Η ποιότητα

Σύμ­φω­να με τον «Κλει­σθέ­νη», με­τα­ξύ άλλων Μειω­μέ­να κατά 10 υπο­ψη­φί­ους θα είναι τα ψη­φο­δέλ­τια στις επό­με­νες αυ­το­διοι­κη­τι­κές εκλο­γές στην Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, σύμ­φω­να με το και­νούρ­γιο νο­μο­σχέ­διο για την αυ­το­διοί­κη­ση. Τε­λι­κά παί­ζει ρόλο η πο­σό­τη­τα ή μήπως η ποιό­τη­τα; Οι αι­ρε­τοί είναι οι πρω­τα­γω­νι­στές και εκεί­νοι πρέ­πει να δια­μορ­φώ­νουν το πλαί­σιο των απο­φά­σε­ων και των αλ­λα­γών στις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες. Είναι ανά­γκη επο­μέ­νως να «φυ­σή­ξει» άνε­μος δη­μιουρ­γί­ας και με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων και στο αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό που υπη­ρε­τεί την Αυ­το­διοί­κη­ση. Με νέες και ρη­ξι­κέ­λευ­θες από­ψεις και ιδέες, με διά­θε­ση για εποι­κο­δο­μη­τι­κό έργο και με τόλμη ώστε να σπά­σουν στε­γα­νά, να ξε­φύ­γου­με από αγκυ­λώ­σεις και στα­σι­μό­τη­τες. Με το βλέμ­μα σε ότι πιο σύγ­χρο­νο και επω­φε­λές συμ­βαί­νει στις προηγ­μέ­νες χώρες και μπο­ρεί να εφαρ­μο­στεί στην Ελ­λά­δα. Με διά­θε­ση να κά­νου­με το πα­ρα­πά­νω και όχι το αυ­το­νό­η­το. Φα­ντά­ζο­μαι τους αρ­μό­διους εκεί, στα έγκα­τα της διοί­κη­σης, να με­λε­τούν, να σβή­νουν, να γρά­φουν, να ξα­να­γρά­φουν ονό­μα­τα, να υπο­λο­γί­ζουν με μα­θη­μα­τι­κή ακρί­βεια το πο­λι­τι­κό όφε­λος σε σχέση με το μη­δε­νι­κό πο­λι­τι­κό κό­στος. Και κάπου εκεί την χά­νου­με την ποιό­τη­τα… Πε­ρί­που 20 χρό­νια τώρα γί­νο­νται με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στο επί­πε­δο της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης, με σκοπό τη βελ­τι­στο­ποί­η­ση της δη­μό­σιας διοί­κη­σης στο πλαί­σιο των το­πι­κών κοι­νω­νιών. Τα σχέ­δια των με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων λαμ­βά­νουν ονό­μα­τα λα­μπρών ιστο­ρι­κών φυ­σιο­γνω­μιών. Ο πρώ­τος κυ­βερ­νή­της, ο αρ­χι­τέ­κτο­νας του Παρ­θε­νώ­να, ο θε­με­λιω­τής της αθη­ναϊ­κής δη­μο­κρα­τί­ας. Το θέμα είναι να στε­λε­χώ­σουν τα σχέ­δια ικα­νοί άν­θρω­ποι, με όραμα για τον τόπο τους και όχι απλά για κομ­μα­τι­κές ισορ­ρο­πί­ες και πο­λι­τι­κά κέρδη. Επι­βάλ­λε­ται μια δια­φο­ρε­τι­κή  πο­λι­τι­κή λο­γι­κή και ηθική. Μετά από κάθε με­γά­λη κα­τα­στρο­φή, οι κοι­νω­νί­ες ανα­ζη­τούν εκεί­νους που θα τους προ­σφέ­ρουν ξανά την ελ­πί­δα. Θα ενώ­σουν, και δεν θα δι­χά­σουν. Δεν θα δουν την εξου­σία ως λά­φυ­ρο ή επάγ­γελ­μα. Αλλά ως κα­θη­με­ρι­νή υπη­ρε­σία προς τους πο­λί­τες. Ως κα­θη­με­ρι­νή λο­γο­δο­σία ευ­θύ­νης.