείο, εσείς παίρ­νετε τη βάρκα.

Ναι, ακριβώς. Αλλά για μένα είναι πιο εύκολο. Αλλοι συνά­δελ­φοί μου δεν θα ζήσουν ποτέ αυτήν την μονα­δική εμπει­ρία, αυτά τα συναι­σθή­ματα, αυτό το δέσιμο με τα παιδιά. Εγώ ευγνω­μονώ τον Θεό που μου έδωσε αυτό το μικρό σχολείο, όπως και το σχολείο των Λειψών αλλά στο Βαθύ της Καλύ­μνου.

Υπάρχει προ­ο­πτική να μείνετε και για την επόμενη σχολική χρονιά εκεί;

Προς το παρόν, δεν βλέπω κάτι αρνη­τικό που θα με απέ­τρεπε να διδάξω εδώ και του χρόνου. Παρ΄όλα αυτά εμείς οι ανα­πλη­ρω­τές ζούμε κάθε χρόνο με την αβε­βαιό­τητα αν θα διδά­ξουμε και σε ποιο σχολείο θα μας πάρουν. Οκτώ χρόνια τρέχω από σχολείο σε σχολείο σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, όπως και όλοι οι συνά­δελ­φοι ανα­πλη­ρω­τές. Πολλοί αφήνουν πίσω τις οικο­γέ­νειές τους για να διδά­ξουν, άλλοι μετα­κο­μί­ζουν με την οικο­γέ­νεια κάθε χρόνο σε άλλη πόλη και ξαναρ­χί­ζουν κάθε σχολική χρονιά από την αρχή τη ζωή τους. Εμείς οι ανα­πλη­ρω­τές στε­λε­χώ­νουμε τα λεγό­μενα δύσκολα σχολεία, τα δυσπρό­σιτα, τα απο­μα­κρυ­σμένα από τα αστικά κέντρα και που δύσκολα θα επέλεγε ένας μόνιμος συνά­δελ­φος για να διδάξει. Δεν ξέρουμε τι μας ξημε­ρώ­νει και τι έχουμε να περι­μέ­νουμε για την επόμενη χρονιά. Κάθε χρόνο ακούμε για μονι­μο­ποι­ή­σεις αλλά μέχρι στιγμής, τίποτα δεν έχει γίνει. Μόνο υπο­σχέ­σεις ακούμε. Εύχομαι το κράτος να μην ξεχάσει τους κόπους και τις θυσίες μας και να ασχο­λη­θεί επι­τέ­λους και με εμάς.