Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;

Παρα­κο­λου­θούμε τις τελευ­ταίες ημέρες , αβα­ντα­δό­ρι­κες ατάκες, μεταξύ κυβέρ­νη­σης και αντι­πο­λί­τευ­σης για την χορή­γηση  δικαιώ­μα­τος ψήφου στους Ελληνες ομο­γε­νείς του εξω­τε­ρι­κού. Κι όλοι εμείς από κάτω, να σιγο­ντά­ρουμε, ανα­λό­γως είτε τον έναν είτε τον άλλον.  Εδώ, να μετα­φέ­ρουμε και μια σημα­ντική πλη­ρο­φο­ρία που μας δια­φεύ­γει και έρχεται από το Στρα­σβούργο και τον δημο­σιο­γράφο Νίκο Ρούσση, αλλά κυρίως δια­φεύ­γει στους ατα­κα­δό­ρους πολι­τι­κούς και των δύο πλευρών. Κανείς δεν μας λέει πως αυτό απο­τε­λεί ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ της χώρας, μετά την κατα­δίκη της από το Δικα­στή­ριο Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των του Στρα­σβούρ­γου. Πιο συγκε­κρι­μένα, ύστερα από την εκδί­καση προ­σφυ­γής, που είχαν κατα­θέ­σει στο Δικα­στή­ριο δύο Eλληνες υψη­λό­βαθ­μοι αξιω­μα­τού­χοι του Συμ­βου­λίου της Ευρώπης, η Ελλάδα εισέ­πραξε, στις 8 Ιουλίου 2010, μία ξεγυ­ρι­σμένη κατα­δίκη για παρα­βί­αση του δικαιώ­μα­τος συμ­με­το­χής σε ελεύ­θε­ρες εκλογές και λοι­δω­ρή­θηκε δεόντως, διότι δεν έχει θεσμο­θε­τή­σει, εδώ και ΤΡΙΑΝΤΑ χρόνια, το δικαί­ωμα των Ελλήνων ομο­γε­νών να ψηφί­ζουν στον τόπο της μόνιμης δια­μο­νής και εργα­σίας τους. Προς τι λοιπόν «το μίσος και ο αλλη­λο­σπα­ραγ­μός»; Υπο­χρέ­ωση της χώρας είναι, να εφαρ­μό­σει την κατα­δι­κα­στική για την Ελλάδα, απόφαση του Δικα­στη­ρίου Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των. Και υπο­χρέ­ωση και των δύο.  να μας πουν ακριβώς αυτό που συμ­βαί­νει, χωρίς να ψαρεύ­ουν πάλι ψηφα­λά­κια σε θολά νερά.