Ερασιτέχνες του τουρισμού αμαυρώνουν την εικόνα-Οι μακαρούνες στην Κάρπαθο για… Ελληνες

«Θα μπο­ρού­σαμε να έχουμε τον λογα­ρια­σμό παρα­καλώ;» λέει η του­ρί­στρια από το Ισραήλ, που έχει μόλις ολο­κλη­ρώ­σει με τον σύζυγο και τα δύο παιδιά τους ένα παρα­δο­σιακό κρητικό γεύμα. «Βεβαίως», απαντά ο νεαρός σερ­βι­τό­ρος της ορεινής ταβέρ­νας. Στο τραπέζι κατα­φθά­νει αμέσως ένας μεγα­λύ­τε­ρος κύριος κρα­τώ­ντας ένα χαρτί, γραμ­μένο στο χέρι, όπου ανα­γρά­φε­ται το αντί­τιμο της γαστρο­νο­μι­κής τους εμπει­ρίας. Η κυρία βγάζει από το πορ­το­φόλι της μια κάρτα και τη δίνει στον «προϊ­στά­μενο» του σερ­βι­τό­ρου – όπως πιστο­ποί­ησε η στάση και το ύφος του. «Αχ, λυπάμαι πολύ, δεν δεχό­μα­στε κάρτες, μόνο μετρητά, αν υπάρχει πρό­βλημα έχουμε όμως εδώ ΑΤΜ», απο­κρί­θηκε εκείνος και της έδειξε εντός της αυλής της ταβέρ­νας ένα αυτό­ματο μηχά­νημα ανα­λή­ψεων, το οποίο ήταν δια­συν­δε­δε­μένο με όλα τα τρα­πε­ζικά συστή­ματα του εξω­τε­ρι­κού. Εκείνη ανα­γκα­στικά ακο­λού­θησε τη συμ­βουλή του, αφού δεν διέθετε μετρητά. Επι­στρέ­φο­ντας όμως δεν παρέ­λειψε να σχο­λιά­σει στον σύζυγό της: «Είναι να απορεί κανείς που κυκλο­φο­ρούν με αυτο­κί­νητα και όχι με γαϊ­δου­ρά­κια εδώ πέρα. Σε ποια χώρα του πολι­τι­σμέ­νου κόσμου δεν παίρ­νουν κάρτες;».

Το στοί­χημα

Τα παρό­μοια περι­στα­τικά ανα­ρίθ­μητα. Και εξόχως ζημιο­γόνα. Η αρνη­τική εμπει­ρία κατα­φέ­ρει σοβαρό πλήγμα στην εικόνα της χώρας, καθώς τα κακά νέα κυκλο­φο­ρούν από στόμα σε στόμα πολύ ταχύ­τερα από τα ευχά­ρι­στα.

Ο ξένος του­ρί­στας αντι­με­τω­πί­ζε­ται δια­φο­ρε­τικά απ’ ό,τι ο Ελληνας, όπως φαί­νε­ται και στην «από­δειξη» από ταβέρνα στην Κάρπαθο.

Ο ξένος του­ρί­στας αντι­με­τω­πί­ζε­ται δια­φο­ρε­τικά, όπως φαί­νε­ται και στην «από­δειξη» που άφησε ο ιδιο­κτή­της ταβέρ­νας στην Κάρπαθο. Η «από­δειξη», φυσικά, δεν ήταν άλλο από ένα πρό­χειρο δελτίο παραγ­γε­λίας από το μπλο­κάκι στο οποίο σημειώ­νει ο σερ­βι­τό­ρος τις επι­λο­γές του πελάτη. Στο δελτίο παραγ­γε­λίας, εκτός από την τιμή των παραγ­γελ­θέ­ντων πιάτων, ανα­γρα­φό­ταν στην κορυφή και το «δια­κρι­τικό»: «Ελληνες». Τέτοια φαι­νό­μενα θεω­ρού­νταν γνω­ρί­σματα μιας άλλης, ορι­στικά παρελ­θού­σας εποχής. Η εμπει­ρία κατα­δει­κνύει ότι δεν έχουν εξα­λει­φθεί. Μπορεί κανείς να συνα­ντή­σει άριστες υπη­ρε­σίες, χαμο­γε­λα­στούς ξενο­δό­χους, πρό­σχα­ρους εστιά­το­ρες, να πλη­ρώ­σει έναν φυσιο­λο­γικό λογα­ρια­σμό και να λάβει νόμιμη από­δειξη. Μπορεί όμως και όχι.

Οπως ο Πέτρος και η Κατε­ρίνα, οι οποίοι απο­φά­σι­σαν να κάνουν μια σύντομη εκδρομή το περα­σμένο Σαβ­βα­το­κύ­ριακο σε ένα παρα­θα­λάσ­σιο χωριό της βόρειας Εύβοιας. Ανα­ζή­τη­σαν μέσω γνωστής πλατ­φόρ­μας κρα­τή­σεων ένα δωμάτιο το οποίο να δέχεται κατοι­κί­δια. Η τιμή ήταν αξιο­πρε­πής, οι φωτο­γρα­φίες έδει­χναν έναν κατά­λυμα καθαρό και ευρύ­χωρο, το οποίο δια­φή­μιζε επι­πλέον ότι δια­θέ­τει… ιδιω­τική παραλία. Απο­φά­σισε ο Πέτρος να πάρει τηλέ­φωνο την ιδιο­κτή­τρια να επι­βε­βαιώ­σει του λόγου το αληθές περί κατοι­κι­δίων. «Αν είναι μικρό το σκυλί, αν είναι ήσυχο και αν δεσμευ­τείτε ότι δεν θα το πάρετε μαζί σας στην παραλία, δεν έχω πρό­βλημα», απά­ντησε η κ. Μαρία. Ετσι απο­φά­σι­σαν να πάρουν τον σκύλο τους και να βρεθούν στη βόρεια Εύβοια. Οταν το ζευγάρι έφτασε στην περιοχή γύρω στις 12 το μεση­μέρι έλαβε ένα τηλε­φώ­νημα από την κ. Μαρία, η οποία τους ρώτησε τι ώρα ακριβώς σκο­πεύ­ουν να φτάσουν, «γιατί θέλω να ξεκου­ρα­στώ το μεση­μέρι». Εφτασαν στο κατά­λυμα, όπου τους υπο­δέ­χθηκε, οργι­σμένη, η κ. Μαρία. Οταν έβγαλαν τον σκύλο από το αυτο­κί­νητο, εκείνη «σκο­τεί­νιασε» και τους είπε: «Μα, καλά, γιατί το φέρατε μαζί σας; Δεν το αφήνατε σπίτι το ζωντανό καλύ­τερα;». Δεν αντα­πά­ντη­σαν. «Η παραλία είναι από εκεί», τους έδειξε με προ­τε­τα­μένο το δάχτυλο, «αν όμως πάρετε μαζί σας ξαπλώ­στρα, να τη φέρετε πίσω και να τη βάλετε πάλι στη θέση της, στον κήπο», είπε με ύφος στρα­τη­γού που μιλάει σε νεο­σύλ­λε­κτους. «Το δωμάτιο είναι από εκεί», τους έδειξε και πάλι με το δάχτυλο, χωρίς η ίδια να μετα­κι­νη­θεί από τη θέση της.

Ούτε νερό

Ανέ­βη­καν στο δωμάτιο, το οποίο ήταν πράγ­ματι ευρύ­χωρο. Ανοιξαν το ψυγείο και δεν βρήκαν μέσα ούτε ένα μπου­κάλι νερό. Κατέ­βη­καν στο κτίριο όπου βρι­σκό­ταν η… υποδοχή και ανα­ζή­τη­σαν την κ. Μαρία, διότι στο απο­μα­κρυ­σμένο μέρος όπου βρι­σκό­ταν το κατά­λυμα δεν υπήρχε η δυνα­τό­τητα αγοράς νερού. Η κ. Μαρία, όμως, ήταν άφαντη. Προ­φα­νώς είχε πάει να κοι­μη­θεί.

πηγή Καθη­με­ρινή