Κ. Μητσοτάκης: Οι ευθύνες θα αποδοθούν-Εχω εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη- Αθλια η διαχείριση της κρίσης

Τα αυθαί­ρετα δεν είναι άλλοθι για την κατα­στρο­φική δια­χεί­ριση της κρίσης, υπο­στή­ριξε ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης σε συνέ­ντευξη Τύπου. Αυτά υπήρχαν εδώ και 40 χρόνια. Είναι όμως πρώτη φορά που κάηκαν σχεδόν 100 άνθρω­ποι.

«Ας δια­χω­ρί­σουμε τις δια­χρο­νι­κές ευθύνες για την άναρχη δόμηση και όσα δεν κάναμε στη δασο­προ­στα­σία από την άθλια δια­χεί­ριση αυτής της κρίσης και την ακόμα πιο άθλια προ­σπά­θεια επι­κοι­νω­νια­κής συγκά­λυ­ψης όσων δεν έγιναν τις κρί­σι­μες ώρες».

«Οι Έλληνες ζητούν ασφά­λεια. Απαι­τούν σχέδιο, σοβα­ρό­τητα, ευθύνη και κυρίως τους πιο κατάλ­λη­λους ανθρώ­πους στις πιο κρί­σι­μες θέσεις. Γι’ αυτό στέ­κο­μαι εδώ απέ­να­ντί σας, για να αναλάβω από σήμερα την ευθύνη μου», τόνισε επι­προ­σθέ­τως ο κ. Μητσο­τά­κης.

Στέ­κο­μαι απέ­να­ντί σας έτοιμος για να αναλάβω την ευθύνη. Εχουμε ομάδα για να προ­χω­ρή­σουμε σε ανα­σχε­δια­σμό της πολι­τι­κής προ­στα­σίας, συμπλή­ρωσε.

Ανα­λυ­τικά η συνέ­ντευξη του Κυρ. Μητσο­τάκη

Την περα­σμένη Δευτέρα 92 άνθρω­ποι έχασαν τη ζωή τους με τον πιο φρικτό τρόπο. Δυστυ­χώς, ο αριθμός των νεκρών μπορεί να απο­δει­χθεί και μεγα­λύ­τε­ρος. Είναι ένα βάρος που σηκώνει όλη η Ελλάδα, το σηκώ­νουμε όλοι μας. Καθένας μας βλέπει να καθρε­φτί­ζο­νται στους δικούς μας ανθρώ­πους, -στα παιδιά μας, στους γονείς μας- τα πρόσωπα αυτής της πρω­τό­γνω­ρης τρα­γω­δίας.

Είναι ένα μαύρο ψηφι­δωτό από οικο­γε­νειακά δράματα που στοι­χειώ­νει τη συνεί­δησή μας και δεν μας αφήνει να ησυ­χά­σουμε.  Γιατί δεν πρέπει να ησυ­χά­σουμε. Ξέρουμε ότι θα μπο­ρού­σαν να ήταν δικοί μας άνθρω­ποι εκεί, αυτό το από­γευμα της Δευ­τέ­ρας, όπου μέσα σε τόσο λίγη ώρα τόσοι πολλοί άνθρω­ποι βρέ­θη­καν να δίνουν μια μάχη επι­βί­ω­σης, τη δική τους και των αγα­πη­μέ­νων τους προ­σώ­πων. Μια μάχη άδικη, μια μάχη άνιση.

 

Τις τελευ­ταίες 7 ημέρες βρέθηκα, ως όφειλα, πλάι σε αυτούς που έζησαν τις πιο σκο­τει­νές στιγμές της ζωής τους. Μέσα σε λίγες ώρες άκουσα πολύ και μίλησα λίγο γιατί έτσι έπρεπε να γίνει. Ποτέ όμως δεν έχω νιώσει τόσο άσχημα στη ζωή μου όπως την περα­σμένη Πέμπτη όταν πήγα στο καμένο οικό­πεδο που χάθηκαν 26 συμπο­λί­τες μας. Και αυτά που είδα εκεί θα με συνο­δεύ­ουν για πάντα και δεν θα τα ξεχάσω ποτέ.

 

Ως αρχηγός της αντι­πο­λί­τευ­σης οφείλω να σταθώ απέ­να­ντι στην Ελλη­νική κοι­νω­νία με ειλι­κρί­νεια και με υπευ­θυ­νό­τητα. Ο θυμός και η ταύτιση με τον πόνο του άλλου είναι, ξέρετε, κάτι βαθιά προ­σω­πικό. Όποιος όμως είναι δημόσιο πρόσωπο δεν έχει δικαί­ωμα να κρύ­βε­ται την ώρα της κρίσης. Οφείλει να πάρει θέση και οφείλει, κυρίως, να είναι δίπλα στους πολίτες που δοκι­μά­ζο­νται.

 

Ήταν φανερό από την αρχή ότι είχαμε να κάνουμε με μια πρω­τό­γνωρη τρα­γω­δία. Απο­φά­σισα όμως αμέσως ότι ούτε εγώ, ούτε η Νέα Δημο­κρα­τία, έπρεπε να εμπλα­κούμε σε μια ανούσια αντι­πα­ρά­θεση Κομ­μα­τι­κών αλλη­λο­κα­τη­γο­ριών. Τα γεγο­νότα έχουν τη δική τους φωνή και είναι αμεί­λι­κτη. Αυτά που λένε αυτοί που έζησαν τη μαύρη Δευτέρα της περα­σμέ­νης εβδο­μά­δος, την αγωνία να σωθούν οι ίδιοι και οι δικοί τους άνθρω­ποι, έχουν πολύ μεγα­λύ­τερο βάρος και σίγουρα πολύ περισ­σό­τερη αλήθεια από δηλώ­σεις αρμο­δίων και ανα­κοι­νώ­σεις υπουρ­γών.

 

Μην έχετε όμως καμία αμφι­βο­λία: οι ευθύνες θα απο­δο­θούν.Έχω προ­σω­πικά μεγάλη εμπι­στο­σύνη στην Δικαιο­σύνη, αλλά και ως αρχηγός της  αντι­πο­λί­τευ­σης θα κάνω τα πάντα για να απα­ντη­θούν όλα τα ερω­τή­ματα και οι ευθύνες να ταυ­το­ποι­η­θούν και να κατα­λο­γι­στούν. Οι Έλληνες, όμως, δεν αρκού­νται μόνο σε αυτό. Ζητούν να κάνουμε ό,τι χρειά­ζε­ται για να μην ξανα­ζή­σουμε ποτέ μια τέτοια τρα­γω­δία.

 

Ζητούν, με άλλα λόγια, το αυτο­νό­ητο: ασφά­λεια για αυτούς και τις οικο­γέ­νειές τους, και για τις περιου­σίες τους, στην καθη­με­ρι­νό­τητά τους.  Δεν θέλουν άλλα λόγια, δεν θέλουν άλλα ψέματα, δεν θέλουν άλλη στάχτη. Απαι­τούν σχέδιο, σοβα­ρό­τητα, ευθύνη και, κυρίως, την επιλογή των πιο κατάλ­λη­λων ανθρώ­πων στις πιο κρί­σι­μες θέσεις για την ίδια τους την ασφά­λειά.

 

Γι’ αυτό και στέ­κο­μαι σήμερα εδώ απέ­να­ντί σας, για να αναλάβω από σήμερα την ευθύνη μου. Δεν είμαι μόνος μου. Έχω μαζί μου μια ομάδα νέων, αλλά και έμπει­ρων ανθρώ­πων που είναι πανέ­τοι­μοι να προ­χω­ρή­σουν σε έναν  πλήρη ανα­σχε­δια­σμό της Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας. Όλες οι υπη­ρε­σίες, όλοι οι εμπλε­κό­με­νοι, πρέπει να τεθούν υπό την ευθύνη ενός προ­σώ­που για να γίνει επι­τέ­λους απο­τε­λε­σμα­τική η πρόληψη και ο συντο­νι­σμός όλων των φορέων.

 

Έχω πει πολλές φορές ότι το κράτος υπάρχει για να προ­στα­τεύει τη ζωή των πολιτών και για να δια­σφα­λί­ζει τις περιου­σίες τους. Και αυτό είναι για εμένα μια προ­τε­ραιό­τητα αδια­πραγ­μά­τευτη.  Θα ήθελα να ευχα­ρι­στήσω για άλλη μια φορά από την καρδιά μου όλους όσοι έδωσαν τη μάχη με τη φωτιά και βοή­θη­σαν ώστε να μην θρη­νή­σουμε ακόμη περισ­σό­τερα θύματα.  Να ευχα­ρι­στήσω από την καρδιά μου και όλους τους εθε­λο­ντές, τους πολίτες από κάθε γωνιά της χώρας που συμπα­ρα­στέ­κο­νται στα θύματα της τρα­γω­δίας.

 

Σε αυτή την δύσκολη ώρα, σε αυτή την πολύ σκληρή ώρα για την πατρίδα μας, η στάση τους είναι όχι μόνο συγκι­νη­τική, αλλά και μια αχτίδα ελπίδας ότι κάτι επι­τέ­λους μπορεί να αλλάξει σε αυτό τον τόπο.

 

Για όλα αυτά έχω έρθει για να απα­ντήσω στις ερω­τή­σεις σας σήμερα.

 

ΓΡ. ΤΖΙΟΒΑΡΑΣ: Τις προη­γού­με­νες ημέρες μιλή­σατε για δια­χρο­νι­κές ευθύνες. Πώς ακριβώς τις ορίζετε; Τι είναι για εσάς οι δια­χρο­νι­κές ευθύνες; Και αν πραγ­μα­τικά εννο­είτε ότι θα ανα­λά­βει τις ευθύνες που απο­δί­δει στις προη­γού­με­νες κυβερ­νή­σεις, λέγο­ντας ότι για τα αυθαί­ρετα δεν είναι εκείνη που φταίει, για την άναρχη δόμηση στο Μάτι δεν είναι εκείνη που φταίει, για την κακή οργά­νωση των υπη­ρε­σιών δεν είναι εκείνη που φταίει. Τι νόημα έχει λοιπόν για εσάς η ανάληψη των δια­χρο­νι­κών ευθυνών;

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Κύριε Τζιο­βάρα, όπως ίσως γνω­ρί­ζετε, ασχο­λού­μαι με τα θέματα αυτά από την αρχή της πολι­τι­κής μου στα­διο­δρο­μίας. Το 2007 ήμουν πρό­ε­δρος της Επι­τρο­πής Περι­βάλ­λο­ντος και επι­σκέ­φθηκα τις περιο­χές της Ηλείας μετά τις κατα­στρο­φι­κές πυρ­κα­γιές και κατα­λή­ξαμε τότε σε ένα πόρισμα για το τι έπρεπε να αλλάξει στον μηχα­νι­σμό πρό­λη­ψης και στο μηχα­νι­σμό δασο­προ­στα­σίας. Και, θέλω να σας θυμίσω ότι ,τότε, η Κυβέρ­νηση η οποία δια­χει­ρί­στηκε τις κατα­στρο­φι­κές φωτιές του 2007 είχε ήδη παραι­τη­θεί, οδεύαμε  προς εκλογές και είναι βέβαιον ότι τα πράγ­ματα και τότε δεν έγιναν καλά. Όπως επίσης είναι βέβαιον ότι τα προ­βλή­ματα του χωρο­τα­ξι­κού σχε­δια­σμού και της άναρχης δόμησης πηγαί­νουν πίσω πολλές δεκα­ε­τίες. Αλίμονο, όμως αν όλα αυτά είναι άλλοθι για την κατα­στρο­φική δια­χεί­ριση αυτής της κρίσης. Αυθαί­ρετα στο Μάτι, αλλά και σε άλλες περιο­χές της χώρας, έχουμε εδώ και 40 χρόνια, αλλά είναι η πρώτη φορά που κάηκαν σχεδόν 100 άνθρω­ποι σε μια περιοχή κατοι­κη­μένη, τόσο κοντά στην Αθήνα. Ας δια­χω­ρί­σουμε, λοιπόν, τις δια­χρο­νι­κές ευθύνες για την άναρχη δόμηση και για όσα δεν κάναμε στο δομικό μηχα­νι­σμό δασο­προ­στα­σίας από την άθλια -επαναλαμβάνω, άθλια- δια­χεί­ριση αυτής της κρίσης και από την ακόμα πιο άθλια προ­σπά­θεια για επι­κοι­νω­νιακή συγκά­λυψη όλων όσων δεν έγιναν αυτές τις κρί­σι­μες ώρες της περα­σμέ­νης Δευ­τέ­ρας.

 

ΑΡ. ΠΕΛΩΝΗ:. Κύριε Πρόεδρε, μιλή­σατε τώρα για δια­χρο­νι­κές ευθύνες. Την Παρα­σκευή, όταν ο κ. Τσίπρας ανέλαβε την πολι­τική ευθύνη, μιλώ­ντας στο Υπουρ­γικό Συμ­βού­λιο, η Νέα Δημο­κρα­τία τοπο­θε­τή­θηκε λέγο­ντας ότι αυτό είναι κενό γράμμα, γιατί θα έπρεπε να ακο­λου­θεί­ται από παραι­τή­σεις ή καρα­το­μή­σεις. Εσείς έχετε ταυ­το­ποι­ή­σει, προ­σω­πο­ποι­ή­σει τις ευθύνες, ανα­με­τρώ­ντας τις τελευ­ταίες μέρες τι έγινε και τι δεν έγινε; Υπάρ­χουν πρόσωπα πίσω από τις ευθύνες; Ποια είναι αυτά; Ποιους θεω­ρείτε υπεύ­θυ­νους;

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ:  Αδυνατώ να αντι­λη­φθώ, κυρία Πελόνη, τι σημαί­νει πολι­τική ευθύνη χωρίς καμία παραί­τηση. Ειλι­κρινά δεν το κατα­λα­βαίνω. Και νομίζω ότι δεν το κατα­λα­βαί­νει και η μεγάλη πλειο­ψη­φία, για να μη σας πω όλοι οι συμπο­λί­τες μας.  Όταν ανα­λαμ­βά­νει κάποιος πολι­τική ευθύνη για κάτι, πρέπει να συνο­δεύ­ε­ται αυτή η πολι­τική ευθύνη και από μια πράξη. Και να σας πω και κάτι: η  παραί­τηση είναι και μια πράξη προ­σω­πι­κής ευθύνης. Πραγ­μα­τικά ανα­ρω­τιέ­μαι πως κάποιοι άνθρω­ποι -και θα τους κατο­νο­μάσω στη συνέ­χεια, επειδή μου ζητή­σατε να προ­σω­πο­ποι­ήσω τις ευθύνες- κοι­μού­νται σήμερα και συνε­χί­ζουν μακά­ριοι να ασκούν τα καθή­κο­ντά τους. Δεν ανα­φέ­ρο­μαι μόνο στον ίδιο τον κ. Τσίπρα. Θα επα­νέλθω στις ευθύνες που κατα­λο­γίζω στον Πρω­θυ­πουργό. Αλλά ο κ. Τόσκας, ο κ. Σκουρ­λέ­της, η κυρία Δούρου, ο Γενικός Γραμ­μα­τέας Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας και ο Αρχηγός της Αστυ­νο­μίας [σημεί­ωση: εκ παρα­δρο­μής έγινε αναφορά στον Αρχηγό της Αστυ­νο­μίας αντί του Αρχηγού της Πυρο­σβε­στι­κής] έχουν τερά­στιες ευθύνες. Δεν θα έπρεπε να βρί­σκο­νται σήμερα στη θέση τους, γιατί αύριο μπορεί να κληθούν να δια­χει­ρι­στούν μία άλλη πυρ­κα­γιά. Και ρωτώ σήμερα: ποιος Έλληνας πολίτης έχει εμπι­στο­σύνη σε αυτούς τους ανθρώ­πους να αντι­με­τω­πί­σουν άλλη μία φυσική κατα­στροφή;

 

Δ. ΚΟΤΤΑΡΙΔΗΣ:  Κύριε Πρόεδρε, υπάρ­χουν καταγ­γε­λίες σήμερα από το Δήμαρχο Ραφήνας – Πικερ­μίου, τον κ. Μπουρ­νούς, ο οποίος ήταν στη φωτιά από την πρώτη στιγμή, ότι στη Δικαιο­σύνη παρου­σιά­στη­καν πλαστά έγγραφα τα οποία φέρουν την υπο­γραφή της Συμ­βού­λου της Περι­φέ­ρειας Αττικής, ότι υπήρχε μία συνε­δρί­αση του συντο­νι­στι­κού -που σύμφωνα με τον κ. Μπουρ­νούς δεν έγινε ποτέ- και από εκεί δόθηκε εντολή για εκκέ­νωση της περιο­χής.               Εσείς θεω­ρείτε ότι υπάρχει ένα σχέδιο συγκά­λυ­ψης, όπως καταγ­γέλ­λει ο κ. Μπουρ­νούς, για να φύγουν οι ευθύνες από εκεί που πραγ­μα­τικά υπάρ­χουν;

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ:   Δεν το ξέρω αυτό, αλλά έχω  βάσιμες υποψίες. Οι καταγ­γε­λίες του Δημάρ­χου, είναι καταγ­γε­λίες σοβαρές και πρέπει να διε­ρευ­νη­θούν. Σε πρώτη φάση πρέπει να διε­ρευ­νη­θούν από τη Δικαιο­σύνη. Και όταν λέω από τη Δικαιο­σύνη, εννοώ ότι πρέπει να διε­ρευ­νη­θούν από τη Δικαιο­σύνη στο ανώτατο δυνατό επίπεδο. Και ζητώ σήμερα δημόσια από τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου και από την Εισαγ­γε­λέα του Αρείου Πάγου, να ανα­θέ­σει την έρευνα σε Εφέτη Εισαγ­γε­λέα, έμπειρο, ώστε η πρώτη διε­ρεύ­νηση να γίνει στο ανώτατο δυνατό επίπεδο και αν υπάρξει ανάγκη στη συνέ­χεια, αν κριθεί ανα­γκαίο να υπάρξει κάποια περαι­τέρω ανά­κριση, αυτή να ανα­τε­θεί σε ειδικό εφέτη ανα­κριτή. Εάν δεν το κάνουμε τώρα, που χάθηκαν σχεδόν 100 άνθρω­ποι, πότε θα το κάνουμε; Από εκεί και πέρα, νομίζω ότι όλοι οι Έλληνες πολίτες έχουν εντυ­πω­μένη στη μνήμη τους τη σύσκεψη, το σόου μάλλον, το οποίο δόθηκε το βράδυ της Δευ­τέ­ρας μπροστά στις τηλε­ο­πτι­κές κάμερες, σε μία ώρα που ήταν σαφές σε όλους μας -μέχρι και εμείς το γνωρίζαμε- ότι κάτι τραγικό είχε συμβεί. Ένας Πρω­θυ­πουρ­γός άμοιρος ευθυνών, κατά τα λεγό­μενά του, να προ­σπα­θεί να κάνει μία επι­κοι­νω­νιακή δια­χεί­ριση, την ώρα που όλοι γνώ­ρι­ζαν ότι είχαμε ήδη νεκρούς και ότι βρι­σκό­μα­στε αντι­μέ­τω­ποι με μία τερά­στια, με μία πρω­το­φανή κατα­στροφή. Ξέρετε, οι πολίτες δεν χρε­ώ­νουν στον κ. Τσίπρα μόνο ανι­κα­νό­τητα. Του χρε­ώ­νουν και πρω­το­φανή κυνισμό και θράσος και έλλειψη δυνα­τό­τη­τας οποιασ­δή­ποτε συναι­σθη­μα­τι­κής επαφής με το πρό­βλημα. Η δια­χεί­ριση, λοιπόν, της κρίσης -θα συζη­τή­σουμε, φαντά­ζο­μαι, στη συνέ­χεια και για τις ευθύνες για το τι έγινε και τι πήγε στραβά, αλλά η δια­χεί­ριση της κρίσης- από πλευράς Κυβέρ­νη­σης με κάνει να πιστεύω ότι υπάρχει προ­σπά­θεια, όχι μόνο επι­κοι­νω­νια­κής αντι­με­τώ­πι­σης, αλλά ενδε­χο­μέ­νως, ναι, και συγκά­λυ­ψης ευθυνών.

 

Ν. ΑΡΜΕΝΗΣ:  Γίνεται μεγάλη κου­βέ­ντα για τα αυθαί­ρετα, τα οποία, όμως, για δεκα­ε­τίες έπαιρ­ναν φως, νερό, τηλέ­φωνο, οι ιδιο­κτή­τες τους πλη­ρώ­νουν φόρους. Ακούω από την Κυβέρ­νηση ότι είναι απο­φα­σι­σμένη, επι­τέ­λους, να βάλει τις μπουλ­ντό­ζες να δου­λέ­ψουν. Επειδή αύριο μπορεί να έχετε εσείς την ευθύνη της δια­κυ­βέρ­νη­σης της χώρας, έχετε τα άντερα να κατε­δα­φί­σετε αυθαί­ρετα; Και δεν μιλάω μόνο για το Μάτι, αλλά οπου­δή­ποτε στη χώρα υπάρ­χουν αυθαί­ρετα.

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ:  Ξέρετε, κύριε Αρμένη, όλοι έχουμε την ιστορία μας σε αυτό τον τόπο και αυτά τα οποία έχουμε πει κατά καιρούς μένουν. Έχω ανα­φερ­θεί στο πρό­βλημα της αυθαί­ρε­της δόμησης -τολμώ να πω- σε μία εποχή που δεν μας απα­σχο­λούσε πολύ. Και έχω πει πράγ­ματα τα οποία είναι σκληρά. Έχω μιλήσει εδώ και πολλά χρόνια, για την ανάγκη να υπάρ­χουν κατε­δα­φί­σεις. Ειδικά σε εκείνα τα αυθαί­ρετα τα οποία δεν μπορούν και δεν επι­τρέ­πε­ται νομικά υπό οποια­δή­ποτε περί­πτωση να τακτο­ποι­η­θούν. Ποια είναι αυτά; Αυθαί­ρετα εντός εκτά­σεων που έχουν κριθεί ανα­δα­σω­τέες, αυθαί­ρετα που είναι στον αιγιαλό, αυθαί­ρετα που είναι μέσα σε ρέματα. Ναι, βεβαίως και πρέπει να προ­χω­ρή­σουμε σε κατε­δα­φί­σεις. Από την άλλη θέλω να σας θυμίσω ότι υπάρχει ένας νόμος, ο νόμος 4178 που ψηφί­στηκε από την τότε Κυβέρ­νηση Σαμαρά, που έθετε ένα πλαίσιο τακτο­ποί­η­σης εκείνων των αυθαι­ρέ­των τα οποία προ­φα­νώς και δεν θα κατε­δα­φι­στούν. Ένας σωστός νόμος -και πολλοί συμπο­λί­τες μας έσπευ­σαν το νόμο αυτό να τον αξιο­ποι­ή­σουν. Αλλά ποιοι είναι αυτοί οι οποίοι σήμερα ασκούν κριτική και λένε ότι δεν έχουν οι ίδιοι ευθύνες για αυτό το οποίο συνέβη; Είναι οι ίδιοι οι οποίοι προ­χώ­ρη­σαν σε ακόμα πιο «γεν­ναιό­δω­ρες» ρυθ­μί­σεις για τις τακτο­ποι­ή­σεις αυθαι­ρέ­των μετά το 2014. Θυμίζω αυτό εδώ το πρω­το­σέ­λιδο της Εφη­με­ρί­δας των Συντα­κτών: «Το αφε­ντικό τρε­λά­θηκε». Το αφε­ντικό ήταν το Υπουρ­γείο, ο κ. Σπίρ­τζης τότε, που προ­χω­ρού­σαν σε τακτο­ποι­ή­σεις αυθαι­ρέ­των. Και υπάρ­χουν και τα βίντεο με τον κ. Σπίρτζη, ο οποίος σήμερα κόπτε­ται για τα αυθαί­ρετα, να δίνει εντολές και  κατευ­θύν­σεις στους αυθαι­ρε­τού­χους για το πώς θα τακτο­ποι­ή­σουν τα αυθαί­ρετά τους. Ας στα­μα­τή­σουμε, λοιπόν, επι­τέ­λους αυτό το παι­χνίδι της υπο­κρι­σίας. Έχει και η σημε­ρινή Κυβέρ­νηση μεγάλες ευθύνες για τη διαιώ­νιση αυτού του προ­βλή­μα­τος. Θέλω να σας θυμίσω ότι κυβερνά πια αυτή η Κυβέρ­νηση σχεδόν 4 χρόνια. Κάποτε ο κ. Τσίπρας ήταν απλά νέος και ανεύ­θυ­νος. Σήμερα πια είναι κατα­στρο­φι­κός και κυνικός.

 

Δ. ΚΡΟΥΣΤΑΛΛΗ:  Μετά από κάθε κατα­στροφή βλέ­πουμε όλοι την εκά­στοτε Κυβέρ­νηση να εξαγ­γέλ­λει σχέδια αντι­με­τώ­πι­σης των κρίσεων και τι θα κάνει στο μέλλον και πώς θα λύσει τα όλα τα ζητή­ματα και ποτέ δεν γίνεται τίποτα ή γίνο­νται πράγ­ματα με πολύ μεγάλη καθυ­στέ­ρηση και με πάρα πολύ μεγάλες ελλεί­ψεις. Γιατί δεν είναι μόνο τα σχέδια. Είναι και η αδρά­νεια του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού και πάρα πολλές παθο­γέ­νειες μέσα στο Κράτος. Εσείς μπήκατε τώρα σε αυτή τη λογική να φτιά­ξετε ένα και­νού­ριο σχέδιο, όπως μας είπατε, να ανα­θε­ω­ρη­θεί το σχέδιο πολι­τι­κής προ­στα­σίας. Πώς θα πείσετε τον κόσμο ότι αυτό θα λει­τουρ­γή­σει; Μπο­ρείτε να εγγυ­η­θείτε ότι τα πράγ­ματα θα αλλά­ξουν πραγ­μα­τικά στην ουσία τους;

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ:   Μπορώ να εγγυηθώ, κυρία Κρου­στάλλη, ότι την επόμενη μέρα, καταρ­χάς, στις κρί­σι­μες θέσεις θα τοπο­θε­τη­θούν οι πιο κατάλ­λη­λοι άνθρω­ποι. Και ανα­φέ­ρο­μαι ιδιαί­τερα στη θέση της Γενικής Γραμ­μα­τείας Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας, η οποία πρέπει να ανα­λά­βει όλο το συντο­νι­σμό. Και ο Γενικός Γραμ­μα­τέας Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας, ως μονο­πρό­σωπο όργανο, ειδικά την ώρα της κρίσης, να παίρνει ο ίδιος απο­φά­σεις και να είναι πάνω από υπουρ­γούς και πάνω από τον Πρω­θυ­πουργό. Έτσι λει­τουρ­γούμε την ώρα της δια­χεί­ρι­σης της κρίσης, δεν υπάρ­χουν πολλοί στρα­τη­γοί. Ένας στρα­τη­γός πρέπει να υπάρχει και αυτός στο δικό μας σχήμα είναι ο Γενικός Γραμ­μα­τέας Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας. Μπορώ επίσης να εγγυηθώ ότι θα εφαρ­μό­σουμε άμεσα ένα συγκρο­τη­μένο σχέδιο. Θα ήθελα να αναφέρω ενδει­κτικά κάποιες σημα­ντι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες για το πώς θα αντι­με­τω­πί­σουμε το πρό­βλημα από εδώ και στο εξής:

Ανάλυση επι­κιν­δυ­νό­τη­τας περιο­χών και συγκε­κρι­μέ­νος επι­χει­ρη­σια­κός σχε­δια­σμός δια­χεί­ρι­σης κιν­δύ­νων για περιο­χές, οι οποίες είναι οι πιο επι­κίν­δυ­νες. Από τι φυσικές κατα­στρο­φές κιν­δυ­νεύει η χώρα κυρία Κρου­στάλλη;  Πρω­τί­στως από σει­σμούς, από φωτιές και από πλημ­μύ­ρες.  Στους σει­σμούς θα επα­νέλθω στη συνέ­χεια.  Αλλά για τις φωτιές και τις πλημ­μύ­ρες γνω­ρί­ζουμε πάρα πολύ καλά ποιες είναι οι περιο­χές αυξη­μέ­νης επι­κιν­δυ­νό­τη­τας. Και πρέπει να σας πω ότι, περιο­χές όπως το Μάτι, αν είχε γίνει μια σωστή δια­χεί­ριση κιν­δύ­νου, θα ήταν στην πρώτη γραμμή. Θα ανα­βό­σβηνε κόκκινο και θα έλεγε ότι αυτή η περιοχή είναι επι­κίν­δυνη. Η πιο επι­κίν­δυνη, γιατί είναι η περιοχή στην οποία συνυ­πάρ­χει δόμηση με δάσος, με πευ­κο­δά­σος, και γιατί είναι περιοχή με άναρχη ρυμο­τό­μηση. Και τέτοιες περιο­χές υπάρ­χουν και άλλες, ξέρετε.

Από το 2007, όταν ανέλαβα Πρό­ε­δρος της Επι­τρο­πής Περι­βάλ­λο­ντος, έχει μαλ­λιά­σει η γλώσσα μου να μιλάω για την ανάγκη εκπό­νη­σης ενός ειδικού σχεδίου προ­στα­σίας των περια­στι­κών δασών της Αττικής. Και σήμερα ακόμα στην ευρύ­τερη περιοχή της Αττικής υπάρ­χουν περιο­χές που έχουν τα χαρα­κτη­ρι­στικά που έχει το Μάτι. Ξέρουμε ποιες είναι.  Για περίπου 50, λοιπόν, τέτοιες περιο­χές μπορεί να υπάρχει σε απόλυτη προ­τε­ραιό­τητα η εκπό­νηση ενός σχε­δια­σμού δια­χεί­ρι­σης φυσικών κατα­στρο­φών. Και αυτός να είναι έτοιμος εντός ενός εξα­μή­νου. Και σε αυτό το σχε­δια­σμό συμπε­ρι­λαμ­βάνω και τις περιο­χές οι οποίες είναι εκτε­θει­μέ­νες σε πλημ­μυ­ρικά φαι­νό­μενα.

Για τη Μάνδρα -την ξεχά­σαμε τη Μάνδρα αρκετά γρήγορα φαίνεται- ξέραμε ότι αν βρέξει στο βουνό πάνω από τη Μάνδρα, η Μάνδρα θα πλημ­μυ­ρί­σει, γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά που έγινε. Το γνω­ρί­ζαμε αυτό. Και σαν τη Μάνδρα υπάρ­χουν περιο­χές που έχουν τα ίδια χαρα­κτη­ρι­στικά. Έχω εδώ  από τους ειδι­κούς μας και από τους επι­στή­μο­νές μας  χάρτες που αφορούν δασικές περιο­χές με μικτή δόμηση και υπάρ­χουν και περιο­χές εδώ, όπου έχουμε έντονα πλημ­μυ­ρικά φαι­νό­μενα. Ξέρουμε πού βρί­σκο­νται αυτές οι περιο­χές. Λοιπόν, για αυτές τις περιο­χές απαι­τεί­ται κατ΄ απόλυτη προ­τε­ραιό­τητα η εκπό­νηση τέτοιων σχεδίων.

Από εκεί και πέρα, δεν θα κου­ρα­στώ να το λέω, έμφαση στην πρόληψη, στην ενη­μέ­ρωση, σε ασκή­σεις Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας.  Υπάρ­χουν απλά πράγ­ματα τα οποία μπορεί να κάνει κανείς τα οποία σώζουν ζωές ξέρετε. Όταν επι­σκέ­φτηκα το νοσο­κο­μείο Παίδων είδα έναν πιτσι­ρικά ο οποίος είχε μια σειρά από εγκαύ­ματα, αλλά είχε διάθεση να μιλήσει, είχε πολύ καλή διάθεση. Μου είπε την εξής απλή κου­βέ­ντα. «Κάηκα γιατί δεν φορούσα μπλούζα». Για πηγαί­νετε να δείτε τους τραυ­μα­τίες με εγκαύ­ματα στο νοσο­κο­μείο, στον Ευαγ­γε­λι­σμό, που πήγα εχθές. Χέρια-πόδια. Γιατί πολύ απλά οι άνθρω­ποι αυτοί δεν γνώ­ρι­ζαν ότι δεν βγαί­νεις στη φωτιά χωρίς μπλούζα. Εάν προ­φτά­σεις να βγεις στη φωτιά, βγαί­νεις με με ένα μακρυ­μά­νικο κατά προ­τί­μηση βρεγ­μένο. Αυτό δεν τους το μάθαμε, δεν τους το εξήγησε κανείς. Και σίγουρα δεν τους το είπε κάποιος την ώρα της φωτιάς.

Άλλη  μεγάλη προ­τε­ραιό­τητα -και εκεί οι ευθύνες της Κυβέρ­νη­σης είναι ασυγχώρητες- είναι στην έγκαιρη ενη­μέ­ρωση. Γιατί το 112 δεν έχει δου­λέ­ψει; Και γιατί, εν πάση περι­πτώ­σει, και αν δεν δούλευε το 112, δεν βγήκε ένας χρι­στια­νός στην τηλε­ό­ραση, ο Γενικός Γραμ­μα­τέας Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας, να πει «φύγετε, φύγετε», όπως έκαναν στις φωτιές στην Καλι­φόρ­νια. «Δεν ελέγ­χουμε τη φωτιά. Φύγετε, πηγαί­νετε στη θάλασσα. Και αν μπο­ρείτε φορέστε και κάτι βρεγ­μένο για να μην καείτε».  Δέκα δευ­τε­ρό­λε­πτα χρεια­ζό­ταν για να γίνει αυτό.  Και βέβαια αν είχαμε τη δυνα­τό­τητα να στεί­λουμε ένα SMS σε όλα τα κινητά των ανθρώ­πων που βρι­σκό­ντου­σαν στην περιοχή, τα πράγ­ματα θα ήταν πολύ πιο εύκολα. Δεν το έκανε κανείς όμως. Ίσως κάποιοι δεν ήθελαν να βγουν στο ΣΚΑΪ, γιατί θεω­ρού­σαν ότι το μέσο αυτό είναι εχθρικό προς την Κυβέρ­νηση.

Από εκεί και πέρα, έχω μιλήσει εκτε­τα­μένα για μια νέα λογική δασο­πυ­ρό­σβε­σης η οποία θα γεφυ­ρώ­νει επι­τέ­λους το χάσμα, το υπαρκτό χάσμα μεταξύ δασικών  υπη­ρε­σιών και Πυρο­σβε­στι­κής, διότι δεν συνεν­νο­ού­νται καλά αυτές οι δύο υπη­ρε­σίες. Η Πυρο­σβε­στική, μετά από 20 χρόνια, έχει αρκετή εμπει­ρία στις δασικές πυρ­κα­γιές, αλλά οι δασικές υπη­ρε­σίες είναι αυτές που ξέρουν τα δάση μαζί με τους φορείς της Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης.  Και αυτές οι δύο υπη­ρε­σίες πρέπει να συνερ­γά­ζο­νται. Και να αξιο­ποι­ή­σουμε επι­τέ­λους τη σύγ­χρονη τεχνο­λο­γία η οποία υπάρχει στη διάθεσή μας ειδικά στην πρώτη προ­σβολή. Μια φωτιά σβήνει στα πρώτα δέκα λεπτά. Με μια μικρή υδρο­φόρα με 1000 λίτρα νερό  μπορεί να σβήσει. Αν ξεφύγει η φωτιά, δεν φτάνουν ούτε 10 πυρο­σβε­στικά αερο­πλάνα. Αυτή είναι η αλήθεια. Υπάρ­χουν φωτιές που, όταν ξεφεύ­γουν, δεν μπορεί να ελεγ­χθούν με τίποτα. Άρα, η πρώτη προ­σβολή και ο γρή­γο­ρος εντο­πι­σμός της φωτιάς -και έχουμε αυτή τη στιγμή τεχνο­λο­γικά εργα­λεία στη διάθεσή μας- θα πρέπει να είναι προ­τε­ραιό­τητα. Να μιλή­σουμε με το Μετσό­βιο Πολυ­τε­χνείο, με το Τ.Ε.Ε.. Έχουμε εξαι­ρε­τι­κούς ειδι­κούς ερευ­νη­τές, διε­θνούς φήμης, οι οποίοι μπορούν να μας βοη­θή­σουν σε αυτό το σχε­δια­σμό. Και βέβαια συνερ­γα­σία με τον Ευρω­παϊκό Μηχα­νι­σμό Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας και βέλ­τι­στες πρα­κτι­κές από το εξω­τε­ρικό. Δεν ανα­κα­λύ­πτουμε εδώ την πυρί­τιδα.

Όλα αυτά, λοιπόν, μπορούν να συγκρο­τή­σουν -τα είπα πολύ περιληπτικά- ένα  συγκρο­τη­μένο σχέδιο Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας, το οποίο μπορεί να εφαρ­μο­στεί γρήγορα, με μετρή­σι­μους στόχους. Δεν θα αλλά­ξουν όλα στη δημόσια διοί­κηση από τη μία στιγμή στην άλλη. Και ούτε μπορώ να εγγυηθώ -εφόσον με επι­λέ­ξουν οι πολίτες ως επόμενο Πρωθυπουργό- ότι αυτό­ματα θα τα διορ­θώσω όλα, από τη μία στιγμή στην άλλη. Αυτό που μπορώ να εγγυηθώ είναι ότι θα επιλέξω τους καλύ­τε­ρους ανθρώ­πους. Ότι αυτό για μένα θα είναι απόλυτη προ­τε­ραιό­τητα. Και ότι έχω τη μέθοδο και την οργα­νο­τι­κό­τητα, ώστε  αυτό το σχέδιο να μπορέσω να το υλο­ποι­ήσω, για να αισθά­νο­νται επι­τέ­λους οι Έλληνες πολίτες ασφα­λείς στον τόπο τους.

 

Κ. ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ:  Τελικά εσείς ποιες δια­φο­ρές βλέπετε ανάμεσα στους χει­ρι­σμούς της Κυβέρ­νη­σης Καρα­μανλή το 2007 με εκεί­νους της Κυβέρ­νη­σης του ΣΥΡΙΖΑ τώρα, ενώ το απο­τέ­λε­σμα είναι το ίδιο; Το πολι­τικό σύστημα δηλαδή φαί­νε­ται να μη μαθαί­νει από τα λάθη του.

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ:  Κοι­τάξτε, όπως σας είπα, έγιναν λάθη το ’07, αλλά μη συγκρί­νουμε ανόμοια πράγ­ματα. Η φωτιά το ’07 ήτανε 100 φορές μεγα­λύ­τερη. Επα­να­λαμ­βάνω, 100 φορές μεγα­λύ­τερη από τη φωτιά της περα­σμέ­νης Δευ­τέ­ρας.           Δεν το λέω εγώ, το είπε ο κ. Λέκκας και αυτή είναι η πραγ­μα­τι­κό­τητα. Απο­τυ­πώ­νε­ται από τα στρέμ­ματα τα οποία έχουν καεί. Από εκεί και πέρα, ξέρετε, δεν είμαι και­νού­ριος στην πολι­τική και πρέπει να σας πω ότι και όταν ήμουν βου­λευ­τής της Νέας Δημο­κρα­τίας είχα ασκήσει κριτική στην Κυβέρ­νησή μου τότε. Είχα γράψει ένα άρθρο στην Καθη­με­ρινή, 17 Ιουνίου 2009, το ανα­ζή­τησα. «Δεν το πήραμε το μήνυμα». Και ανα­φε­ρό­μουν τότε όχι στο μήνυμα των ευρω­ε­κλο­γών που μόλις είχαν διε­ξα­χθεί, αλλά στο μήνυμα από τις δασικές πυρ­κα­γιές του ’07. Κατέ­θετα και τότε προ­τά­σεις για το πώς έπρεπε επι­τέ­λους να θέσουμε τα θέματα αυτά σε προ­τε­ραιό­τητα. Άρα, τις ευθύνες μας -και για λογα­ρια­σμό της Παρά­τα­ξής μου- τις έχω ανα­λά­βει. Αλλά μη συγκρί­νουμε ανόμοια πράγ­ματα. Δεν έχει καμία σχέση η φωτιά το ’07 με τη φωτιά αυτήν. Σε ό,τι αφορά το ζήτημα της πολι­τι­κής ευθύνης. Δεν τίθεται ζήτημα ανά­λη­ψης πολι­τι­κής ευθύνης για τότε, γιατί η Κυβέρ­νηση ήδη είχε παραι­τη­θεί και η χώρα πήγαινε σε εκλογές.

 

Γ. ΑΠΕΡΓΗΣ: Ο Ελεύ­θε­ρος Τύπος σήμερα απο­κα­λύ­πτει τα σήματα από το ημε­ρο­λό­γιο του κέντρου του Λιμε­ναρ­χείου της Ραφήνας προς το θάλαμο επι­χει­ρή­σεων, όπου από τις 19:08 είχαμε ανα­φο­ρές για τις πρώτες ανα­σύρ­σεις σορών θυμάτων από τη θάλασσα. Στις 11:00 ο Πρω­θυ­πουρ­γός δεν ανα­φέρ­θηκε, δεν ενη­με­ρώ­θηκε από τους Υπουρ­γούς, του­λά­χι­στον τους δυο που είναι καθ’ ύλην αρμό­διοι και είχαν πάρει τα σήματα.           Πιστεύ­ετε ότι έγινε εσκεμ­μένα ή ήταν δόλος επι­κοι­νω­νια­κός;

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Είναι σημα­ντικό αυτό το σήμα το οποίο ανα­δεί­ξατε. Επι­βε­βαιώ­νει αυτό το οποίο σας είπα και πριν, το οποίο νομίζω ότι είναι αυτο­νό­ητο.        Όλοι γνώ­ρι­ζαν. Όλοι γνώ­ρι­ζαν σε αυτή τη θλιβερή σύσκεψη, η οποία ανα­με­τα­δό­θηκε ζωντανά, ότι ήμασταν αντι­μέ­τω­ποι με μία μεγάλη κατα­στροφή και ότι υπήρχαν και ανθρώ­πινα θύματα.  Ή κάποιος δεν το είπε στον Πρω­θυ­πουργό, οπότε έπρεπε να είχε φύγει χθες ή, ακόμα χει­ρό­τερο, ο Πρω­θυ­πουρ­γός το γνώριζε και παίξανε όλοι μαζί ένα άθλιο θέατρο στις πλάτες των Ελλήνων που απο­σβο­λω­μέ­νοι εκείνη την ώρα, εκείνο το βράδυ, παρα­κο­λου­θού­σαν τους τηλε­ο­πτι­κούς τους δέκτες. Δεν ξέρω πραγ­μα­τικά τι είναι χει­ρό­τερο. Αλλά δεν νομίζω πια ότι υπάρχει καμία απο­λύ­τως αμφι­βο­λία ότι όλοι γνώ­ρι­ζαν, σε αυτή τη σύσκεψη, ότι ήμασταν αντι­μέ­τω­ποι με μία κατα­στροφή και ότι ήδη ήταν βέβαιο ότι θρη­νού­σαμε νεκρούς.

 

Θ. ΛΑΠΑΝΑΪΤΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, θέλω να σας ρωτήσω δύο πολύ συγκε­κρι­μένα πράγ­ματα. Επι­κοι­νω­νή­σατε με τον κ. Τσίπρα και ζητή­σατε να ανα­λά­βει το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, όπως και έγινε. Έκανε μία δωρεά 25 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ να ανα­λά­βει τη συντή­ρηση των πυρο­σβε­στι­κών αερο­σκα­φών. Με δεδο­μένο ότι, πέραν του όποιου σχε­δια­σμού και των όποιων λαθών έγιναν στο Βουτζά και ξέφυγε η φωτιά, από τη στιγμή που μπήκε στον οικισμό η ρυμο­το­μία, το πολε­ο­δο­μικό ζήτημα εκεί ήταν καθο­ρι­στικό του­λά­χι­στον για τον αριθμό των νεκρών. Και επειδή μένω δέκα χρόνια εκεί, γνωρίζω ότι αντι­κει­με­νικά δεν μπορεί να εκκε­νω­θεί. Και είναι κυνικό που θα το πω, αλλά υπό τις συγκε­κρι­μέ­νες συν­θή­κες το μόνο ρεα­λι­στικό -είναι κυνικό- που μπο­ρούμε να συζη­τάμε είναι για το πόσο λιγό­τε­ροι νεκροί μπο­ρού­σαν να υπάρ­ξουν σε τέτοια μέρη από τη στιγμή που μπαίνει μέσα και καίει όλα η φωτιά. Η φωτιά έφτασε μέχρι και το κυρίως πολε­ο­δο­μικό συγκρό­τημα της Ραφήνας. Γιατί δεν ζητή­σατε από τον Πρω­θυ­πουργό να  κάνετε μαζί μία κίνηση σε σχέση με τα αυθαί­ρετα; Και πέραν των αυθαι­ρέ­των, ακόμα και νόμιμες κατοι­κίες, ολό­κλη­ρες συνοι­κίες, πόλεις και τα λοιπά, που μπορεί να είναι νόμιμα όλα τα κτίρια, όταν δεν πληρούν ζητή­ματα ασφά­λειας δεν πρέπει να τα ξανα­δούμε όλα αυτά από την αρχή; Και το δεύτερο: Έχετε στο μυαλό σας, με δεδο­μένο την πρω­το­βου­λία που πήρατε να ανα­λά­βει το Ίδρυμα Νιάρχος την αερο­πυ­ρό­σβεση, τη συντή­ρηση, την εμπλοκή του ιδιω­τι­κού τομέα και σε άλλους τομείς της Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας;

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Καταρ­χάς, κύριε Λαπα­να­ΐτη, δεν συμ­βι­βά­ζο­μαι με τη λογική των λιγό­τε­ρων νεκρών. Στον Καναδά, σε μία τερά­στια φωτιά, εκκε­νώ­θηκε μία ολό­κληρη πόλη μέσα σε λίγες ώρες, κάηκε ένα μεγάλο κομμάτι της πόλης, θρή­νη­σαν δύο νεκρούς και αυτούς στη διάρ­κεια της εκκέ­νω­σης. Δεν συμ­βι­βά­ζο­μαι με αυτό. Ανα­γνω­ρίζω απόλυτα τη δύσκολη επι­χει­ρη­σιακή πραγ­μα­τι­κό­τητα, όταν μία φωτιά μπαίνει σε μία περιοχή με πεύκα τα οποία δεν έχουν καεί ποτέ, με τη ρυμο­το­μία του Ματιού. Αλλά δεν συμ­βι­βά­ζο­μαι με αυτό. Επι­σκέ­φτηκα το Λύρειο Ίδρυμα. Τρεις ηλι­κιω­μέ­νες, η ηγου­μένη και οι ηλι­κιω­μέ­νες καλό­γριες που ήταν εκεί, κατά­φε­ραν και εκκέ­νω­σαν ένα ίδρυμα με παιδιά και με γέρο­ντες που δεν μπο­ρού­σαν να μετα­κι­νη­θούν. Το έκαναν μόνες τους την ώρα που έβλεπαν τη φωτιά να έρχεται. Το Λύρειο βρί­σκε­ται στην ουσία στα όρια του οικι­σμού του Βουτζά. Δεν έπρεπε να θρη­νή­σουμε θύματα. Θα το ξαναπώ. Σε αυτή την τρα­γω­δία δεν έπρεπε να θρη­νή­σουμε θύματα. Ναι, δεν θα την ελέγ­χαμε -κατά πάσα πιθανότητα- τη φωτιά άπαξ και μπήκε μέσα στον οικισμό. Αλλά δεν συμ­βι­βά­ζο­μαι τη λογική των λιγό­τε­ρων νεκρών.

Από εκεί και πέρα, ναι, επι­κοι­νώ­νησα με τον Πρω­θυ­πουργό για να του προ­τείνω, για να τον ενη­με­ρώσω για την πρω­το­βου­λία μου να έρθω σε επι­κοι­νω­νία με το Ίδρυμα Νιάρχος. Και θέλω πραγ­μα­τικά να ευχα­ρι­στήσω από καρδιάς τον κ. Ανδρέα Δρα­κό­πουλο, το Ίδρυμα, για μία ακόμα εξαι­ρε­τικά γεν­ναιό­δωρη δωρεά. Όπως θέλω να ευχα­ρι­στήσω και όλα τα Ιδρύ­ματα. Αλλά και όλους τους απλούς πολίτες, οι οποίοι συνει­σέ­φε­ραν, ο καθένας στο μέγεθος των δυνα­το­τή­των του, για να μπο­ρέ­σουμε να συνέλ­θουμε από αυτή τη μεγάλη τρα­γω­δία. Είναι πολύ σημα­ντικό ότι υπάρ­χουν 25 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ δια­θέ­σιμα σήμερα από ιδιω­τι­κούς πόρους κοι­νω­φε­λείς για να μπο­ρέ­σουμε να κάνουμε παρεμ­βά­σεις στον τρόπο με τον οποίο οργα­νώ­νουμε τη δασο­πυ­ρό­σβεση. Και πρέπει να σκε­φτούμε πολύ προ­σε­χτικά πώς θα αξιο­ποι­ή­σουμε αυτά τα χρήματα. Αλλά, ξέρετε, δεν είναι μόνο θέμα χρη­μά­των. Υπάρχει ένα μέτρο στο πρό­γραμμα Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης, είναι το υπο­μέ­τρο 8.3 με θέμα «Πρόληψη ζημιών σε δάση εξαι­τίας δασικών πυρ­κα­γιών, φυσικών κατα­στρο­φών και κατα­στρο­φι­κών συμ­βά­ντων». Είναι ευρω­παϊ­κοί πόροι. 60 εκα­τομ­μύ­ρια έχουν προ­ϋ­πο­λο­γι­στεί για την Ελλάδα. Ξέρετε πόσοι έχουν απορ­ρο­φη­θεί; Μηδέν. Μηδέν. Χρήματα φαί­νε­ται να υπάρ­χουν, το ερώτημα είναι ποιος έχει τη δυνα­τό­τητα να τα αξιο­ποι­ή­σει.

Από εκεί και πέρα, τα δύσκολα αφορούν στην οργά­νωση του χώρου. Το Μάτι σήμερα χρειά­ζε­ται μία νέα πολε­ο­δό­μηση από την αρχή. Αυτό σημαί­νει ότι, εργα­λεία, όπως ο αστικός ανα­δα­σμός και η εισφορά σε γη, πρέπει να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν για να μπο­ρέ­σουμε να οργα­νώ­σουμε την πόλη αυτή ξανά σε μία και­νού­ρια βάση. Και θα είμαι ο πρώτος που θα στη­ρί­ξει οποια­δή­ποτε τέτοια πρω­το­βου­λία η οποία πρέπει να γίνει χωρίς εκπτώ­σεις και χωρίς να λογα­ριά­σουμε το όποιο κόστος. Εξάλλου, για ποιο κόστος μιλάμε; Για ποιο κόστος μιλάμε όταν έχουμε σχεδόν 100 νεκρούς; Αλλά έχω πολύ περιο­ρι­σμένη εμπι­στο­σύνη στη Κυβέρ­νηση. Για τον κυνισμό της Κυβέρ­νη­σης μιλή­σαμε, και για  την ανι­κα­νό­τητά της, η οποία -νομίζω-  είναι αυτα­πό­δει­κτη. Έχω εδώ -μιας και μιλάμε για ανικανότητα- μια απόφαση υπο­γε­γραμ­μένη από τον κ. Σταθάκη: Πρώτη έγκριση διά­θε­σης πίστω­σης από το Π.Δ.Ε. στις δασικές υπη­ρε­σίες των απο­κε­ντρω­μέ­νων διοι­κή­σεων. Είναι τα χρήματα που χρειά­ζο­νται για να καθα­ρι­στούν οι δρόμοι και να γίνουν  τα βασικά έργα υπο­δο­μής. Ξέρετε πότε υπε­γράφη αυτή η απόφαση;  30 Ιουλίου.  Είμαστε σοβαροί σε αυτή τη χώρα;  Είμαστε σοβαροί;  30 Ιουλίου υπε­γράφη η απόφαση αυτή. Λοιπόν, βγάλτε τα συμπε­ρά­σματά σας αν υπάρχει οποιοσ­δή­ποτε Έλληνας πολίτης ο οποίος να πιστεύει ότι με αυτή την Κυβέρ­νηση μπορεί να γίνει οτι­δή­ποτε σοβαρό και οργα­νω­μένο σε αυτόν τον τόπο.

 

Γ. ΣΙΑΔΗΜΑΣ:  Κύριε Πρόεδρε, με αφορμή το τηλε­φώ­νημα στον κ. Τσίπρα και το να μπει στο παι­χνίδι το Ίδρυμα Νιάρχος και να συν­δρά­μει. Κάποιοι σας κατη­γό­ρη­σαν ότι σχε­διά­ζετε να μικρύ­νετε το κράτος, του­λά­χι­στον ότι αυτό έχετε στο πίσω μέρος του μυαλού σας υπό την έννοια έχουμε πυρ­κα­γιές πάμε στο Ίδρυμα Νιάρχος, έχουμε προ­βλή­ματα στον τομέα της υγείας θα απευ­θυν­θούμε σε κάποιον ιδιώτη είτε για φάρμακα είτε για κλινική, είτε οποιο­δή­ποτε άλλο πρό­βλημα.         Να το πούμε να το κατα­λά­βει ο κόσμος. Σε μια δια­κυ­βέρ­νηση της Νέας Δημο­κρα­τίας με Πρω­θυ­πουργό εσάς υπάρχει περί­πτωση να παρα­δώ­σετε το κράτος στους ιδιώτες;

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ:  Τώρα φαντά­ζο­μαι ότι αυτή η ερώτηση έχει και λίγα ρητο­ρικά χαρα­κτη­ρι­στικά. Δεν απά­ντησα όμως πριν, οπότε μου δίνετε μια ευκαι­ρία να απα­ντήσω στο ερώτημα. Δηλαδή η αντι­πρό­ταση θα ήταν να μην αξιο­ποι­ή­σουμε ένα μεγάλο ίδρυμα ή να μην αξιο­ποι­ή­σουμε; Μη συγ­χέ­ουμε τον εθε­λο­ντι­σμό και την κοι­νω­νία των πολιτών με τον ιδιω­τικό τομέα. Να μην τα συγ­χέ­ουμε αυτά τα δυο. Και όποιος επι­χει­ρεί να το κάνει -γιατί κάποιοι επι­χει­ρούν να το κάνουν- το κάνει προ­κλη­τικά και με άλλο σκοπό. Βεβαίως και θα αξιο­ποι­ήσω, όχι μόνο θα αξιο­ποι­ήσω, αλλά θα δώσω και γενναία φορο­λο­γικά κίνητρα για να τονώσω την κοι­νω­νία των πολιτών και να ενθαρ­ρύνω περισ­σό­τε­ρες τέτοιες δωρεές. Και η συμ­με­τοχή του ιδιω­τι­κού τομέα είναι απα­ραί­τητη, πού;  Είναι απα­ραί­τητη στην οργά­νωση του χώρου. Γιατί και σήμερα δεν χρη­σι­μο­ποιούμε ιδιώτες μηχα­νι­κούς για την έκδοση οικο­δο­μι­κών αδειών; Δεν κατα­λα­βαίνω δηλαδή. Όλα το Κράτος τα κάνει; Από εκεί και πέρα, ο τρόπος με τον οποίο μπορεί δημό­σιος και ιδιω­τι­κός τομέας να λει­τουρ­γή­σουν μαζί είναι, κατά την άποψή μου, η λύση στο πρό­βλημα. Όπως γνω­ρί­ζετε η προ­στα­σία του δάσους είναι στον σκληρό πυρήνα του Κράτους. Για αυτό και έχουμε απο­κε­ντρω­μέ­νες διοι­κή­σεις. Γιατί συνταγ­μα­τικά είμαστε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να το κάνουμε. Δεν ανήκει η δασική πολι­τική στις αιρετές Περι­φέ­ρειες. Ανήκει στις απο­κε­ντρω­μέ­νες διοι­κή­σεις. Άρα όλα αυτά τα οποία ακούω, επι­τρέψτε μου να πω, είναι απλά σαχλα­μά­ρες.

 

ΑΠ. ΜΑΓΓΗΡΙΑΔΗΣ:  Κύριε Πρόεδρε, χθες ο Πρω­θυ­πουρ­γός  επι­σκέ­φθηκε τις πλη­γεί­σες περιο­χές. Τον κατη­γο­ρή­σατε ότι έκανε μια επί­σκεψη εν κρυπτώ, πήγε σαν τον κλέφτη. Απά­ντησε ο Κυβερ­νη­τι­κός Εκπρό­σω­πος χθές ότι ο Πρω­θυ­πουρ­γός ήθελε μια επί­σκεψη που δεν θα έχει επι­κοι­νω­νιακό χαρα­κτήρα. Και μάλιστα ο Κυβερ­νη­τι­κός Εκπρό­σω­πος απά­ντησε και στην άλλη κριτική που γίνεται για το τι δήλωσε ο Πρω­θυ­πουρ­γός στη διάρ­κεια της σύσκε­ψης το βράδυ της Δευ­τέ­ρας, λέγο­ντας ότι «οι νεκροί ούτε κρύ­βο­νται ούτε εικά­ζο­νται». Θα ήθελα το σχόλιό σας για τις απα­ντή­σεις που έδωσε χθές ο Κυβερ­νη­τι­κός Εκπρό­σω­πος.

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Ας βγάλουν οι πολίτες τα συμπε­ρά­σματά τους για την απουσία του Πρω­θυ­πουρ­γού 7 μέρες και για τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε να επι­σκε­φτεί τις πλη­γεί­σες περιο­χές. Ίσως έκρινε ότι δεν έχει άλλο τρόπο να πάει παρά μόνο σε ένα απόλυτα προ­στα­τευ­μένο περι­βάλ­λον συνο­δευό­με­νος από τους βοηθούς του και τους κομ­μα­τι­κούς του υπα­σπι­στές. Σας είπα και πριν, στην εισα­γωγή μου, ότι το πώς ο καθένας βιώνει το ρόλο του σε αυτές τις περι­πτώ­σεις να είναι κοντά στους πολίτες, αυτό είναι κάτι βαθιά προ­σω­πικό, υπα­γο­ρεύ­ε­ται μόνο από τη συνεί­δηση του καθενός. Και πρέπει να σας πω αυτό το οποίο δεν μπορώ να δεχθώ κύριε Μαγ­γη­ριάδη. Μπορώ να δεχθώ σε ένα βαθμό -δεν συμ­βι­βά­ζο­μαι αλλά μπορώ να δεχθώ- την ανι­κα­νό­τητα. Αυτό που δεν μπορώ να δεχθώ είναι ότι δεν είδα σε κανένα πρόσωπο των εμπλε­κό­με­νων τη συντριβή. Δεν είδα συντριβή  στο πρόσωπό τους για αυτό το οποίο έγινε. Ένα συγνώμη -το λέει πολύς κόσμος αλλά έχει τη σημασία του- δεν ειπώ­θηκε ακόμα για αυτά τα οποία έγιναν. Λες και ήταν σε έναν άλλο κόσμο κυνι­σμού και αλα­ζο­νείας. Άρα για τα ζητή­ματα της επί­σκε­ψης νομίζω ότι οι εικόνες μίλησαν μόνες τους. Και για την επι­κοι­νω­νιακή δια­χεί­ριση, όπως έγινε, -αναφέρθηκα ήδη- νομίζω ότι οι πολίτες έχουν βγάλει τα συμπε­ρά­σματά τους.

 

Κ.  ΠΑΠΑΧΛΙΜΙΝΤΖΟΣ: Κύριε Πρόεδρε, να ρωτήσω το εξής: Πριν βάλατε στο κάδρο των ευθυνών, πέρα από τον Πρω­θυ­πουργό τον κ. Τσίπρα και τον κ.Σκουρ­λέτη , την κυρία Δούρου και τον κ. Τόσκα. Θέλω να ρωτήσω αν βγάζετε από το κάδρο των ευθυνών τους Υπουρ­γούς, τον κ. Κου­ρου­μπλή και τον κύριο Καμμένο και το Δήμαρχο τον κ. Ψηνάκη. Αν οι ευθύνες αυτές, πέρα από πολι­τι­κές, είναι ενδε­χο­μέ­νως, κατά τη γνώμη σας, και ποι­νι­κές. Και αν, εκτός από αυτό που ζητάτε από την Εισαγ­γε­λέα του Αρείου Πάγου να πράξει, σκέ­φτε­στε και εσείς να κινη­θείτε κάπως κοι­νο­βου­λευ­τικά; Για παρά­δειγμα με τη σύσταση Προ­α­να­κρι­τι­κής Επι­τρο­πής;

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Να ξεκι­νήσω με το τελευ­ταίο. Ποι­νι­κές ευθύνες απο­δί­δο­νται από τη Δικαιο­σύνη. Και η Δικαιο­σύνη πρέπει να κάνει τη δουλειά της όπως σας είπα στο ανώτερο δυνατό επίπεδο και εντός συγκε­κρι­μέ­νου χρο­νο­δια­γράμ­μα­τος. Δεν μπορεί αυτή η ιστορία να τρα­βή­ξει πάρα πολύ. Και εμείς θα παρα­κο­λου­θούμε και θα ελέγ­χουμε και θα ρωτάμε. Θέλω να είμαι μαζί σας ειλι­κρι­νής κύριε Παπα­χλι­μίν­τζο.              Με προ­βλη­μα­τί­ζει πολύ το ζήτημα της Εξε­τα­στι­κής Επι­τρο­πής, για τον απλού­στατο λόγο, ότι ξέρουμε πολύ καλά ότι πάντα αυτές οι Επι­τρο­πές εξε­λίσ­σο­νται τελικά σε Επι­τρο­πές κομ­μα­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης. Δεν το θέλω αυτό. Δεν το θέλουν οι πολίτες. Θα έβλεπα όμως μία υπερ­κομ­μα­τική τεχνο­κρα­τική επι­τροπή επι­στη­μό­νων, οι οποίοι θα έκαναν μία διά­γνωση του τι πήγε λάθος. Αντι­κει­με­νική, να μην επι­δέ­χε­ται αμφι­σβή­τη­σης και να μας κατέ­θε­ταν τις προ­τά­σεις τους για το τι πρέπει να αλλάξει. Το έκανα ήδη ως Νέα Δημο­κρα­τία. Ζήτησα από τον κ. Κωστή Συνο­λάκη, παγκο­σμίου κύρους ειδικός στις φυσικές κατα­στρο­φές, να φτιάξει μία τέτοια Επι­τροπή και να κάνει τις προ­τά­σεις του. Μιλάω για λογα­ρια­σμό της Νέας Δημο­κρα­τίας. Θα ήταν καλό εάν μπο­ρού­σαμε αυτό  έστω, να το κάνουμε συνο­λικά. Ξέρετε, υπήρξαν και στο παρελ­θόν δια­κομ­μα­τι­κές Επι­τρο­πές, υπήρξε δια­κομ­μα­τική Επι­τροπή του ’93 για τις δασικές πυρ­κα­γιές. Και τότε ήταν εποχή μεγάλης πόλωσης και έντασης και κατέ­ληξε σε συμπε­ρά­σματα. Αξίζει κάποια στιγμή να το δια­βά­σετε το πόρισμα. Μέχρι και αυτά τα οποία λεγό­ντου­σαν το ’93, εξα­κο­λου­θούν να είναι επί­καιρα. Θα έβλεπα αυτό ως κάτι πιο χρήσιμο και θα άφηνα τις ποι­νι­κές ευθύνες για τη Δικαιο­σύνη. Προ­φα­νώς υπάρ­χουν πολι­τι­κές ευθύνες και σε άλλα πρόσωπα, τα πρόσωπα τα οποία ανα­φέ­ρατε. Αν έπρεπε όμως να προ­τε­ραιο­ποι­ήσω τις ευθύνες και να τις προ­σω­πο­ποι­ήσω, θα το έκανα για τα πέντε αυτά πρόσωπα τα οποία ανέφερα.

 

Γ. ΧΡΗΣΤΑΚΟΣ:  Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να σας ρωτήσω για ένα θέμα το οποίο κρίνω εξαι­ρε­τικά σημα­ντικό και νομίζω το κρίνει και η Νέα Δημο­κρα­τία απ’ ό,τι είδα στις ανα­κοι­νώ­σεις σας.   Πρό­κει­ται για τον περί­φημο αριθμό 112 που ενδε­χο­μέ­νως πάρα πολλοί Έλληνες να μη γνω­ρί­ζουν την ύπαρξή του και τη χρήση του. Παρά ταύτα όμως είναι ένας αριθμός που -όπως δια­πι­στώ­σαμε όλοι αυτές τις μέρες- θα μπο­ρούσε να έχει στείλει σήμα στα κινητά τηλέ­φωνα όλων των ανθρώ­πων, χιλιά­δων ανθρώ­πων που κατοι­κού­σαν στην περιοχή. Λέτε λοιπόν για ποιο λόγο η κυβέρ­νηση και η Πολι­τική Προ­στα­σία που ενδε­χο­μέ­νως είναι στην ευθύνη της, δεν λει­τούρ­γησε αυτόν τον αριθμό. Γνω­ρί­ζουμε όμως εμείς οι δημο­σιο­γρά­φοι ότι η ανα­βάθ­μιση της χρήσης αυτού του αριθμού στην πολι­τική προ­στα­σία, είναι ένα θέμα που από το 2011 έχει ξεκι­νή­σει. Και ακόμη, απ’ ό,τι του­λά­χι­στον ακού­σαμε από χείλη αρμο­δίων  αυτές τις τρα­γι­κές ημέρες, δεν είναι σε θέση  να λει­τουρ­γή­σει.              Λει­τουρ­γεί ή δεν λει­τουρ­γεί αυτός ο αριθμός; Θα μπο­ρούσε να σταλεί μήνυμα και οδηγίες ή όχι;

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ:  Δεν λει­τουρ­γεί το σύστημα. Τρία χρόνια κανείς δεν έκανε κάτι για να το λει­τουρ­γή­σει. Και θέλω να θυμίσω ότι και η προη­γού­μενη Κυβέρ­νηση και επί Υπουρ­γίας του κ. Δένδια και επί Υπουρ­γίας του κ. Κικίλια, είχε προ­μη­θευ­τεί μία σειρά από συστή­ματα τα οποία βοη­θού­σαν στη δια­χεί­ριση της πλη­ρο­φο­ρίας για την αντι­με­τώ­πιση φυσικών κατα­στρο­φών. Το 112 είναι πρώτη προ­τε­ραιό­τητα. Δεν υπάρχει καμία δικαιο­λο­γία γιατί δεν λει­τουρ­γεί ήδη. Αλλά πρέπει να σας πω ότι, ελλεί­ψει του 112 -επαναλαμβάνω και αυτό που είπα πριν- χρεια­ζό­ταν μία απλή οδηγία από την τηλε­ό­ραση, μία απλή οδηγία στην αστυ­νο­μία, «εκκε­νώ­στε, φύγετε, κατευ­θυν­θείτε στη θάλασσα. Φορέστε ρούχα. Δεν μπο­ρούμε να ελέγ­ξουμε τη φωτιά». Αυτό ήταν ευθύνη κάποιου να το κάνει. Του Γενικού Γραμ­μα­τέα Πολι­τι­κής προ­στα­σίας. Αυτός έχει την τελική ευθύνη όταν μία φωτιά εκτεί­νε­ται πέρα των ορίων ενός Δήμου. Και της Περι­φέ­ρειας. Και βέβαια της ίδιας της Πυρο­σβε­στι­κής, που αμφι­βάλλω αν είχε πραγ­μα­τική εικόνα για το τι γινόταν στο μέτωπο της φωτιάς. Ξέρετε, πάλι επί Υπουρ­γίας του κ. Νίκου Δένδια, είχε βγει ένα κονδύλι  για να μπορεί ένα σούπερ πούμα να πετάει μονίμως πάνω από μία φωτιά, με έναν αξιω­μα­τικό της Πυρο­σβε­στι­κής, το συντο­νι­στή, ώστε να  υπάρχει εικόνα από αέρος. Ούτε αυτό έγινε. Άρα, είναι βέβαιο ότι υπάρ­χουν ελλεί­ψεις επι­χει­ρη­σια­κές, συγκε­κρι­μέ­νες. Δείκτης επι­κιν­δυ­νό­τη­τας 4. Για πρώτη φορά στην Αττική τη μοιραία Δευτέρα. Τι έγινε; Άλλαξε τίποτα ή μήπως ήταν μία γρα­φειο­κρα­τική δια­δι­κα­σία; Πήγαμε από το 3 στο 4 και δεν αλλάζει  απο­λύ­τως τίποτε στον τρόπο με τον οποίο αντι­με­τω­πί­ζουμε την επι­κιν­δυ­νό­τητα των περι­στα­τι­κών αυτών.

Δεν είναι, λοιπόν, μόνο το 112. Αλλά -όπως σας είπα- για εμένα, στο δικό μας σχέδιο, ένας μηχα­νι­σμός έγκαι­ρης ενη­μέ­ρω­σης των πολιτών είναι πρώτη προ­τε­ραιό­τητα. Δεν θα είχαμε το ίδιο απο­τέ­λε­σμα εάν στην Μάνδρα είχαμε στείλει ένα μήνυμα για πλημ­μυ­ρικά φαι­νό­μενα, αν στην Μάνδρα είχαμε προ­βλέ­ψει να κλεί­σουμε ένα δρόμο. Χλευά­στηκα πολύ, ξέρετε, για αυτό το οποίο είπα από κάποιους άθλιους οι οποίοι σήμερα δεν έχουν το θάρρος καν να εμφα­νί­ζο­νται στα Μέσα Μαζικής Ενη­μέ­ρω­σης. Επειδή τι είπα τότε στη Μάνδρα; Ότι αν είχε κλείσει ο δρόμος, επειδή ο δρόμος στην ουσία είχε κατα­λά­βει το ρέμα, θα είχαμε γλι­τώ­σει τις πιο πολλές ανθρώ­πι­νες ζωές. Γιατί πολύ απλά οι άνθρω­ποι πνί­γη­καν σε αυτό το δρόμο επειδή κανείς δεν είχε φρο­ντί­σει να τον κλείσει. Ξέρετε, μερικές φορές είναι μικρές απο­φά­σεις  που  παίρ­νο­νται στο πεδίο αυτές που κάνουν τη διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου.

Αλλά η χώρα χρειά­ζε­ται επει­γό­ντως ένα σύστημα -όπως το 112- έγκαι­ρης ενη­μέ­ρω­σης των πολιτών για περι­πτώ­σεις φυσικών κατα­στρο­φών. Γιατί ξέρετε δεν είναι μόνο οι φωτιές. Η χώρα μας αντι­με­τω­πί­ζει και τους σει­σμούς. Και ναι, λέμε ότι έχουμε μάθει να ζούμε με τους σει­σμούς και είμαστε έτοιμοι και πράγ­ματι έχουμε ένα αντι­σει­σμικό κανο­νι­σμό πολύ ικα­νο­ποι­η­τικό. Ξέρετε ότι ο Οργα­νι­σμός Αντι­σει­σμι­κής Προ­στα­σίας είναι ακέ­φα­λος από το Νοέμ­βριο του 2017 όταν έχει λήξει η θητεία του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου; Άρα δεν έχει ουσια­στικά αρμο­διό­τη­τες. Τι να πω τώρα άλλο; Τι να πω; Μία χώρα με τη σει­σμι­κό­τητα την οποία έχει αν -ο μη γένοιτο συμβεί κάτι- και ο Οργα­νι­σμός δεν έχει Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο, δεν μπορεί να πάρει απο­φά­σεις. Αθροί­ζο­νται, βλέπετε, συνέ­χεια οι τρα­γι­κές ανε­πάρ­κειες αυτής της Κυβέρ­νη­σης.

 

Δ. ΓΚΑΛΟΝΑΚΗ: Θέλω να σταθώ στο σήμερα και να ρωτήσω κάτι. Κάνατε μια κίνηση, ενη­με­ρώ­σατε τις οργα­νώ­σεις σας, μαζεύ­ουν πράγ­ματα για τους πυρό­πλη­κτους και τι άλλο μπο­ρείτε να κάνετε σε αυτή την περίοδο, την κρίσιμη περίοδο για αυτούς τους ανθρώ­πους, ως Νέα Δημο­κρα­τία.

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Κάναμε ό,τι μπο­ρούμε. Το ό,τι μπο­ρούμε σημαί­νει ότι ως κόμμα έχουμε τη δυνα­τό­τητα να κινη­το­ποιούμε πολύ κόσμο. Και τρόφιμα μαζέ­ψαμε και εθε­λο­ντές δια­σώ­στες φέραμε από τη Θεσ­σα­λο­νίκη και με όλους τους Δήμους επι­κοι­νω­νή­σαμε και στο Λύρειο Ίδρυμα πήγαμε για να παρέ­χουμε δια­κρι­τικά την υπο­στή­ριξή μας και άλλα πράγ­ματα κάνουμε που δεν χρειά­ζε­ται να τα ξέρετε. Αυτό μπο­ρούμε να κάνουμε για να απα­λύ­νουμε τον ανθρώ­πινο πόνο εκείνης της στιγμής. Αλλά αυτό που περι­μέ­νει ο κόσμος από εμάς -και απο τη Νέα Δημο­κρα­τία ως Κόμμα και από εμένα προσωπικά- είναι αυτό που σας είπα πριν: Ένα σχέδιο με τους κατάλ­λη­λους ανθρώ­πους για να μην ξανα­γί­νει ποτέ μία τέτοια κατα­στροφή. Αυτή είναι η δουλειά μας, δεν είμαστε Μη Κυβερ­νη­τική Οργά­νωση. Είμαστε όμως ταυ­τό­χρονα ένα κόμμα το οποίο μπορεί να κινη­το­ποιεί πολύ κόσμο και θέσαμε από την πρώτη στιγμή τους εθε­λο­ντές μας στην υπη­ρε­σία των τοπικών Δήμων για να βοη­θή­σουν ο καθένας όπως μπορεί.

 

Γ. ΕΥΘΥΜΙΟΥ: Έχουν κατα­γρα­φεί, κύριε Πρόεδρε, από την Παρα­σκευή, που έληξε και το τρι­ή­μερο εθνικό πένθος, όλοι οι χαρα­κτη­ρι­σμοί που έχετε κάνει για τον κ. Τσίπρα, όπως και τα σχόλιά σας για τους κυβερ­νη­τι­κούς χει­ρι­σμούς, το σόου, όπως το λέτε, στην Πυρο­σβε­στική και τα λοιπά. Μία ερώτηση που θα ήθελαν να κάνουν οι πολίτες αυτή τη στιγμή που παρα­κο­λου­θούν. Εσείς, αν ήσασταν στη θέση του κυρίου Τσίπρα τι θα κάνατε δια­φο­ρε­τικό;

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ:  Σας τα είπα ήδη. Δεν θα είχα επι­λέ­ξει για Γραμ­μα­τέα Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας ένα άνθρωπο από την «παρέα μου», την κομ­μα­τική παρέα. Δεν θα είχα κάνει βαθιές βουτιές στην επε­τη­ρίδα της Πυρο­σβε­στι­κής για να βρω ανθρώ­πους οι οποίοι ενδε­χο­μέ­νως είναι φιλικοί προς το ΣΥΡΙΖΑ. Θα είχα μερι­μνή­σει να υπάρχει ένας στοι­χειώ­δης σεβα­σμός για τα ζητή­ματα αυτά. Δεν ζητώ -και νομίζω κανείς δεν έχει την απαί­τηση από τον κ. Τσίπρα ή από τον εκά­στοτε Πρωθυπουργό- να αλλάξει μονο­μιάς τον τρόπο με τον οποίο λει­τουρ­γεί το ελλη­νικό Κράτος.  Αλλά πείτε μου ένα πράγμα το οποίο να έγινε, το οποίο να δείχνει έστω με οποιον­δή­ποτε τρόπο ότι υπήρχε ένα πραγ­μα­τικό ενδια­φέ­ρον οργά­νω­σης το Κράτους για την αντι­με­τώ­πιση μιας φυσικής κατα­στρο­φής. Και δεν χρειά­ζε­ται, προ­φα­νώς, να σας πω τι θα έκανα το βράδυ της φωτιάς. Νομίζω ότι αυτά τα οποία έκανε ο κ. Τσίπρας τα περιέ­γραψα ήδη πριν. Δεν χρειά­ζε­ται να επα­νέλθω σε αυτό το ζήτημα.

 

Κος ΚΑΡΕΛΗΣ:

Κύριε Πρόεδρε, από την πλευρά της Κυβέρ­νη­σης είπαν ότι την ώρα της μάχης ή που υπάρ­χουν αυτές οι κατα­στρο­φές δεν μπορείς να προ­χω­ρή­σεις σε καρα­το­μή­σεις είτε  υπουρ­γών είτε υπη­ρε­σιών.  Μια απά­ντηση σε αυτό.

Και ταυ­το­χρό­νως μιλή­σατε και για ευθύνες. Όταν οι πολίτες  βλέπουν αυτή την κατά­σταση, εσείς μπο­ρείτε να τους πείτε ότι μπορούν να είναι ήσυχοι αν έχουμε το οτι­δή­ποτε ή μια τρο­μο­κρα­τία που μπορεί να επι­κρα­τή­σει θα είναι ακόμη χει­ρό­τερη; Εννοώ στο ότι αν νιώθουν αυτή την ανα­σφά­λεια απέ­να­ντι σε αυτούς που πρέπει να δια­χει­ρι­στούν τέτοιου είδους κατα­στρο­φές μήπως αυτή η ανα­σφά­λεια κάνει τους πολίτες να…

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ:  Είμαι ο τελευ­ταίος ο οποίος έχει καμιά διάθεση να σπείρει πανικό. Αλλά οι άνθρω­ποι αυτοί σήμερα μπορεί να κληθούν να δια­χει­ρι­στούν μια άλλη φωτιά, ο μη γένοιτο. Το Καλο­καίρι δεν έχει τελειώ­σει ακόμα.  Ο πιο δύσκο­λος μήνας πάντα είναι ο Αύγου­στος όταν φυσάνε και τα μελ­τέ­μια. Και ειδικά ως προς τις περιο­χές υψηλής επι­κιν­δυ­νό­τη­τας, που τις γνω­ρί­ζουμε πρέπει τώρα να κάνουμε κάτι.              Επα­να­λαμ­βάνω, τώρα. Τα περια­στικά δάση της Αθήνας, ό,τι έχει μείνει από την Πεντέλη, η μπρο­στινή μεριά της Πάρ­νη­θας, το Τατόι και το κομμάτι το οποίο βρί­σκε­ται στον Υμηττό. Περιο­χές κατά­φυ­τες, κοντά στον αστικό ιστό. Θα χρεια­στούμε, έστω και τώρα, την τελευ­ταία στιγμή, ειδικά σχέδια δια­χεί­ρι­σης για το πώς θα αντι­με­τω­πί­σουμε ενδε­χο­μέ­νως ένα πρό­βλημα σε αυτές τις περιο­χές. Ελπίζω του­λά­χι­στον  αυτό το μήνυμα, αν μη τι άλλο, οι αρμό­διοι να το πήραν.

 

Δ. ΓΚΑΤΣΙΟΣ: Ευχα­ρι­στώ κύριε Πρόεδρε. Ζητή­σατε πριν, αν δεν κάνω λάθος, να ανα­τε­θεί η όλη έρευνα σε εφέτη εισαγ­γε­λέα και ειδικό εφέτη ανα­κριτή. Υποθέτω λοιπόν ότι ζητάτε την ανα­βάθ­μιση της δικα­στι­κής έρευνας.

Αυτό που θέλω επίσης να ρωτήσω είναι πότε πιστεύ­ετε ότι πρέπει να ολο­κλη­ρω­θεί όλο αυτό το ψηφι­δωτό της έρευνας που κρύβει από πίσω του μια τρα­γω­δία. Και κάτι ακόμα, με αφορμή όχι μόνο όσα έγιναν στο Μάτι, αλλά και όσα έγιναν στη Μάνδρα, εάν σκο­πεύ­ετε, με το τέλος των θερινών τμη­μά­των, να καλέ­σετε τον κ. Τσίπρα στη Βουλή και να συζη­τή­σετε για όλα αυτά τα δρα­μα­τικά γεγο­νότα, να τεθούν όλα αυτά επί τάπητος.

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ:  Όπως σας είπα η δικα­στική διε­ρεύ­νηση θα πρέπει να έχει ένα συγκε­κρι­μένο χρο­νο­διά­γραμμα, θα ήθελα εντός δυο, τριών μηνών να έχει ολο­κλη­ρω­θεί, αλλά δεν είμαι εγώ αυτός ο οποίος θα υπο­δεί­ξει στη Δικαιο­σύνη τους ρυθμούς με τους οποίους πρέπει να κινηθεί. Φαντά­ζο­μαι ότι όλοι έχουν αίσθηση, όχι απλά του κατε­πεί­γο­ντος της υπό­θε­σης, αλλά και του πόσο τραυ­μα­τική είναι αυτή η υπόθεση για το συλ­λο­γικό μας υπο­συ­νεί­δητο. Από εκεί και πέρα το τι θα κάνουμε στη Βουλή είναι κάτι το οποίο θα το δούμε όταν έρθει η ώρα.

 

ΣΠ. ΜΟΥΡΕΛΑΤΟΣ: Κύριε Πρόεδρε, μας περι­γρά­ψατε σε αδρές γραμμές πρω­τύ­τερα τις βασικές παρα­μέ­τρους του σχεδίου σας για την επόμενη ημέρα. Κομβικό σημείο εκεί μας είπατε πως είναι η ανα­διορ­γά­νωση, ο ανα­σχε­δια­σμός της πολι­τι­κής προ­στα­σίας. Εγώ θέλω να μείνω στο πολι­τικό σκέλος και σε έναν συμ­βο­λι­σμό που τον θεωρώ, κατά την ταπεινή μου άποψη, πολύ σημα­ντικό. Τηλε­φω­νή­σατε στον Πρω­θυ­πουργό προ ημερών και θέλω να ρωτήσω αφενός εάν αυτό σημα­το­δο­τεί και μια αλλαγή πλεύσης στο αντι­πο­λι­τευ­τικό ύφος της Νέας Δημο­κρα­τίας έως τις εκλογές, και θέλω να ρωτήσω αφε­τέ­ρου εάν αυτό το εθνικό σχέδιο που περι­γρά­φετε για την πρόληψη τέτοιων φυσικών κατα­στρο­φών περι­λαμ­βά­νει και έχει κομβικό στοι­χείο μέσα του την εθνική συνεν­νό­ηση.

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Δεν είμαι εγώ αυτός κύριε Μου­ρε­λάτο που δεν επε­δί­ωξα την εθνική συνεν­νό­ηση.  Το ποιος έχει υιο­θε­τή­σει έναν πολω­τικό, διχα­στικό λόγο το γνω­ρί­ζουν όλοι οι Έλληνες. Και επιμένω ότι σε αυτή τη δύσκολη συγκυ­ρία οι Έλληνες πρέπει να είμαστε ενω­μέ­νοι. Και πράγ­ματι για αυτό τηλε­φώ­νησα στον κ. Τσίπρα γιατί θεωρώ ότι ήταν μια πρω­το­βου­λία τόσο μεγάλης εμβέ­λειας που έπρεπε να απο­λαμ­βά­νει δια­κομ­μα­τι­κής στή­ρι­ξης για να μπο­ρέ­σει και το ίδρυμα Νιάρχος να αισθά­νε­ται άνετα ότι θα κάνει την πιο γεν­ναιό­δωρη κίνηση την οποία μπο­ρούσε να κάνει.  Όπως και την έκανε τελικά.

 

Αλλά από εκεί και πέρα, ξέρετε, η εθνική συνεν­νό­ηση δεν μπορεί να οικο­δο­μη­θεί σε ένα περι­βάλ­λον διχα­σμού. Και φοβάμαι ότι ο διχα­σμός, η πόλωση, η οξύτητα είναι πια μέσα στο DNA του κ. Τσίπρα, δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να προ­σποι­η­θεί ή να υπο­δυ­θεί ότι παίζει κάποιον άλλο ρόλο. Εμείς, όποτε και αν γίνουν οι εκλογές -μακάρι να γίνουν μια ώρα αρχύ­τερα, νομίζω ότι αυτό το κατα­λα­βαί­νουν πια όλοι οι Έλληνες- είπαμε ήδη πριν από ένα χρόνο ότι αξί­ζουμε καλύ­τερα. Νομίζω ότι όλοι το κατα­λα­βαί­νουν ότι αξί­ζουμε πολύ-πολύ καλύ­τερα από τη σημε­ρινή Κυβέρ­νηση. Αυτό το επι­βε­βαιώ­νει η ίδια η δρα­μα­τική πραγ­μα­τι­κό­τητα.

 

Εγώ θα συνε­χίσω να μιλάω για το μέλλον, για το σχέδιό μας, για το σχέδιό μου για την Ελλάδα της επό­με­νης μέρας. Δεν θα αφή­νουμε καμία επίθεση ανα­πά­ντητη, αλλά αυτό το οποίο θέλουνε πια οι πολίτες να ακού­σουν από εμάς, είναι πώς θα κάνουμε εμείς τα πράγ­ματα πολύ καλύ­τερα την επόμενη μέρα. Νομίζω τα συμπε­ρά­σματά τους από τον κύριο Τσίπρα και για τη κυβέρ­νηση τα έχουν βγάλει πια.

 

ΧΡ. ΚΛΙΤΣΙΩΤΗ: Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να μας πείτε πως ήταν το κλίμα κατά την επι­κοι­νω­νία σας με τον κύριο Τσίπρα και αν θα του ξανα­τη­λε­φω­νού­σατε για να υπάρξει συναί­νεση σε όλα τα ζητή­ματα της τρα­γω­δίας;

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Τυπικό. Ήταν μία πρω­το­βου­λία την οποία είχα ανα­λά­βει. Δεν ήταν η μόνη, θέλω να θυμίσω. Θέλω να θυμίσω ότι εμείς, προ­σω­πικά εγώ έστειλα επι­στολή στην Ευρω­παϊκή Επι­τροπή, στον κύριο Γιούν­κερ ζητώ­ντας την ανα­κα­τα­νομή των πόρων του ΕΣΠΑ ώστε να υπάρχει ακόμα μεγα­λύ­τερη κοι­νο­τική συμ­με­τοχή για τα έργα τα οποία θα χρεια­στούμε, για τα χρήματα που θα χρεια­στούμε για το Μάτι.

Δεν ξέρω, μπορεί η κυβέρ­νηση να δια­τύ­πωσε προ­φο­ρικά το αίτημα. Εγώ το έκανα γραπτώς και ευχα­ρι­στώ και την Επί­τροπο Κρέτσου για την αντα­πό­κριση. Θέλω να είμαι χρή­σι­μος, και το γεγονός ότι μία εβδο­μάδα δεν μίλησα, το έκανα και για να σεβαστώ το εθνικό πένθος, αλλά το έκανα και γιατί θεώρησα ότι σε αυτή τη συγκυ­ρία το τελευ­ταίο που χρειά­ζε­ται είναι ακόμα μία κομ­μα­τική αντι­πα­ρά­θεση χωρίς δια ταύτα. Και οι πρω­το­βου­λίες που ανέλαβα, και που θα συνε­χίσω να ανα­λαμ­βάνω, σε αυτήν την κατεύ­θυνση κινού­νται. Αυτό δεν σημαί­νει όμως ότι δεν θα μιλάμε και δεν θα απο­δί­δουμε πολύ-πολύ συγκε­κρι­μέ­νες ευθύνες, αλλά πάντα με το δικό μας τρόπο και χωρίς να διχά­ζουμε.

 

ΕΙΡ. ΜΠΕΛΑ: Θα ήθελα να σας ρωτήσω, κύριε Πρόεδρε, είπατε για το εθνικό σχέδιο πρό­λη­ψης που θέλατε να καταρ­τί­σετε, εάν σε αυτό το σχέδιο ένα κομμάτι έχει σχέση και με τους εμπρη­σμούς. Γιατί είδαμε ότι ο Πρω­θυ­πουρ­γός στην αρχή ανα­φέρ­θηκε στους εμπρη­σμούς. Εσείς σκο­πεύ­ετε να αυστη­ρο­ποι­ή­σετε τις ποινές για τους εμπρη­στές; Τι σκο­πεύ­ετε να κάνετε πάνω σε αυτό;

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Όλη αυτή η θεωρία περί εμπρη­στών -είχε καλ­λιερ­γη­θεί αυτή η συνο­μω­σιο­λο­γία, κάποιοι έρχο­νται να μας κάψουν- είχαν γραφτεί αυτά και πριν τις πυρ­κα­γιές. Ένα μεγάλο ποσοστό των πυρ­κα­γιών μπαί­νουν από εμπρη­σμό, το ξέρουμε αυτό. Το ξέρουμε το πώς ανάβει μία φωτιά. Δεν έχει σημασία στη συνέ­χεια για το πώς πρέπει να τη δια­χει­ρι­στεί κανείς. Και συνήθως οι εμπρη­στές έχουν να κάνουν με οικο­νο­μικά συμ­φέ­ρο­ντα στην περιοχή.

Άρα: σωστή πολε­ο­δο­μική οργά­νωση, δασο­λό­γιο, κτη­μα­το­λό­γιο ώστε να μην μπορούν να υπάρ­χουν διεκ­δι­κή­σεις. Και βέβαια, να πω και κάτι ακόμα που το έχω πει από το 2008: κατά προ­τε­ραιό­τητα κατε­δά­φιση αυθαι­ρέ­των σε περιο­χές που κτί­στη­καν πρό­σφατα σε εκτά­σεις που έχουν κριθεί ανα­δα­σω­τέες. Είναι αδια­νό­ητο να γίνεται αυτό το πράγμα, ειδικά τα τελευ­ταία χρόνια όταν υπάρχει αυξη­μένη ευαι­σθη­σία. Και είναι επίσης τελείως αδια­νό­ητο ότι με την τεχνο­λο­γία που έχουμε στη διάθεσή μας σήμερα να μην γνω­ρί­ζουμε ακριβώς τι και­νού­ριο κτί­ζε­ται στην Ελλάδα. Μπο­ρούμε, το βλέ­πουμε, το βλέπει ο καθένας από το κινητό του. Με άλλα λόγια, έχουμε άλλα εργα­λεία πια στη διάθεσή μας.

Προ­φα­νώς το πλαίσιο για τους εμπρη­στές είναι ήδη πολύ αυστηρό και πρέπει να μείνει, και αν χρειά­ζε­ται, να στε­ρε­ο­ποι­η­θεί και περισ­σό­τερο. Αλλά το ζήτημα είναι να δούμε ποια είναι τα οικο­νο­μικά συμ­φέ­ρο­ντα τα οποία κρύ­βο­νται πίσω από αυτούς τους εμπρη­σμούς.

 

Γ. ΣΕΡΕΤΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, ανα­φερ­θή­κατε νωρί­τερα στα ονόματα κάποιων Υπουρ­γών και ήθελα να μας διευ­κρι­νί­σετε, αν θέλετε, αν αυτός ο κατά­λο­γος είναι εξα­ντλη­τι­κός ή ενδει­κτι­κός, τι θα μπο­ρούσε να κάνει καθένας από αυτούς τους υπουρ­γούς το μοιραίο από­γευμα. Δεύ­τε­ρον, αν μου επι­τρέ­πετε, ανα­φερ­θή­κατε στο ευρω­παϊκό σκέλος των πρω­το­βου­λιών σας. Και θα ήθελα να γνωρίζω αν κρίνετε επεί­γουσα την ανάγκη να δημιουρ­γη­θεί ένας ευρω­παϊ­κός στόλος ενα­έ­ριων μέσων για την κατα­πο­λέ­μηση τέτοιων φαι­νο­μέ­νων με δεδο­μένο τις αλλαγές που  υπάρ­χουν στο κλίμα.

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Να ξεκι­νήσω με το δεύτερο. Δεν υπάρχει αμφι­βο­λία ότι είμαστε αντι­μέ­τω­ποι με σημα­ντι­κές αλλαγές στο κλίμα. Μην κοροϊ­δευό­μα­στε. Τι σημαί­νει αυτό; Η χώρα μας είναι εκτε­θει­μένη στην κλι­μα­τική αλλαγή, είναι εκτε­θει­μένη επειδή θα έχουμε πιο ακραία καιρικά φαι­νό­μενα, πιο έντονες βρο­χο­πτώ­σεις, μεγα­λύ­τερη ξηρασία, μεγα­λύ­τερη διά­βρωση των ακτών. Τα ξέρουμε αυτά, είναι βέβαιο ότι θα συμβούν στα επόμενα χρόνια, στις επό­με­νες δεκα­ε­τίες.

Είναι επίσης πολύ θετικό ότι η Ευρω­παϊκή Ένωση και μέσω του Κύπριου Επι­τρό­που, του κυρίου Στυ­λια­νίδη, ο οποίος έχει αυτό το χαρ­το­φυ­λά­κιο, ανα­δει­κνύει την ανάγκη συγκρό­τη­σης ενός ευρω­παϊ­κού μηχα­νι­σμού πολι­τι­κής προ­στα­σίας που θα μπορεί να κινη­το­ποιεί­ται με μεγα­λύ­τερη ευε­λι­ξία και με περισ­σό­τερα μέσα στη διάθεσή του. Τον στη­ρί­ζουμε σε αυτή την προ­σπά­θεια με όλη μας τη δύναμη, το οποίο σημαί­νει εδώ ότι και εμείς πρέπει να συνει­σφέ­ρουμε σε αυτό το μηχα­νι­σμό διότι έχουμε σημα­ντι­κές δυνα­τό­τη­τες.  Αλλά είναι βέβαιο ότι χρειά­ζε­ται να μπο­ρούμε να μιλάμε σε ευρω­παϊκό επίπεδο και γρήγορα να μπο­ρούμε να δια­θέ­τουμε μέσα.

Αυτό όμως δεν πρό­κει­ται ποτέ να είναι υπο­κα­τά­στατο για να μην αντι­με­τω­πί­σουμε την πρω­το­φανή ανορ­γα­νω­σιά μας ως κράτος. είναι μια ανα­κού­φιση μεν, αλλά δεν λύνεται το πρό­βλημα με το να έρθουν μια μέρα μετά δύο ή τέσσερα πυρο­σβε­στικά αερο­σκάφη. Η ζημιά τότε θα έχει ήδη γίνει.

Πολλά από αυτά τα οποία σας είπα αφορούν την πρόληψη.  Και για αυτό όμως υπάρ­χουν ευρω­παϊ­κοί πόροι και ευρω­παϊκά προ­γράμ­ματα  και τεχνο­λο­γία δια­θέ­σιμη. Εκεί θα επένδυα το μεγα­λύ­τερο κομμάτι της δικής μου προ­σο­χής.

Για τα ζητή­ματα των ευθυνών και των αρμο­δίων νομίζω τα έχω πει. Ανέφερα πέντε πρόσωπα τα οποία για εμένα έχουν τη μεγα­λύ­τερη ευθύνη. Προ­φα­νώς υπάρ­χουν και άλλες ευθύνες. Και το ζήτημα του Λιμε­νι­κού πρέπει να μας απα­σχο­λή­σει, τι ακριβώς έγινε στη θάλασσα, τι εντολές δόθηκαν, πότε δόθηκαν, αν όλοι έκαναν τη δουλειά τους έτσι όπως έπρεπε, αν υπήρχε πλήρη εικόνα.

Δεν μπορώ να δεχθώ [ότι δεν γνώριζε], -εμείς προ­σω­πικά γνω­ρί­ζαμε επειδή έτυχε να έχω προ­σω­πικό περι­στα­τικό από τις 20:00- ότι υπήρχε κόσμος στη θάλασσα και ότι υπήρχαν εκα­το­ντά­δες άνθρω­ποι στις παρα­λίες. Το γνω­ρί­ζαμε, οι άνθρω­ποι έπαιρ­ναν τηλέ­φωνα. Και όμως, οι μαρ­τυ­ρίες των ανθρώ­πων κατα­δει­κνύ­ουν ότι σώθηκαν βασικά από εθε­λο­ντές, από φιλό­τι­μους ανθρώ­πους και ότι το λιμε­νικό καθυ­στέ­ρησε πολύ να παρέμ­βει. Να διε­ρευ­νη­θούν όλα αυτά, δεν είμαι ανα­κρι­τής, κάποια δεδο­μένα θέτω στο δημόσιο διάλογο, δεν το κάνω μόνο εγώ εξάλλου. Όπως σας είπα και πριν, οι φωνές των ιδίων είναι απείρως πιο ισχυρές από τις δικές μας αλλά και το τι έγινε στη θάλασσα πρέπει και αυτό να διε­ρευ­νη­θεί.

 

Γ. ΣΟΦΙΑΝΟΣ: Αν μου επι­τρέ­πετε να πάμε στην άλλη πλευρά του Ατλα­ντι­κού, αλλά φυσικά και όπου υπάρ­χουν Έλληνες, καθώς η κινη­το­ποί­ηση από Μελ­βούρνη, από Καναδά, από Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες είναι πολύ μεγάλη της ομο­γέ­νειας.         Ωστόσο υπάρ­χουν και κάποια ερω­τη­μα­τικά όσον αφορά στην εμπι­στο­σύνη για τα χρήματα, για τις δωρεές και όλα αυτά που θα πάνε.  Στο πλαίσιο λοιπόν της ανα­σφά­λειας που περι­γρά­ψαμε προη­γου­μέ­νως που μπορεί να δημιουρ­γεί η Κυβέρ­νηση υπάρχει κάποιο έλλειμμα εμπι­στο­σύ­νης; Και εσείς ως Αρχηγός Αξιω­μα­τι­κής Αντι­πο­λί­τευ­σης ποιο είναι το μήνυμα σε αυτούς τους ανθρώ­πους που θέλουν να συμ­βά­λουν και να συνει­σφέ­ρουν σε αυτή τη δύσκολη στιγμή εκτός των συνόρων της Ελλάδας με όλες τις προ­σπά­θειες που γίνο­νται; Θα υπάρχει ίσως και μια πρό­βλεψη στο σχέδιο που είπατε για έναν καλύ­τερο συντο­νι­σμό με αυτούς τους φορείς από το εξω­τε­ρικό για τέτοιες -ο μη γένοιτο- στο μέλλον κατα­στρο­φές;

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ:  Είναι πάρα πολύ σημα­ντικό, κύριε Σοφιανέ -και ευχα­ρι­στώ για την ερώτησή σας- ότι οι Έλληνες από παντού, από την Αμερική και από την Αυστρα­λία, προ­σφέρ­θη­καν με γεν­ναιο­δω­ρία να βοη­θή­σουν, να συν­δρά­μουν. Απο­δει­κνύ­ε­ται, για άλλη μια φορά, πόσο σημα­ντική πηγή δύναμης για το κράτος μας, για την Ελλάδα μας, για την Πατρίδα μας είναι οι Έλληνες της δια­σπο­ράς. Ναι, υπάρχει ένα έλλειμμα εμπι­στο­σύ­νης και αυτό πρέπει να γεφυ­ρω­θεί. Δεν είμαι αρμό­διος, αλλά θέλω να πιστεύω ότι τους λογα­ρια­σμούς αυτούς -και πρέπει να προ­σέ­χει κανείς πάντα γιατί υπάρ­χουν πολλοί επι­τή­δειοι που κυκλο­φο­ρούν αυτή την εποχή και στο διαδίκτυο- θα τους δια­χει­ρι­στούν οι αρμό­διοι με την απα­ραί­τητη δια­φά­νεια και σοβα­ρό­τητα. Βέβαια, αν κρίνω από κάποια πρόσωπα τα οποία επε­λέ­γη­σαν να δια­χει­ρι­στούν αυτούς τους λογα­ρια­σμούς, από τον κ. Σπίρτζη, επι­τρέψτε μου να έχω κάποιες αμφι­βο­λίες. Αλλά μένω στη μεγάλη εικόνα. Ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ στην ομο­γέ­νεια και σε όλους τους Έλληνες οι οποίοι έσπευ­σαν να μας στη­ρί­ξουν. Θα χρεια­στούμε τη βοήθειά τους. Χρεια­ζό­μα­στε όμως -επειδή είμαστε ένας λαός πολύ συναι­σθη­μα­τι­κός και πάντα αντι­δράμε με θέρμη, με πάθος, με αλλη­λεγ­γύη στην κρίση- μην τα ξεχά­σουμε αυτά ένα μήνα μετά – πάνω από όλα διάρ­κεια και σύστημα και μέθοδο. Και όλον αυτόν τον εθε­λο­ντι­σμό ο οποίος υπάρχει σήμερα στην κοι­νω­νία να τον οργα­νώ­σουμε με έναν τρόπο ο οποίος πραγ­μα­τικά θα είναι χρή­σι­μος και ωφέ­λι­μος για όλο το κοι­νω­νικό σύνολο.

 

Γ.ΜΠΑΣΚΑΚΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, ο Κώστας Καρα­μαν­λής ανέλαβε την πολι­τική ευθύνη για το σκάν­δαλο του Βατο­πε­δίου.  Δεν παραι­τή­θηκε. Ο Ανδρέας Παπαν­δρέου είχε ανα­λά­βει την πολι­τική ευθύνη για το σκάν­δαλο Κοσκωτά, δεν παραι­τή­θηκε. Γιατί ζητάτε τώρα παραί­τηση;

 

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ:  Σας είπα πως αντι­λαμ­βά­νο­μαι την πολι­τική ευθύνη. Στο δικό μου το λεξι­λό­γιο η πολι­τική ευθύνη συνο­δεύ­ε­ται από κάποιες παραι­τή­σεις αν όχι του ιδίου του αρμο­δίου, αλλά κάποιου από κάτω. Σας θυμίζω ότι για  αυτό το οποίο είπατε σκάν­δαλο του Βατο­πε­δίου, αυτό το οποίο απο­κα­λού­σαμε εν πάση περι­πτώ­σει τότε σκάν­δαλο Βατο­πε­δίου, παραι­τή­θη­καν κάποιοι άνθρω­ποι, απο­πέμ­φθη­καν κάποιοι άνθρω­ποι.  Εδώ δεν έχει φύγει κανείς.  Εδώ είναι όλοι κολ­λη­μέ­νοι στην καρέκλα τους.  Όλοι. Ούτε ένας δεν παραι­τή­θηκε. Ούτε μια παραί­τηση για δείγμα.  Λοιπόν, ας μην συγκρί­νουμε κατα­στά­σεις οι οποίες είναι τελείως ανό­μοιες.