Ελεύθερη χωρίς όρους 71χρονη που κατηγορείται για αυθαίρετη δόμηση σε δάσος

Ελεύ­θε­ρη χωρίς όρους, αφέ­θη­κε χθες μετά την απο­λο­γία της, με ομό­φω­νη από­φα­ση της τα­κτι­κής Ανα­κρί­τριας και της Ει­σαγ­γε­λέ­ως Υπη­ρε­σί­ας, μια 71χρονη κά­τοι­κος Αρ­χαγ­γέ­λου, που διώ­κε­ται σε βαθμό κα­κουρ­γή­μα­τος για αυ­θαί­ρε­τη δό­μη­ση σε δάσος.

Η κα­τη­γο­ρού­με­νη φέ­ρε­ται με­τα­ξύ των ετών 2015-2016 στην θέση «Λι­βά­δα» της Το­πι­κής Κοι­νό­τη­τας Αρ­χαγ­γέ­λου κατά πα­ρά­βα­ση των άρ­θρων 81 παρ. 1 α, 3ζ και 94 παρ. 8 περ. α του Ν. 4495/2017 να προ­έ­βη στην κα­τα­σκευή αυ­θαί­ρε­των κα­τα­σκευών.
Φέ­ρε­ται ει­δι­κό­τε­ρα να πε­ριέ­φρα­ξε με συρ­μα­τό­πλεγ­μα και σι­δε­ρέ­νιους πασ­σά­λους, μή­κους 191 μέ­τρων τμήμα εμ­βα­δού 2.002 τ.μ, που απο­τε­λεί δη­μό­σιο δάσος.

Ακόμα, εντός του πα­ρα­πά­νω πε­ρι­φραγ­μέ­νου τμή­μα­τος φέ­ρε­ται να ανή­γει­ρε κτί­σμα εμ­βα­δού 63 τ.μ. και ύψους 3 μέ­τρων απο­τε­λού­με­νου από βάση από τσι­μέ­ντο με οπλι­σμέ­νο σκυ­ρό­δε­μα, τσι­με­ντέ­νιες κο­λώ­νες και σκεπή από τσι­μέ­ντο με οπλι­σμέ­νο σκυ­ρό­δε­μα καθώς και στην κα­τα­σκευή κατά το έτος 2016, κτί­σμα­τος εμ­βα­δού 15 τ.μ. από τσι­μέ­ντο με οπλι­σμέ­νο σκυ­ρό­δε­μα.

Απο­λο­γού­με­νη, αφού ανα­φέρ­θη­κε στην οι­κο­γε­νεια­κή της κα­τά­στα­ση αλλά και στην βε­βα­ρυ­μέ­νη κα­τά­στα­ση της υγεί­ας της επε­σή­μα­νε ότι ο παπ­πούς του από το έτος 1880 κα­τεί­χε και νε­μό­ταν τμήμα ακι­νή­του εκτά­σε­ως 2002 τ.μ. στην το­πο­θε­σία «Λι­βά­δια» της κτη­μα­τι­κής πε­ρι­φέ­ρειας Αρ­χαγ­γέ­λου -Ρόδου. Το ακί­νη­το έκτο­τε ήταν βρα­χώ­δες και άγονο και το χρη­σι­μο­ποιού­σε ως βο­σκό­το­πο, κα­θό­τι τύγ­χα­νε βο­σκός.

Έκτο­τε, κα­τα­σκεύ­α­σε ένα λι­θό­κτι­στο κτί­σμα, το οποίο χρη­σι­μο­ποιού­σε ως χώρο απο­θή­κευ­σης των τρο­φί­μων των ζώων, καθώς και ως στά­βλο. Για πολλά χρό­νια ο παπ­πούς της χρη­σι­μο­ποιού­σε το ακί­νη­το κατ΄ αυτόν τον τρόπο, χωρίς ποτέ οποιοσ­δή­πο­τε τρί­τος ή το τότε Ιτα­λι­κό Δη­μό­σιο να προ­βά­λει οια­δή­πο­τε αντίρ­ρη­ση.

Μετά την πα­ρα­χώ­ρη­ση των Δω­δε­κα­νή­σων από την Ιτα­λία στην Ελ­λά­δα, συ­νέ­χι­σε να νέ­με­ται και να κα­τέ­χει δια­νοία κυ­ρί­ου το ως άνω τμήμα εκτά­σε­ως 2002 τ.μ. και να το χρη­σι­μο­ποιεί κατά την ίδια χρήση, χωρίς ποτέ κά­ποιος τρί­τος ή το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο να αμ­φι­σβη­τή­σει καθ΄ οποιο­δή­πο­τε τρόπο τη νομή και κα­το­χή του σ΄ αυτό.

Περί το έτος 1940 ο παπ­πούς της με­τα­βί­βα­σε ατύ­πως, λόγω γο­νι­κής πα­ρο­χής, το προ­πε­ρι­γρα­φό­με­νο τμήμα εκτά­σε­ως 2002 τ.μ. στον πα­τέ­ρα της ο οποί­ος συ­νέ­χι­σε να έχει εκεί ζώα και να χρη­σι­μο­ποιεί και το κτί­σμα. Με το πέρας του χρό­νου όμως στα­μά­τη­σε να δρα­στη­ριο­ποιεί­ται ως βο­σκός. Αυτό είχε ως απο­τέ­λε­σμα να μην επι­με­λεί­ται το πα­λαιό κτί­σμα και αυτό να δια­βρω­θεί, να ερει­πω­θεί και να κα­τα­στρα­φεί σχε­δόν ολο­σχε­ρώς.

Συ­νέ­χι­σε όμως να επι­σκέ­πτε­ται το ακί­νη­το και να πράτ­τει πρά­ξεις νομής και κα­το­χής δια­νοία κυ­ρί­ου, καθώς πάντα υπήρ­χε η πε­ποί­θη­ση ότι το πε­ρι­γρα­φό­με­νο ακί­νη­το ανήκε στην οι­κο­γέ­νεια.

Εν συ­νε­χεία, περί το έτος 1967 ο πα­τέ­ρας της της με­τα­βί­βα­σε ατύ­πως, λόγω προι­κός, το ακί­νη­το και κα­νείς δεν έχει αμ­φι­σβη­τή­σει τη νομή και κα­το­χή της.

Ου­δέ­πο­τε είχε την αμυ­δρή υπο­ψία ότι το πε­ρι­γρα­φό­με­νο ακί­νη­το ανήκε σε κά­ποιον άλλον, εκτός από εμένα, πόσο μάλ­λον στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Στέ­λιος Κιουρ­τζής.