“Ησουνα κι εσύ εκεί;”- Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

Τι ημέρα και αυτή Θεέ μου.

Ανοι­ξιά­τικη, φωτεινή, η ματιά σου αγκά­λιαζε το γαλάζιο του ουρανού και μύριες τόσες

χαρού­με­νες σκέψεις έστηναν στο μυαλό τον πιο τρελό χώρο.

Χαράς Ευαγ­γέ­λια, πρώιμη Λαμπρή, πρώιμη ανά­σταση της φύσης και των χαμένων ελπίδων

κάθε πικρα­μέ­νης καρδιάς.

Πήρε των ομμα­τιών της η θλίψη και η κατή­φεια, η αγωνία και ο πόνος πως τίποτα δεν μπορεί

να γίνει, πως όλα είναι μάταια και πως κάθε προ­σπά­θεια δεν έχει απο­τέ­λε­σμα.

Για άλλη μια φορά δόθηκε η από­δειξη και απά­ντηση, πως όταν κάτι το θέλεις και το επι­θυ­μείς

παρά πολύ τότε να είσαι απόλυτα βέβαιος πως ολό­κληρο το Σύμπαν και όλοι οι Θεοί

συστρα­τεύ­ο­νται μαζί σου για την εκπλή­ρωση της επι­θυ­μίας σου.

Την μοναξιά της αγωνίας που τόσο καιρό έτρωγε τα σωθικά μου ποτέ δεν την ένιωσα, αυτήν

την αγωνία της πίκρας δεν την μοι­ρα­ζό­μουνα με τους άλλους, οι άλλοι την μοι­ρα­ζό­ντου­σαν

μαζί μου.

Σήκωνα τότε το κεφάλι μου ψηλά, ρου­φούσα άπληστα τον αέρα για να γεμίσω τα πνευ­μό­νια

μου και έδινα κου­ρά­γιο στον εαυτό μου, «δεν είσαι μόνος σου του έλεγα, κοίτα πόσοι πολλοί

έχουν την ίδια με εσένα αγωνία».

Με πιο ανά­λα­φρο περ­πά­τημα περ­πα­τούσα και μονο­λο­γώ­ντας επα­να­λάμ­βανα, θα γίνει που

θα πάει, «θα στηθεί στα πόδια του και θα μεγα­λουρ­γή­σει ξανά ο πολι­τι­κός φορέας της

Δημο­κρα­τίας, της ισο­νο­μίας, της δικαιο­σύ­νης, της αλλαγής, του Σοσια­λι­σμού».

Μέχρι πότε σκε­πτό­μουν, αυτόν τον πολι­τικό φορέα που τόσα πρό­σφερε στον τόπο, με τα

μικρά και μεγάλα λάθη του, θα τον κατα­τρώνε σαν αδηφάγα πιράν­χας μικροί και ανί­κα­νοι

δια­χει­ρι­στές.

Έκανα πέτρα την καρδιά μου και μερικές φορές προ­σπα­θούσα να τους δικαιο­λο­γήσω,

δύσκολη περί­ο­δος έλεγα, οικο­νο­μική κρίση, περί­εργα γεω­πο­λι­τικά παι­χνί­δια δεξιά και

αρι­στερά, πολλά χρόνια δια­κυ­βέρ­νη­σης του τόπου, δύσκολη έλεγα η ανά­σταση όταν από

λάθη δικά σου και τον βρώμικο πόλεμο όλων των άλλων έχεις βρεθεί στα τάρταρα του Άδη.

Βγάζεις το κεφα­λάκι σου λιγάκι από το βούρκο για να πάρεις λίγο αέρα και σου δίνουν μια

και σε βυθί­ζουν περισ­σό­τερο.

Με έπαιρνε και με σήκωνε ο διά­βο­λος, μα τι στο καλό κάνουν αυτοί που δια­χει­ρί­ζο­νται την

τύχη αυτού του ιστο­ρι­κού κόμ­μα­τος;

Καρφί δεν τους καί­γε­ται που πάει φούντο το κόμμα που εκπρο­σω­πούν και πως αν

συνε­χί­σουν να βαδί­ζουν όπως βαδί­ζουν, δεν θα δουν ποτέ τους άσπρη μερα;

Ώρες – ώρες με έπιαναν οι κακίες μου και έλεγα πως όλοι αυτοί, τα λεγό­μενα μεγάλα

κεφάλια, είναι σίγουρο πως όταν ο Θεός έβρεχε πολι­τικό μυαλό αυτοί κρα­τού­σαν ομπρέλα.

Μια στιγμή ανα­θάρ­ρησα, όχι ότι το πίστεψα, μαζεύ­τη­καν μας είπαν όλοι, αυτοί που κάποια

στιγμή μαχαί­ρω­σαν το κόμμα τους, αυτοί που έμειναν ως θεσμι­κοί εκπρό­σω­ποι του

κόμ­μα­τος, κάποιοι άλλοι παρα­τρε­χά­με­νοι και μη και κάποιοι βου­λευ­το­σω­τή­ρες που έβλεπαν

τον ήλιο τους να κατη­φο­ρί­ζει προς την Δύση και απο­φά­σι­σαν όλοι μαζί να κάνουν κάτι

και­νού­ριο.

Με έζωσαν τα μαύρα φίδια, πριν μας πουν τι ακριβώς θέλουν να κάνουν, τι θέλουν να

εκπρο­σω­πή­σουν, τι προ­τεί­νουν στον Ελλη­νικό Λαό, έβγαλαν τα μάτια τους, όχι στο τι

πιστεύ­ουν, όχι στο που συμ­φω­νούν η δια­φω­νούν αλλά με πιο τρόπο και ποιες δια­δι­κα­σίες

θα εκλεγεί ο Πρό­ε­δρος ενός πράγ­μα­τος ανύ­παρ­κτου.

Λόγω της ομπρέ­λας που κρα­τού­σαν όταν ο Θεός έβρεχε πολι­τικό μυαλό όχι μόνο δεν

κατά­φε­ραν να ερμη­νεύ­σουν το γιατί και ποιος κόσμος πήγε και ψήφισε σε εκείνη την

φαρ­σο­κω­μω­δία εκλογής Προ­έ­δρου, αλλά την ερμή­νευ­σαν και λάθος.

Όσο βλάκας και ηλίθιος να είσαι εύκολα μπο­ρού­σες να κατα­λά­βεις ότι αυτοί που ψήφισαν

έστει­λαν ένα μήνυμα, εμείς είμαστε ΠΑΣΟΚ, το θέλουμε ζωντανό και δυνατό, ψήφισαν και κάποιοι άλλοι που επι­θυ­μού­σαν όχι την διάλυση του ΠΑΣΟΚ, αλλά αν τους ήταν μπορετό

ακόμα και την δια­γραφή του από την πολι­τική ιστορία αυτού του τόπου.

Δεν τους αρκούσε η πρώτη φαρ­σο­κω­μω­δία, χωρίς κανέναν να ρωτή­σουν, το τι κάνει ο κ.κ.

Σταύρος και ο κ.κ Καμίνης ουδόλως με ενδια­φέ­ρει, αυτή η Φώφη με πιο δικαί­ωμα και ποιος

την εξου­σιο­δό­τησε να γίνει Κου­μπάρα και να βαπτί­σει το μόρφωμα που κατ’ επιταγή

κάποιων προ­σπα­θεί να δημιουρ­γή­σει;

Δώσανε ένα όνομα και ξευ­τέ­λι­σαν δύο πολύ βαριές λέξεις του Ελλη­νι­κού λεξι­λο­γίου, το

Κίνημα και την Αλλαγή.

Όση σχέση έχει ο φάντης με το ρετσι­νό­λαδο άλλη τόση έχουν οι κου­μπά­ροι του ονό­μα­τος με

το περιε­χό­μενο, το ιστο­ρικό βάρος και την προ­ο­πτική που έχουν αυτές οι δύο λέξεις.

Ήσουνα και εσύ εκεί;

Στην μάζωξη των δια­φό­ρων που με το χει­ρο­κρό­τημα τους κλή­θη­καν να νομι­μο­ποι­ή­σουν την

δήθεν ίδρυση του νέου πολι­τι­κού φορέα;

Βγάλανε τα μάτια τους οι επί­δο­ξοι αρχη­γί­σκοι αν θα εκλέ­ξουν όργανα η όχι, απο­φά­σι­σαν και

«διε­μοί­ρα­σαν τα ιμάτια τους», τόσους εσύ άλλους τόσους εγώ.

Αν ήσουν δεν πιστεύω ότι έφυγες και πολύ χαρού­με­νος, για ένα είμαι βέβαιος, έφυγες με

πιο πολλά ερω­τη­μα­τικά από αυτά που είχες όταν πήρες την απόφαση να πας.

Δυστυ­χώς όμως φίλε μου, η τυπική συμ­με­τοχή και ανοχή εναι η πιο μεγάλη ενοχή.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

23/3/2018