Κόντρα Μητσοτάκη – Θεοδωράκη για τον… λόγο ύπαρξης του Ποταμιού

Ακόμη, υπο­στη­ρί­ζει πως ο ευρω­παϊ­κός εκσυγ­χρο­νι­σμός της χώρας δεν έχει πολλούς να τον υπε­ρα­σπι­στούν ατα­λά­ντευτα χωρίς εκπτώ­σεις, ιδιο­τέ­λειες και ανα­βο­λές και ανα­ρω­τιέ­ται: «Αν το Ποτάμι εκλεί­ψει, ποιος θα τολ­μή­σει να πει την αλήθεια για το Μακε­δο­νικό και το Κυπριακό; Ποιος θα υπε­ρα­σπι­στεί την απο­κέ­ντρωση της εξου­σίας και τον περιο­ρι­σμό του κράτους των Αθηνών; Την ενί­σχυση της δια­φά­νειας – από τα οικο­νο­μικά των κομ­μά­των μέχρι τις απο­φά­σεις των υπουρ­γών; Ποιος θα παλεύει για πανε­πι­στή­μια χωρίς φοι­τη­το­πα­τέ­ρες και συν­δι­κάτα χωρίς συν­δι­κα­λι­στι­κο­πα­τέ­ρες; Ποιος θα αγω­νί­ζε­ται για τη μη ανά­μειξη της εκκλη­σίας στα σχολικά βιβλία; Ποιος θα επι­μεί­νει για Δικαιο­σύνη που δεν θα διο­ρί­ζουν οι υπουρ­γοί; Ποιος (από τα νέα και τα παλιά κυβερ­νη­τικά κόμματα) θα αντι­στα­θεί στο πελα­τειακό κράτος, το κράτος των κολ­λη­τών – από τις προ­σλή­ψεις μέχρι τα δημόσια έργα και τις προ­μή­θειες;».

Σύμφωνα με τον κ. Θεο­δω­ράκη, το Ποτάμι θα υπάρχει όσο θα κυριαρ­χεί ένα παλαιο­κομ­μα­τικό σύστημα που θα βάζει πάντα την επι­βί­ωση του πάνω από τα συμ­φέ­ρο­ντα της χώρας. «Αυτόν τον αγώνα δίνει το Ποτάμι σήμερα μαζί με τους συμ­μά­χους του στο Κίνημα Αλλαγής. Ο πρώτος αντί­πα­λός μας είναι, φυσικά, η ασυ­νάρ­τητη πολι­τική των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, από Στάλιν μέχρι ακρο­δε­ξιούς ψεκα­σμέ­νους και ενδια­μέ­σως ελά­χι­στοι πραγ­μα­τι­στές. Αλλά δεν είναι ο μόνος αντί­πα­λος. Η χώρα έχει ανάγκη από μια μεγάλη πολι­τική αλλαγή, όχι όμως “όπως – όπως”, ούτε “δεξιά – δεξιά”» ανα­φέ­ρει.

Θεωρεί ανα­γκαίες για τη χώρα τις συναι­νέ­σεις, «όχι μόνο για λόγους αριθ­μη­τι­κούς, αλλά κυρίως ουσια­στι­κούς», προ­σθέ­το­ντας ότι «σε μια χώρα που χρονίως πάσχει από διχαστικές-πολωτικές αντι­πα­ρα­θέ­σεις, είναι μέγιστη και­νο­το­μία να ανα­ζη­τεί­ται η συνεν­νό­ηση, να επι­διώ­κο­νται συγκλί­σεις, να μη θεω­ρεί­ται ο αντί­πα­λος εχθρός ή προ­δό­της. Έτσι προ­ο­δεύ­ουν οι κοι­νω­νίες, με λελο­γι­σμένη αντι­πα­ρά­θεση χάριν του κοινού καλού. Αλλιώς κατρα­κυ­λούν σε εμφυ­λί­ους σαν και αυτούς που ζήσαμε από το 2009 έως το 2015, με μεγάλες ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και της (προη­γού­με­νης) ΝΔ».

Ο Σταύρος Θεο­δω­ρά­κης εκτιμά ότι «οι «διορ­θώ­σεις» στο Σύνταγμα και τον εκλο­γικό νόμο είναι δύο από τα βήματα που πρέπει να γίνουν άμεσα. Σημειώ­νει: «Η πρόταση του Κινή­μα­τος Αλλαγής για την ανα­θε­ώ­ρηση του Συντάγ­μα­τος είναι πρό­σφατη και δεν υπάρχει λόγος να την επα­να­λάβω. Συνιστά σημείο σύγκλι­σης όλων των λογικών πολιτών. Η αλλαγή, εκτός όλων των άλλων, των δια­τά­ξεων που προ­σφέ­ρουν ασυλία σε υπουρ­γούς και βου­λευ­τές δεν μπορεί και αυτή τη φορά να πάει στις καλέν­δες. Ούτε μπορούν να περι­μέ­νουν οι αλλαγές για μια νέα παιδεία.

Σε ό,τι αφορά το εκλο­γικό σύστημα χρειά­ζε­ται και εκεί ένα κύμα μεταρ­ρυθ­μί­σεων που θα εξα­σφα­λί­ζει τη δίκαιη εκπρο­σώ­πηση όλων των δυνά­μεων, παράλ­ληλα με ισχυρές κυβερ­νή­σεις. Νέες ρυθ­μί­σεις που θα υπο­βοη­θούν την ανα­νέ­ωση του πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού και την αξιο­κρα­τία».

Κατα­λή­γει υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι «για όλα αυτά, τα μεγάλα και τα μικρά, το Ποτάμι έχει επε­ξερ­γα­στεί προ­τά­σεις και λύσεις, που αντα­να­κλούν τις αξίες και εμπε­ριέ­χουν τη γνώση των ενεργών προ­ο­δευ­τι­κών πολιτών. Όλων αυτών που ποτέ δεν τους χαρί­στηκε τίποτα και δεν σαγη­νεύ­τη­καν από τις σει­ρή­νες του λαϊ­κι­σμού. Αυτών που γνω­ρί­ζουν ότι η αλλαγή της χώρας δεν είναι απλά θέμα εναλ­λα­γής κομ­μά­των στην εξουσία, αλλά ριζικής επα­να­το­πο­θέ­τη­σης των προ­τε­ραιο­τή­των μας και τελικά αλλαγής νοο­τρο­πιών, πολιτών και πολι­τι­κών».

Ο Στ. Θεο­δω­ρά­κης κατα­λή­γει: «Το Ποτάμι δεν σπα­τά­λησε τις δυνά­μεις του χτί­ζο­ντας μηχα­νι­σμούς. Και σήμερα δεν χαρα­μί­ζει τον ρόλο του χτί­ζο­ντας καριέ­ρες για τα στελέχη του. Δεν πολι­τευό­μα­στε για να είμαστε αρεστοί, δεξιά ή αρι­στερά. Δεν δια­γκω­νι­ζό­μα­στε για να πιά­σουμε θέση στις κυβερ­νή­σεις του μέλ­λο­ντος. Αυτό ίσως μπερ­δεύει ένα τμήμα της κοινής γνώμης και των ανα­λυ­τών της που έχουν μάθει ότι οι τοπο­θε­τή­σεις, οι δράσεις και τα συν­θή­ματα των πολι­τι­κών είναι κυρίως κινή­σεις στην σκα­κιέρα της πολι­τι­κής τους επι­βί­ω­σης.

Ο δικός μας στόχος ήταν από την αρχή άλλος: να τα αλλά­ξουμε όλα, χωρίς να γκρε­μί­σουμε τη χώρα. Ή μάλλον να μην περι­μέ­νουμε να γκρε­μι­στεί η χώρα για να αλλά­ξουμε».