«…παιδιά είναι, μωρέ…»

Ακόμη μία ανεί­πωτη τρα­γω­δία εξαι­τίας της μάστι­γας του bullying, στοι­χειώ­νει την ελλη­νική κοι­νω­νία που φαί­νε­ται πως τα τελευ­ταία χρόνια έχει δυστυ­χώς εξοι­κειω­θεί με αυτό το επι­κίν­δυνο κοι­νω­νικό φαι­νό­μενο…Ένα πρό­βλημα που παρά τις σπο­ρα­δι­κές φωνές επι­στρέ­φει όλο και πιο έντονα, ένα πρό­βλημα που δεν λύνεται όσο παρι­στά­νουμε ότι δεν υπάρχει. Αυτήν τη φορά θύμα ένα 14χρονο παιδί, που αυτο­κτό­νησε μέσα στο σπίτι του. Δίπλα του βρέθηκε σημεί­ωμα που απέδιδε την πράξη του στο bullying, που δεχόταν στο σχολείο από συμ­μα­θη­τές του. Δυστυ­χώς οι απο­κα­λυ­πτι­κές έρευνες δεν μας ξυπνούν. Σύμφωνα με την τελευ­ταία.  η Ελλάδα βρί­σκε­ται στην τέταρτη θέση κρου­σμά­των σχο­λι­κού εκφο­βι­σμού (με ποσοστό 31,98%), τα οποία μπορεί να πραγ­μα­το­ποιού­νται τόσο εντός του σχο­λι­κού χώρου όσο και εκτός αυτού και φυσικά, στον κυβερ­νο­χώρο (π.χ. μέσω των τόπων κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης με αναρ­τή­σεις και σχόλια υβρι­στι­κού και προ­σβλη­τι­κού περιε­χο­μέ­νου, που μπορεί και να παρα­βιά­ζουν το προ­σω­πικό απόρ­ρητο κάθε μαθητή/τριας). Ξυπνούν μνήμες Για­κου­μάκη που σύμφωνα με όσα  έχουν έρθει στο φως της δημο­σιό­τη­τας έζησε την κόλαση στο πετσί του. Στην καρδιά του. Πόσα να αντέξει μία ψυχούλα όταν οι ίδιοι του οι συμ­μα­θη­τές του καθη­με­ρινά του έκαναν τη ζωή κόλαση και πέρασε ένα μαρ­τύ­ριο από συνε­χείς εξευ­τε­λι­σμούς από συνο­μη­λί­κους του.  Δεν ξέρεις τι ευαι­σθη­σίες κου­βα­λάει μία ψυχή και δεν έχεις ιδέα πως μία τέτοια κακο­ποί­ηση μπορεί να στοι­χί­σει ακόμη και την ίδια τη ζωή ενός παιδιού. Για τους γονείς των παιδιών αυτών, των «τεράτων»  δεν έχω να πω κάτι παρά μόνο πως  για να γίνει έτσι ένα παιδί, σημαί­νει ότι μέσα στο σπίτι βλέπει ή και βιώνει πολλά.  Κατα­στά­σεις που πιθα­νό­τατα τα οδή­γη­σαν να κάνουν τους νταήδες στο σχολείο. Και βέβαια η… εκπαί­δευση συνε­χί­ζε­ται και έξω από το σπίτι. Σε μια κοι­νω­νία που αλλη­λο­σπα­ρά­ζε­ται. Δεν μεγά­λω­σαν κάποια στιγμή ξαφνικά κι έγιναν θύτες με τέτοιου είδους συμπε­ρι­φορά. Και το σχολείο;  «΄Εχει σημασία να δει κανείς σε ποιον απευ­θύ­νε­ται ο μαθητής για να ανα­φέ­ρει ένα τέτοιο γεγονός. Θα δείτε ότι εκεί απου­σιά­ζει το σχολείο – δεν είναι στην πρώτη θέση. Προη­γεί­ται ο φίλος, μετά η οικο­γέ­νεια και κατόπιν στο σχολείο. Κατα­λα­βαί­νε­ται ότι αυτό είναι ένα ενδει­κτικό στοι­χείο της προ­σπά­θειας που πρέπει να γίνει έτσι ώστε να σπάσει η νοο­τρο­πία που υπάρχει, να σπάσει η συγκά­λυψη και το σχολείο να παρεμ­βαί­νει σε τέτοιου είδους περι­στα­τικά», λέει ο κ. Παπα­θε­ο­δώ­ρου ο εμπνευ­στής του Παρα­τη­ρη­τη­ρίου κατά της Βίας, επι­ση­μαί­νο­ντάς μας ότι εκτός από τη συμ­βα­τική βία, κατα­γρά­φε­ται σε ανη­συ­χη­τικά επίπεδα  και το cyberBullying, το bullying δηλαδή μέσω Δια­δι­κτύου. Και κάπως έτσι, μετά το “σοκ της κοι­νω­νίας” όπως γράφουν οι πρω­το­σέ­λι­δοι τίτλοι, τα αφιε­ρώ­ματα και τις δηλώ­σεις, θα ξεχα­στεί κι αυτό το παιδί, οι τοπικές, μικρές, κλει­στές αλλά και πολλές μεγα­λύ­τε­ρες , θα εξα­κο­λου­θή­σουν  να μην «βλέπουν» το πρό­βλημα, με δικαιο­λο­γίες του τύπου «παιδιά είναι, μωρέ…»