Μεγάλη στήριξη από Γερμανούς στο Ιδρυμα «Αγιος Ανδρέας»

«Ο άν­θρω­πος είναι η απά­ντη­ση, όποια κι αν είναι η ερώ­τη­ση»! Η φράση του Γάλ­λου συγ­γρα­φέα Αντρέ Μπρε­τόν, πάντα επί­και­ρη, σή­με­ρα πε­ρισ­σό­τε­ρο από ποτέ, έρ­χε­ται να κα­τα­δεί­ξει ότι όσο η αλ­λη­λεγ­γύη και η αγάπη για τον συ­νάν­θρω­πο υπε­ρι­σχύ­ουν, τότε μπο­ρούν να γί­νουν θαύ­μα­τα…

Το 2012 η Rose Pakakis, Γερ­μα­νί­δα πα­ντρε­μέ­νη με Ελ­λη­να, έχασε τον σύ­ζυ­γό της σε τρο­χαίο δυ­στύ­χη­μα. Ο πόνος, ήταν αφό­ρη­τος και η ανά­γκη της να προ­σφέ­ρει στην κοι­νω­νία για να κα­λύ­ψει το με­γά­λο κενό που άφησε η απου­σία του συ­ζύ­γου της, την οδή­γη­σε στο Ιδρυ­μα του Αγίου Αν­δρέα.

H Rose, ήρθε σε επαφή με τη διοί­κη­ση και με τα παι­διά που φι­λο­ξε­νού­νται στο Ιδρυ­μα, και δια­πί­στω­σε ότι παρά την πολύ καλή δου­λειά που γί­νε­ται στον Αγιο Αν­δρέα, υπάρ­χει ανά­γκη για στή­ρι­ξη του προ­σω­πι­κού στο δύ­σκο­λο έργο που κα­λεί­ται να φέρει εις πέρας κα­θη­με­ρι­νά.

Τότε, πήρε την από­φα­ση να ιδρύ­σει ένα σύλ­λο­γο στην Γερ­μα­νία, όπου ζει τον μισό χρόνο, με σκοπό να συ­γκε­ντρω­θούν χρή­μα­τα για να στη­ρι­χθεί το έργο του Αγίου Αν­δρέα. Όπως κι έγινε.

Πριν από πέντε χρό­νια, στις 28 Μαΐου του 2013, στην πόλη Ludwigsburg της Γερ­μα­νί­ας πήρε σάρκα και οστά η ιδέα της Rose Pakakis, με τη δη­μιουρ­γία του «Verein zur Forderung des kinderheimes Agios Andreas e.v.» που ξε­κί­νη­σε με τη συ­γκέ­ντρω­ση χρη­μά­των για τη στή­ρι­ξη του Ιδρύ­μα­τος Αγιος Αν­δρέ­ας στη Ρόδο.

Στη συ­νέ­χεια η ιδέα ενι­σχύ­θη­κε, όλο και πε­ρισ­σό­τε­ροι Γερ­μα­νοί ήθε­λαν να στη­ρί­ξουν την προ­σπά­θεια και σή­με­ρα με πυ­λώ­να τον Σύλ­λο­γο της Rose Pakakis που έχει έδρα στη Γερ­μα­νία, με τη βο­ή­θεια της γερ­μα­νι­κής εκ­κλη­σί­ας, του Συλ­λό­γου Γερ­μα­νό­γλωσ­σων Ρόδου και της διοί­κη­σης των προ­νοια­κών ιδρυ­μά­των Ρόδου, πα­ρέ­χε­ται συ­στη­μα­τι­κή βο­ή­θεια στο ίδρυ­μα Αγ. Αν­δρέ­ας, που στη­ρί­ζε­ται σε κα­θα­ρά εθε­λο­ντι­κή βάση.

Η γερ­μα­νι­κή εκ­κλη­σία, μέσω ει­δι­κών προ­γραμ­μά­των, κα­λύ­πτει κάθε χρόνο τα έξοδα με­τα­κί­νη­σης εθε­λο­ντών από τη Γερ­μα­νία στη Ρόδο πα­ρέ­χο­ντάς τους και μια μικρή ενί­σχυ­ση για την κά­λυ­ψη των βα­σι­κών εξό­δων τους και από το 2016 έρ­χο­νται νεαρά κο­ρί­τσια που ενι­σχύ­ουν το έργο του προ­σω­πι­κού του Αγ. Αν­δρέα, αφιε­ρώ­νο­ντας χρόνο και προ­σφέ­ρο­ντας αγάπη στα παι­διά που φι­λο­ξε­νού­νται εκεί.

Τον Σε­πτέμ­βριο του 2016 που ξε­κί­νη­σε το πρό­γραμ­μα, ήρθαν τρεις κο­πέ­λες από την Γερ­μα­νία και έμει­ναν μέχρι τον Σε­πτέμ­βριο του 2017, οπότε ήρθαν τέσ­σε­ρις νέες εθε­λό­ντριες η Laura, η Jule, η Clara και η Anna (φώτο) , που θα μεί­νουν μέχρι και τον Σε­πτέμ­βριο του 2018, και θα τις δια­δε­χθούν νέες εθε­λό­ντριες.

Τις δια­δι­κα­σί­ες, για την υλο­ποί­η­ση του προ­γράμ­μα­τος στο νησί μας μέσω της γερ­μα­νι­κής εκ­κλη­σί­ας, έφερε εις πέρας ο ιε­ρέ­ας της γερ­μα­νι­κής εκ­κλη­σί­ας στη Ρόδο Dr Bernd Busch από κοι­νού με την σύ­ζυ­γό του Irmgard Busch, που πραγ­μα­το­ποί­η­σαν σειρά επα­φών για να διεκ­πε­ραιω­θούν όλες οι γρα­φειο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες.

Το ζευ­γά­ρι ήρθε στη Ρόδο τον Σε­πτέμ­βριο του 2014 για τις ανά­γκες της το­πι­κής γερ­μα­νι­κής εκ­κλη­σί­ας και παρά το γε­γο­νός ότι η δια­μο­νή τους είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί να διαρ­κέ­σει έναν χρόνο, αγά­πη­σαν, όπως είπαν, το νησί μας και τους αν­θρώ­πους τους και την πα­ρέ­τει­ναν για επι­πλέ­ον τρία χρό­νια. Πλέον, ήρθε ο και­ρός που πρέ­πει να επι­στρέ­ψουν στη Γερ­μα­νία. Ο ιε­ρέ­ας Dr Bernd Busch, μι­λώ­ντας στη «δ» εξέ­φρα­σε την ικα­νο­ποί­η­σή του για την υλο­ποί­η­ση του εθε­λο­ντι­κού αυτού προ­γράμ­μα­τος, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι οι εθε­λο­ντές που έρ­χο­νται από την Γερ­μα­νία, ει­σπράτ­τουν πε­ρισ­σό­τε­ρη αγάπη από τα παι­διά απ΄ό­τι προ­σφέ­ρουν οι ίδιοι, και ευ­χα­ρί­στη­σε το προ­σω­πι­κό για την άψογη συ­νερ­γα­σία και την απο­δο­χή της πρό­τα­σης από την γερ­μα­νι­κή εκ­κλη­σία. Επι­πλέ­ον, ευ­χα­ρί­στη­σε ιδιαι­τέ­ρως τον πρό­ε­δρο των ιδρυ­μά­των της Ρόδου κ. Γιάν­νη Μα­ρί­νο, τον διευ­θυ­ντή του Θε­ρα­πευ­τη­ρί­ου Χρό­νιων Πα­θή­σε­ων Παί­δων Ρόδου «Αγιος Αν­δρέ­ας» κ. Βα­σί­λη Κυ­ρί­τση, την κοι­νω­νι­κή λει­τουρ­γό του Ιδρύ­μα­τος κ. Μαρ­γα­ρί­τα Σα­ρι­κά, όπως επί­σης και την κοι­νω­νι­κή λει­τουρ­γό του «Κέ­ντρου Παι­δι­κής Μέ­ρι­μνας Θη­λέ­ων Ρόδου» κ. Μαρία Κοκ­κί­νη, χωρίς την πο­λύ­τι­μη βο­ή­θεια των οποί­ων όπως ση­μειώ­νει, τί­πο­τα δεν θα μπο­ρού­σε να είχε επι­τευ­χθεί.

Η σύ­ζυ­γός του, κ. Irmgard Busch, μί­λη­σε με τα κα­λύ­τε­ρα λόγια για την δου­λειά που γί­νε­ται στο Ιδρυ­μα του Αγίου Αν­δρέα από τη διοί­κη­ση και τους ερ­γα­ζό­με­νους, ση­μειώ­νο­ντας ότι αυτό που λεί­πει είναι «χέρια» που θα στη­ρί­ξουν το έργο του προ­σω­πι­κού και θα βοη­θή­σουν τα παι­διά στις κα­θη­με­ρι­νές ανά­γκες τους. Η ίδια, όπως δη­λώ­νει, στε­νο­χω­ριέ­ται που θα φύγει και θα ανα­γκα­στεί να αφή­σει πίσω τον «μικρό της Φίλιπ», ένα εξά­χρο­νο σή­με­ρα αγόρι, που ήρθε στο Ιδρυ­μα το 2015, μαζί με άλλα δύο παι­διά. Η κ. Irmgard Busch, επι­ση­μαί­νει ότι ο Φίλιπ έχει κάνει τε­ρά­στια πρό­ο­δο στα τε­λευ­ταία αυτά χρό­νια που βρί­σκε­ται στο Ιδρυ­μα και απευ­θύ­νει έκ­κλη­ση στη ρο­δια­κή κοι­νω­νία, όταν εκεί­νη θα φύγει για την Γερ­μα­νία τον ερ­χό­με­νο Σε­πτέμ­βριο να βρε­θεί μια με­γά­λη αγκα­λιά για τον «μικρό της» που με βαριά καρ­διά θα αφή­σει πίσω.

Όπως δη­λώ­νει στη «δ», η διοί­κη­ση των ιδρυ­μά­των και η ρο­δια­κή κοι­νω­νία, στή­ρι­ξαν από την πρώτη στιγ­μή την προ­σπά­θεια πα­ρέ­χο­ντας στέγη και τροφή στους εθε­λο­ντές που έρ­χο­νται από την Γερ­μα­νία. Μά­λι­στα έφερε ως πα­ρά­δειγ­μα, την προ­σφο­ρά μιας Ρο­δί­τισ­σας που ανέ­λα­βε την πρω­το­βου­λία να γνω­στο­ποι­ή­σει στο εστια­τό­ριο που ερ­γά­ζε­ται στην Παλιά Πόλη το πρό­γραμ­μα αυτό και η ιδιο­κτη­σία προ­σφέρ­θη­κε να κα­λύ­πτει το φα­γη­τό των εθε­λο­ντών, που φι­λο­ξε­νού­νται στο Ορ­φα­νο­τρο­φείο της Ρόδου.

Εκ­πρό­σω­ποι του Συλ­λό­γου Γερ­μα­νό­γλωσ­σων της Ρόδου, που μί­λη­σαν στη «δ» επε­σή­μα­ναν ότι είναι με­γά­λη και η στή­ρι­ξη της ρο­δια­κής κοι­νω­νί­ας στο Ιδρυ­μα και σε συν­δυα­σμό με το εθε­λο­ντι­κό πρό­γραμ­μα της γερ­μα­νι­κής εκ­κλη­σί­ας, που θα συ­νε­χι­στεί και στα επό­με­να χρό­νια, κα­τα­βάλ­λε­ται προ­σπά­θεια για την βελ­τί­ω­ση της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας των παι­διών και στην στή­ρι­ξη των ερ­γα­ζο­μέ­νων.