Ομιλία του Πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, στα εγκαίνια των δύο νέων Μονάδων Αφαλάτωσης, στο Καστελόριζο

Φίλες και φίλοι, είναι μεγάλη η χαρά μου να βρί­σκο­μαι σήμερα εδώ, στον ακρι­τικό, αλλά πανέ­μορφο αυτόν τόπο, να βρί­σκο­μαι σήμερα εδώ στο Καστε­λό­ριζο. Που μπορεί να βρί­σκε­ται πολλά μίλια μακριά από την πρω­τεύ­ουσα της χώρας, όμως δια­πί­στωσα σήμερα ότι εδώ χτυπά δυνατά η καρδιά της Ελλάδας.

 

Και βρί­σκο­μαι σε έναν τόπο ιδιαί­τερο, σε έναν τόπο ιστο­ρικό από κάθε άποψη. Από τη Νεο­λι­θική Εποχή και την Αρχαιό­τητα, μέχρι τα χρόνια της Ροδια­κής Ακμής, το Βυζά­ντιο, αλλά και τη Σύγ­χρονη Εποχή, όπου εδώ υπήρξαν σημα­ντι­κές μορφές, όπως η Κυρά της Ρω, που κράτησε ψηλά τη σημαία και απο­τε­λεί μια μορφή παρά­δειγμα για τον Ελλη­νι­σμό όπου γης.

 

Έναν τόπο που τα τελευ­ταία χρόνια, θα έλεγα, ατυχώς ταυ­τί­στηκε με την έναρξη μιας σκληρής περιό­δου για την Ελλάδα. Την έναρξη της μνη­μο­νια­κής εποχής, της εισόδου της πατρί­δας μας σε μια δύσκολη συγκυ­ρία, σε μια δύσκολη εποχή, ίσως τη δυσκο­λό­τερη από τη Μετα­πο­λί­τευση και μετά.

 

Όπως, όμως, έχει απο­δεί­ξει αυτός ο τόπος, όπως έχει απο­δεί­ξει ο ελλη­νι­κός λαός, στα δύσκολα ενώ­νε­ται, κατα­φέρ­νει να ξεπε­ρά­σει τις δυσκο­λίες με κόπους, με αγώνες, με θυσίες, αλλά τα δύσκολα χρόνια κάποτε, κάποια στιγμή, τελειώ­νουν. Το ίδιο συνέβη και τώρα, ξανά, όπως πολλές άλλες φορές έχει συμβεί στο διάβα της πλού­σιας Ιστο­ρίας μας. Μέσα από αγώνες, κόπο και θυσίες και σκληρή δουλειά, η Ελλάδα κατα­φέρ­νει και στέ­κε­ται όρθια και ξεπερνά τις δυσκο­λίες.

 

Έτσι, λοιπόν, και σήμερα, σχεδόν οκτώ χρόνια μετά από εκείνη την ημέρα που ο ελλη­νι­κός λαός μάθαινε από αυτόν εδώ τον όμορφο τόπο και άκουγε τα κακά μαντάτα που θα ακο­λου­θού­σαν, τα μαντάτα των Μνη­μο­νίων, έτσι και σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, φτά­νουμε στο τέλος αυτής της δύσκο­λης εποχής.

 

Πλέον, αφή­νουμε πίσω τις μεγάλες δυσκο­λίες και βρι­σκό­μα­στε στην τελική ευθεία για την ορι­στική και αμε­τά­κλητη έξοδό μας, για την καθαρή έξοδο, καθαρή όπως ο καθαρός ουρανός του Καστε­λό­ρι­ζου, από την επι­τρο­πεία, από τα προ­γράμ­ματα, από μια δύσκολη –επαναλαμβάνω- συγκυ­ρία για τον τόπο, από μια εποχή ασφυ­κτι­κής και επι­θε­τι­κής λιτό­τη­τας και επι­τρο­πείας, που κόστισε όμως πολύ. Είχε κοι­νω­νικό κόστος, είχε οικο­νο­μικό κόστος. Όμως, αυτή η χώρα και αυτός ο λαός έχουν βαθιές ρίζες στην Ιστορία. Και όσοι λαοί, όσα έθνη έχουν βαθιές ρίζες στην Ιστορία, από πρό­σκαι­ρες φουρ­τού­νες δεν πρέπει να λογα­ριά­ζουν.

 

Έτσι και εμείς. Τώρα που πραγ­μα­τικά βρι­σκό­μα­στε σε πιο ήρεμα νερά, σε αληθινό και ασφαλές απάγκιο αυτή τη φορά, όχι ψεύτικο, μπο­ρούμε να σχε­διά­σουμε το νέο ταξίδι με πυξίδα τις ανάγκες και τα όνειρα αυτού του τόπου και κυρίως των νέων ανθρώ­πων αυτού του τόπου, που συνά­ντησα σήμερα πολλούς και πολλές νέους και νέες, μαθητές, αλλά και νέους ανθρώ­πους που με πείσμα στις δυσκο­λίες που αντι­με­τω­πί­ζουν σε έναν ακρι­τικό τόπο, όπως τούτος εδώ, κάθο­νται εδώ, παλεύ­ουν εδώ, δημιουρ­γούν εδώ, ονει­ρεύ­ο­νται το μέλλον τους  εδώ. Και σε αυτούς αξίζει ευγνω­μο­σύνη. Στα αγόρια και τα κορί­τσια, στα νέα παιδιά, που μένουν εδώ στο Καστε­λό­ριζο.

 

Φίλες και φίλοι, έχω επα­νει­λημ­μένα δηλώσει κατά καιρούς ότι η Ελλάδα της νέας εποχής οφείλει να έχει ως θεμε­λιώδη αξία, αλλά και πυξίδα την κοι­νω­νική δικαιο­σύνη. Και στοι­χείο της κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης δεν μπορεί παρά να είναι η δίκαιη ανά­πτυξη. Δίκαιη, όχι μονάχα σε ό,τι αφορά το μέρισμα του παρα­γό­με­νου πλε­ο­νά­σμα­τος ανάμεσα στις τάξεις των ανθρώ­πων, αλλά δίκαιη και σε γεω­γρα­φικό επίπεδο: ισο­με­ρής ανά­πτυξη. Η μέριμνα, δηλαδή, για την ευη­με­ρία όλων όσων κατοι­κούν στην Επι­κρά­τεια τούτης της χώρας, σε κάθε γωνιά τούτης της χώρας. Είναι στοι­χειώ­δες και κεφα­λαιώ­δες ζήτημα που συγκρο­τεί την έννοια της δίκαιης ανά­πτυ­ξης, την έννοια της κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης.

 

Και θα έλεγα ότι, ίσως, οφεί­λουμε ακόμη μεγα­λύ­τερη προσοχή και ακόμα μεγα­λύ­τερο ενδια­φέ­ρον στις γωνιές εκείνες της Πατρί­δας μας, όπως τούτη εδώ, που βρί­σκο­νται επί των συνόρων μας, τις λεγό­με­νες «ακρι­τι­κές περιο­χές», για λόγους που, πέραν των υπο­λοί­πων, ταυ­τί­ζο­νται απο­λύ­τως και με αυτό που ονο­μά­ζουμε «εθνικό συμ­φέ­ρον».

 

Και έτσι, μπο­ρούμε να απο­δεί­ξουμε στην πράξη ότι η υπε­ρά­σπιση του εθνικού συμ­φέ­ρο­ντος δεν είναι κούφια λόγια και μεγάλες πατριω­τι­κές κορώνες ανα­μα­ση­μέ­νες. Η στήριξη του πατριω­τι­κού συμ­φέ­ρο­ντος, του εθνικού συμ­φέ­ρο­ντος περνά μέσα από την έμπρα­κτη στήριξη των ανθρώ­πων που ζουν σε τούτους τους τόπους και στον τόπο αυτόν εδώ, στο Καστε­λό­ριζο.

 

Το βασικό, λοιπόν, στοι­χείο για μας, για να υπε­ρα­σπι­στούμε και την κυριαρ­χία μας και το πατριω­τικό μας συμ­φέ­ρον, είναι να στη­ρί­ξουμε τις περιο­χές αυτές με υπο­δο­μές.

 

Και σήμερα βρί­σκο­μαι γι’ αυτόν εδώ τον λόγο στο ακρι­τικό Καστε­λό­ριζο. Δεν έχω έρθει για να βγάλω κάποιο διάγ­γελμα, αν και θα μπο­ρούσα να έρθω. Γιατί, πραγ­μα­τικά, αυτό το φόντο πίσω μου, δεν το βρί­σκεις εύκολα. Αλλά δεν έχω έρθει για επι­κοι­νω­νια­κούς λόγους, όχι του­λά­χι­στον για να κλέψω κάτι από την ομορφιά του τόπου σας και να φτια­σι­δώσω σχέδια κακό­μορφα, όπως συνέβη στο παρελ­θόν. Αλλά για να δώσω εγώ, μαζί με τους συνερ­γά­τες μου, κάτι σημα­ντικό, κάτι ουσια­στικό για όλους εσάς που ζείτε 365 ημέρες τον χρόνο σε αυτό το νησί, σε αυτόν εδώ τον βράχο.

 

Ήρθαμε, λοιπόν, για να εγκαι­νιά­σουμε τη λει­τουρ­γία δύο νέων μονάδων αφα­λά­τω­σης, που είναι ένα πάγιο και απόλυτα δίκαιο αίτημα των κατοί­κων του νησιού εδώ και δεκα­ε­τίες. Εγκαι­νιά­ζουμε, λοιπόν, αυτές τις δύο μονάδες, που επι­σκέ­φτηκα πριν από λίγο -και με ξενά­γη­σαν και οι μηχα­νι­κοί που εγκα­τέ­στη­σαν τις δύο αυτές μονάδες αφα­λά­τω­σης, συνο­λι­κής χωρη­τι­κό­τη­τας 400 κυβικών μέτρων νερού ανά ημέρα- οι οποίες αντι­κα­θι­στούν τη μια και μονα­δική μονάδα που υπήρχε εδώ και  30 χρόνια στο νησί, που λόγω παλαιό­τη­τας έφτασε σχεδόν στο να καλύ­πτει μόλις 80 κυβικά μέτρα νερού την ημέρα. Δεν μπο­ρούσε, λοιπόν, να αντα­πο­κρι­θεί στις ανάγκες των κατοί­κων, πόσο δε μάλλον στις αυξη­μέ­νες ανάγκες κατά τους καλο­και­ρι­νούς μήνες.

 

Το έργο, λοιπόν, αυτό έρχεται να δώσει λύση σε ένα χρόνιο πρό­βλημα, το οποίο δεν αφο­ρούσε μόνον τη μειω­μένη και αμφι­βό­λου ποιό­τη­τας παροχή νερού στο νησί, αλλά και το υψηλό κόστος αυτής της παροχής, το οποίο προ­έ­κυψε από τις εμβα­λω­μα­τι­κές προ­σπά­θειες μέσω υδρο­φό­ρων και άλλων ιδιω­τι­κών μέσων, προ­κει­μέ­νου να καλυ­φθούν οι ανάγκες. Και βεβαίως, υπο­χρέ­ωση της Πολι­τείας ήταν να ανα­λά­βει αυτές τις ανάγκες. Μόνο να σας επι­ση­μάνω ότι από το 2012 μέχρι και πέρυσι, το ελλη­νικό Δημόσιο είχε δαπα­νή­σει περίπου τρία εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ σε ιδιώτη για τη μετα­φορά νερού στο Καστε­λό­ριζο. Ενώ τώρα, δαπα­νώ­ντας σχεδόν το 1/3 του ποσού που δαπα­νή­σαμε αυτά τα πέντε χρόνια που μας πέρασαν, από το 2012 μέχρι σήμερα, φτιά­ξαμε αυτές τις μονάδες και εξα­σφα­λί­σαμε την υδρο­δό­τηση του νησιού καθ΄ όλη τη διάρ­κεια του έτους και χωρίς κόστος, με μηδε­νικό ουσια­στικά κόστος.

 

Το έργο, όμως, που παρα­δί­δουμε σήμερα στους πολίτες του Καστε­λό­ρι­ζου, δεν είναι το μονα­δικό για το νησί. Ήδη, προ­χω­ρή­σαμε στην ένταξη στο Ανα­πτυ­ξιακό Πρό­γραμμα Ειδικού Σκοπού του Νοτίου Αιγαίου, των έργων που αφορούν την ανά­δειξη της παρα­λια­κής ζώνης, καθώς και τα βελ­τιω­τικά έργα της περι­φε­ρεια­κής οδού του λιμα­νιού στο Καστε­λό­ριζο, συνο­λι­κού ύψους 750.000 ευρώ.

 

Ενώ, επίσης, και στον τομέα των τηλε­πι­κοι­νω­νιών που είναι ζωτικός για περιο­χές, όπως η δική σας, δια μέσου του Προ­γράμ­μα­τος «Παροχή δωρεάν ευρυ­ζω­νι­κής σύν­δε­σης στους μόνι­μους κατοί­κους», ένα έργο του Υπουρ­γείου Ψηφια­κής Πολι­τι­κής, συνο­λι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού 3,5 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ, επι­δο­τή­θη­καν στο Καστε­λό­ριζο 246 νοι­κο­κυ­ριά.

 

Τα παρα­πάνω, ανα­δει­κνύ­ουν τη διαρκή μας έγνοια να στη­ρί­ξουμε αυτόν τον ακρι­τικό τόπο. Τη διαρκή μας έγνοια να δια­μορ­φώ­σουμε ποιο­τι­κό­τε­ρες συν­θή­κες ζωής εδώ στους μόνι­μους κατοί­κους, αλλά και να δημιουρ­γή­σουμε τις απα­ραί­τη­τες ανα­πτυ­ξια­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις για το νησί.

 

Και θέλω σε αυτό το σημείο να επα­να­λάβω ότι οι πράξεις μας, κάθε πράξη ενί­σχυ­σης του όμορφου ακρι­τι­κού σας τόπου, εντάσ­σε­ται σε έναν συνο­λικό σχε­δια­σμό υπε­ρά­σπι­σης της εθνικής μας κυριαρ­χίας και προ­ά­σπι­σης των εθνικών μας συμ­φε­ρό­ντων.

 

Διότι γνω­ρί­ζετε ίσως εσείς καλύ­τερα από εμένα ότι οι γεί­το­νές μας δεν μας συμπε­ρι­φέ­ρο­νται πάντοτε, όπως αρμόζει στους καλούς γεί­το­νες. Γνω­ρί­ζετε και εσείς εδώ, έχετε περάσει κατά καιρούς περιό­δους ανη­συ­χίας, αλλά –και θέλω να το τονίσω αυτό-  και περιό­δους πολύ καλής και ομαλής συνερ­γα­σίας. Εδώ, ίσως, είστε το παρά­δειγμα της καλής συνερ­γα­σίας με την απέ­να­ντι πλευρά.

 

Αλλά ορι­σμέ­νες φορές, ξέρετε, είναι οι πολι­τι­κές ηγεσίες που δεν ακο­λου­θούν τις συνή­θειες των ανθρώ­πων και τα πιστεύω των ανθρώ­πων. Και πολλές φορές βρι­σκό­μα­στε, είναι αλήθεια, σε ταραγ­μέ­νες περιό­δους, μπροστά σε αδι­καιο­λό­γη­τες συμπε­ρι­φο­ρές προ­κλη­τι­κής στάσης και επι­θε­τι­κής στάσης από την πλευρά των γει­τό­νων μας.

 

Και είναι αλήθεια ότι τούτες τις ημέρες διά­γουμε μια τέτοια περίοδο αστά­θειας, που δεν συνάδει ούτε με τις αρχές της καλής γει­το­νίας, ούτε όμως και με τους κανόνες του Διε­θνούς Δικαίου.

 

Και εγώ θέλω σήμερα, από αυτόν εδώ τον τόπο, τον ιστο­ρικό, να περάσω ένα μήνυμα. Από τη μια μήνυμα συνερ­γα­σίας, συνεν­νό­η­σης, ένα μήνυμα ειρη­νι­κής συνύ­παρ­ξης. Από την άλλη, όμως, και ένα μήνυμα απο­φα­σι­στι­κό­τη­τας.

 

Τούτος ο τόπος είναι ένας τόπος, που όσοι τον κατοί­κη­σαν ανά τους αιώνες, ξέρουν πάρα πολύ καλά να τον υπε­ρα­σπί­ζο­νται.

 

Η Ελλάδα δεν απειλεί κανέναν, αλλά δεν φοβάται και κανέναν. Και η Ελλάδα μπορεί να υπε­ρα­σπι­στεί τα κυριαρ­χικά της δικαιώ­ματα απ΄ άκρη σ΄ άκρη τούτης της χώρας, τα σύνορα της οποίας είναι δεδο­μένα από τις Διε­θνείς Συν­θή­κες.

Απ΄ άκρη σ΄ άκρη δεν δια­πραγ­μα­τευό­μα­στε, δεν παζα­ρεύ­ουμε, δεν εκχω­ρούμε ούτε σπιθαμή γης από το ακρι­τικό Καστε­λό­ριζο έως τους Οθωνούς, από το Διδυ­μό­τειχο έως τη Γαύδο.

 

Φυσικά, δεν απει­λούμε κανέναν, διότι επι­διώ­κουμε πάντα τη συνερ­γα­σία, τον αλλη­λο­σε­βα­σμό και την ειρη­νική συνύ­παρξη με τους γεί­το­νές μας, γιατί θέλουμε να συμ­βάλ­λουμε στην ανά­πτυξη και τη στα­θε­ρό­τητα ολό­κλη­ρης της περιο­χής.

 

Και η Ελλάδα παρα­μέ­νει πυλώνας στα­θε­ρό­τη­τας σε μια ευρύ­τερα απο­στα­θε­ρο­ποι­η­μένη περιοχή.

 

Ταυ­τό­χρονα όμως, όπως είπα, δεν φοβό­μα­στε και κανέναν διότι έχουμε πλέρια εμπι­στο­σύνη στους άνδρες και στις γυναί­κες των Ενόπλων Δυνά­μεων, που δίνουν και ζωή σ’ αυτόν εδώ τον τόπο, στο Καστε­λό­ριζο, που τους χρω­στάμε ευγνω­μο­σύνη. Γιατί πραγ­μα­τικά φυλάνε Θερ­μο­πύ­λες και δια­φυ­λάτ­τουν στο έπακρο, τα εδάφη και τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα της πατρί­δας μας. Και θα ήθελα να επι­ση­μάνω ότι η Ελλάδα δια­θέ­τει αδιαμ­φι­σβή­τητη ισχύ και  κομβική θέση στο διεθνές πεδίο. Διότι είναι μια δύναμη που ξέρει να επι­δει­κνύει πάντοτε ψυχραι­μία και νηφα­λιό­τητα, αλλά και όταν χρειά­ζε­ται, επα­να­λαμ­βάνω, απο­φα­σι­στι­κό­τητα.

Και να πω και ένα τελευ­ταίο: Η επι­θε­τι­κό­τητα και η προ­κλη­τι­κό­τητα δεν απο­τε­λούν ένδειξη ισχύος. Και το λέω με αίσθημα φιλίας προς τους γεί­το­νές μας. Προχθές, σε μια ένδειξη πραγ­μα­τικά καλής θέλησης ο Τούρκος Πρω­θυ­πουρ­γός σήκωσε το τηλέ­φωνο για να συλ­λυ­πη­θεί για μια άτυχη στιγμή για τις Ένοπλες Δυνά­μεις μας. Είχαμε την ατυχία να χάσουμε έναν από τους καλύ­τε­ρους πιλό­τους μας, που -βρέθηκε κι αυτός- βρί­σκε­ται ήδη ο Σμη­να­γός Μπαλ­τα­δώ­ρος στο Πάνθεον των Ηρώων μας, που έχουν χάσει τη ζωή τους στο Αιγαίο εν ώρα καθή­κο­ντος, υπη­ρε­τώ­ντας την πατρίδα. Και ήταν πραγ­μα­τικά μια ένδειξη καλής θέλησης. Αυτές οι κινή­σεις καλής θέλησης πρέπει να έχουν συνέ­χεια. Όχι τα προ­κλη­τικά διαγ­γέλ­ματα, όχι οι προ­κλή­σεις επι­θε­τι­κό­τη­τας. Τούτη την ώρα θα έπρεπε να συζη­τάμε για το πώς θα ανα­πτύ­ξουμε ακόμη καλύ­τερα τον του­ρι­σμό μας, για το πώς από κοινού θα φρο­ντί­σουμε να αυξηθεί η κίνηση στο Αιγαίο, να αυξηθεί το εμπόριο, να ανα­πτυ­χθούν τα μέρη και από τη μια και από την άλλη μεριά του Αιγαίου. Αυτό δεν γίνεται, όμως, με προ­κλη­τι­κές δηλώ­σεις και παρεμ­βά­σεις.

Το μήνυμα, λοιπόν, που θέλω να περάσω από εδώ είναι μήνυμα συνερ­γα­σίας από τη μια, μήνυμα, όμως, απο­φα­σι­στι­κό­τη­τας από την άλλη. Και θέλω αυτό να κατα­λά­βουν όλοι καλά. Με την Ελλάδα δεν μπορεί κανείς να παίζει. Αλλά, η Ελλάδα είναι μια χώρα που υπε­ρα­σπί­ζε­ται αξίες δια­χρο­νικά και αυτές τις αξίες θα τις υπε­ρα­σπι­στούμε με όποιον τρόπο και αν χρεια­στεί. Να είσαστε βέβαιοι.

Φίλες και φίλοι, θέλω να κλείσω τον χαι­ρε­τι­σμό μου από τον ιστο­ρικό τούτο τόπο με μια δέσμευση. Μίλησα στην αρχή για την ξεχω­ρι­στή θέση του Καστε­λό­ρι­ζου – της Μεγί­στης -, στην ιστορία τούτου του τόπου. Είχα τη δυνα­τό­τητα να συνο­μι­λήσω και με έναν γέροντα, τον γερο­ντό­τερο του νησιού, 94 χρονών και μου αφη­γή­θηκε ορι­σμέ­νες από αυτές τις κρί­σι­μες και δύσκο­λες στιγμές, που πέρασε αυτός εδώ ο τόπος κατά τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο και πιο πριν. Και φυσικά, από το ΄48 και μετά, ενώθηκε με την υπό­λοιπη Ελλάδα και απο­τε­λεί μια ελεύ­θερη γωνιά και υπε­ρή­φανη γωνιά της πατρί­δας μας. Δεν μπορώ παρά να ανα­φερθώ στη συγκί­νηση –κλείνοντας- και στην υπε­ρη­φά­νεια που αισθα­νό­μα­στε όλοι οι Έλληνες απ’ άκρο σ’ άκρο σε όλον τον κόσμο, όχι μόνο οι Έλληνες που κατοι­κούμε στην Ελλάδα. Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, όπου υπάρχει ελλη­νι­σμός. Και στη συγκί­νηση και στην περη­φά­νια που νιώθουν οι Ελλη­νί­δες και οι Έλληνες, όπου γης, για την ξακου­στή ιστο­ρική αυτή γωνιά της πατρί­δας μας, την Μεγίστη.

Εδώ, στα μέρη που βρί­σκε­ται η Στρογ­γυλή, το ανα­το­λι­κό­τερο σημείο της χώρας μας. Εδώ, στα μέρη που βρί­σκε­ται η Ρω και το σπίτι της Δέσποι­νας Αχλα­διώτη, της περή­φα­νης Κυράς της Ρω, που έχει μείνει στην ιστορία. Εδώ, λοιπόν, στο Καστε­λό­ριζο, σας δίνω μια υπό­σχεση. Μια υπό­σχεση ότι δεν θα αφή­σουμε αυτή την κακή πινελιά που από ατύχημα -εγώ θέλω να πιστεύω- δόθηκε σε αυτόν εδώ τον τόπο με το διάγ­γελμα των κακών μαντά­των των μνη­μο­νίων τον Απρίλη – Μάη του 2010. Για αυτό, λοιπόν, δεσμεύ­ο­μαι ότι τη μέρα που θα βγαί­νουμε και τυπικά από αυτή τη μεγάλη περι­πέ­τεια θα είμαι εδώ μαζί σας. Όχι για να βγάλω κανένα διάγ­γελμα, αλλά, ώστε, μαζί να γιορ­τά­σουμε αυτή τη σημα­ντική, την ιστο­ρική ημέρα για τον τόπο και να ατε­νί­σουμε από τον δικό σας, ξεκά­θαρο, γαλανό ουρανό το μέλλον του τόπου και της χώρας με περισ­σό­τερη αισιο­δο­ξία.

Να είστε καλά. Καλή δύναμη και σας ευγνω­μο­νούμε για ό,τι κάνετε μένο­ντας και στη­ρί­ζο­ντας αυτόν τον τόπο.

Σας ευχα­ρι­στώ.