Σάββας Σταυρίδης: «Έκλεισε ο κύκλος μου στον Αστέρα Μασάρων»

Πα­ρελ­θόν από την τε­χνι­κή ηγε­σία του Αστέ­ρα Μα­σά­ρων απο­τε­λεί ο Σάβ­βας Σταυ­ρί­δης. Ο νε­α­ρός τε­χνι­κός με την ακό­λου­θη ανα­κοί­νω­ση που εξέ­δω­σε, απο­κά­λυ­ψε ότι ο κύ­κλος του στο σύλ­λο­γο έκλει­σε:

«Είχα την τιμή να είμαι προ­πο­νη­τής του Αστέ­ρα Μα­σά­ρων στην Α’ Κα­τη­γο­ρία την σεζόν 2015-2016, η οποία είναι η κα­λύ­τε­ρη, η πιο ιστο­ρι­κή και πε­τυ­χη­μέ­νη από τότε που ιδρύ­θη­κε το σω­μα­τείο το 1954.

Την ίδια χρό­νια η ομάδα κάνει την κα­λύ­τε­ρη πο­ρεία στο Κύ­πελ­λο Δω­δε­κα­νή­σου φτά­νο­ντας για πρώτη φορά στα ημι­τε­λι­κά του θε­σμού. Αυτά τα ρεκόρ εύ­χο­μαι να σπά­σουν και από την φε­τι­νή χρο­νιά.

Την αμέ­σως επό­με­νη σεζόν 2016 -2017 γνώ­ρι­σα τον οδυ­νη­ρό υπο­βι­βα­σμό. Όμως πήρα όλη την ευ­θύ­νη στις πλά­τες μου. Το κα­λο­καί­ρι πριν φτά­σει η ομάδα στο πρω­το­δι­κείο, μά­ζε­ψα τα κομ­μά­τια μου και ανέ­λα­βα μαζί με τον αδελ­φό μου (που εκλέ­χθη­κε πρό­ε­δρος) και μαζί με τον Νίκο Κού­τρη (Γε­νι­κός Αρ­χη­γός ) και τον Κυ­ριά­κο Ζαν­νέ­το (τα­μί­ας) την τύχη της ομά­δος μετά από την ανα­διάρ­θρω­ση του Δ.Σ την σεζόν 2017-2018.

Εί­χα­με 2 στό­χους. 1) Η ύπαρ­ξη της ομά­δος και 2) ο πρω­τα­θλη­τι­σμός. Πε­τύ­χα­με και τους 2, πα­ρα­δί­δο­ντας μια πρω­τα­θλή­τρια ομάδα και σπά­ζο­ντας σχε­δόν κάθε ρεκόρ.

Τις φε­τι­νές μάχες δεν τις έδωσα ούτε για την δόξα ούτε για οποια­δή­πο­τε άλλη υλική απο­λα­βή. Πά­λε­ψα για αυτά που έχουν πραγ­μα­τι­κή αξία.Είναι η εσω­τε­ρι­κή μου απε­λευ­θέ­ρω­ση.

Επί θη­τεί­ας μου η ομάδα κα­τά­φε­ρε σπου­δαία πράγ­μα­τα. Δεν πε­ρι­μέ­νω να ανα­γνω­ρι­στούν οι προ­σπά­θειές μου ούτε να κα­τα­λά­βουν την αγάπη μου για την ομάδα, ούτε πώς είναι να χα­ρί­ζω και την ψυχή μου σε κάτι που πί­στευα, πι­στεύω και με­γά­λω­σα μαζί του, σε αυτό που ονο­μά­ζε­ται Αστέ­ρας Μα­σά­ρων.

Όμως πρέ­πει να κλεί­σω κά­ποιους κύ­κλους, όχι από εγω­ι­σμό, ανι­κα­νό­τη­τα, αλα­ζο­νεία, αδυ­να­μία η ό,τι άλλο μπο­ρεί να σκε­φτεί κα­νείς. Κλεί­νω τον κύκλο του Αστέ­ρα Μα­σά­ρων επει­δή κα­τα­λα­βαί­νω πότε να κοι­τάω την κλε­ψύ­δρα και να σέ­βο­μαι τη θέ­λη­ση της καρ­διάς μου.

Τε­λειώ­νει ένα με­γά­λο κε­φά­λαιο για εμένα λόγω της τρο­πο­ποί­η­σης των επαγ­γελ­μα­τι­κών μου υπο­χρε­ώ­σε­ων και αυτό έχει ως συ­νέ­πεια να μην μπορώ να αντε­πε­ξέλ­θω στα προ­πο­νη­τι­κά μου κα­θή­κο­ντα.

Έχω μάθει να εννοώ τις λέ­ξεις μου. Έφτα­σε στον τε­λι­κό του προ­ο­ρι­σμό ένα όμορ­φο τα­ξί­δι. Αστέ­ρα Μα­σά­ρων σε ευ­χα­ρι­στώ που μέσα από εσένα έγινα σο­φό­τε­ρος. Ευ­χα­ρι­στώ όλους όσους με βο­ή­θη­σαν να πραγ­μα­το­ποι­ή­σω τα σχέ­διά μου.

Σας ευ­χα­ρι­στώ παί­κτες μου, δίχως εσάς δεν θα είχα αυτήν την επι­τυ­χία. Αφήνω ένα ρο­στερ (με πολ­λούς γη­γε­νείς πο­δο­σφαι­ρι­στές), αφήνω ένα ρό­στερ ποιο­τι­κό με τα­λέ­ντο και ομοιο­γέ­νεια. Οι­κο­νο­μι­κά κα­θα­ρό, με οι­κο­νο­μι­κά χα­μη­λό­τε­ρο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό συ­γκρι­τι­κά με τα προη­γού­με­να χρό­νια στην Α’ Κα­τη­γο­ρία, μέσα από τις εκ­δη­λώ­σεις της ομά­δος τα έξοδα βγαί­νουν εύ­κο­λα φτά­νει κά­ποιος να έχει με­ρά­κι και αγάπη για αυτό που κάνει. Κα­τα­λή­γω πως θα προ­τι­μού­σα να φύγω αθό­ρυ­βα σιω­πη­λά αλλά ο πο­λυ­σύν­θε­τος ρόλος μου στην ομάδα δεν μου αφή­νει πε­ρι­θώ­ρια».