«Κάνε ένα άλμα μεγαλύτερο από την φθορά» ( Ελύτης)

Στο επόμενο διά­στημα θα έχουμε ανα­σχη­μα­τι­σμό της κυβέρ­νη­σης. Ελπί­ζουμε να είναι σαρω­τι­κός και όχι απο­τέ­λε­σμα πιέσεων και συμ­βι­βα­σμών. Δεν αρκεί να φύγει ο Πολάκης από την καρέκλα του και να πάει σε άλλη. Ούτε νοείται ανα­σχη­μα­τι­σμός χωρίς  δια­ζύ­γιο από τους ΑΝΕΛ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εξευ­τε­λι­στεί από αυτή τη συνύ­παρξη, βαδί­ζο­ντας ολο­τα­χώς προς τα πίσω. Δεν είμαι βεβαία ότι αυτά θα συμβούν, αν ισχύουν τα ονόματα που ακού­γο­νται. Δυστυ­χώς  οι «κύκλοι» της φθοράς είναι πάντα ικανοί να φρε­νά­ρουν αλλαγές, να πιέσουν για τους «δικούς μας», την παρέα μας, τους φίλους, τους συντρό­φους, τις ισορ­ρο­πίες και όχι για να γίνουν επι­λο­γές των ικανών, των άξιων, αυτών που δια­θέ­τουν διάθεση και γνώση για να πάνε τα πράγ­ματα μπροστά, μετά από φανερές αδυ­να­μίες σε αυτό που λέμε «κουλ­τούρα δια­κυ­βέρ­νη­σης». Και μοιάζει εξω­πραγ­μα­τικό για τα ελλη­νικά δεδο­μένα των ανα­σχη­μα­τι­σμών η πρόταση που δια­βά­σαμε σε άρθρο του Χρι­στό­φο­ρου Κάσ­δα­γλη: «Στροφή θα ήταν να εκπο­νή­σεις ένα νέο πολι­τικό σχέδιο και κατόπιν να προσ­διο­ρί­σεις τα χαρα­κτη­ρι­στικά του προ­σω­πι­κού που θα το υπη­ρε­τή­σει. Το αντί­στροφο, να επι­στρα­τεύ­εις φρέσκα ή «μετα­χει­ρι­σμένα» πρόσωπα μόνο και μόνο για να υπη­ρε­τή­σουν την τρέ­χουσα πολι­τική σου, συνιστά πολ­λα­πλή στρέ­βλωση.»