“Κατάφωρη «γαστρονομική αδικία» για τα Δωδεκάνησα από τοπικούς μας φορείς…”

Με έκπληξη και περίσ­σια απο­γο­ή­τευση, δια­βά­σαμε προ ημερών το Δελτίο Τύπου που συντά­χθηκε από τη Λέσχη Αρχι­μα­γεί­ρων Δωδε­κα­νή­σου και Κυκλά­δων, με θέμα την παρου­σί­αση του πρωινού του Αιγαίου, στην έκθεση Panorama World Festival, στο πλαίσιο της Γαστρο­νο­μι­κής Περι­φέ­ρειας της Ευρώπης 2019, όπου, εξό­φθαλμα και προ­κλη­τικά, υπο­βαθ­μί­ζε­ται η Δωδε­κα­νη­σιακή Γαστρο­νο­μία.

Μεταξύ άλλων, το κείμενο προς δημο­σί­ευση ανα­φέ­ρει τα εξής:

«Το πρωινό περιε­λάμ­βανε γεύσεις από τις Κυκλά­δες και τα Δωδε­κά­νησα όπως μους ταραμά σε άζυμο ψωμί, κολο­κυ­θό­πιτα με αλεύρι από χαρούπι, τάρτα μάραθου με φρέσκο σπανάκι,  φρου­τά­λια Άνδρου με λου­κά­νικο και δυόσμο, κρεμ­μυ­δό­πιτα Μυκόνου, φάβα Σχοι­νού­σας και φάβα Σαντο­ρί­νης, τούρτες συμια­κές, ροδί­τικη χορ­τό­πιτα, γαλα­κτο­μπού­ρεκο, τυρό­πιτα γλυκιά, φανου­ρό­πιτα, γριές Μυκόνου, χαλβά σιμι­γδα­λέ­νιο με γάλα, στριφτή τυρό­πιτα, τσάι αρω­μα­τικό από τα νησιά και στάρι βραστό χυλω­μένο»…

Η Δωδε­κά­νη­σος δηλαδή στη Στοκ­χόλμη, είχε να επι­δεί­ξει ΜΟΝΟ!!!! συμια­κές τούρτες και ροδί­τικη χορ­τό­πιτα…. Κρίμα…

Γιατί η γαστρο­νο­μία, ελλη­νική λέξη, (γαστήρ+νέμω – νόμος)  που επι­ση­μο­ποι­ή­θηκε από τη Γαλλική Ακα­δη­μία το 1835 με καθιέ­ρωση στο γαλλικό λεξι­λό­γιο, απο­τε­λεί στο διάβα της ιστο­ρίας, πολι­τι­στικό δεσμό, ισχυ­ρό­τερο από την ίδια τη γλώσσα. Απο­τε­λεί λοιπόν, ένα από τα αυθε­ντικά, πολι­τι­στικά στοι­χεία ενός τόπου, απο­κα­λύ­πτο­ντας ακόμα και την οικο­νο­μική ιστορία του. Εμπε­ρι­στα­τω­μένη του­ρι­στική έρευνα του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου, απέ­δειξε ότι, το 70% των του­ρι­στών, επι­σκέ­πτο­νται τα Δωδε­κά­νησα, για την υψηλή, γαστρο­νο­μική αξία.

Η έμπνευση των παρου­σιά­σεων των γαστρο­νο­μι­κών πρωινών, στις εκθέ­σεις, απο­τε­λεί συνέ­χεια του πάλαι – ποτέ «κολα­τσιού» των Δωδε­κα­νη­σίων εργα­ζο­μέ­νων, φαγητό υψηλής δια­τρο­φι­κής αξίας (ζυμωτό ψωμί με ντομάτα κομμένη και ελιές, τυλιγ­μένο προ­σε­κτικά σε καθαρό μαντήλι) που μπο­ρούσε να «κρα­τή­σει» ακμαίο τον ανθρώ­πινο οργα­νι­σμό, πριν το γεύμα. Για τους εργάτες της Κρήτης, ήταν αυγά με στάκα, για τους Μακε­δό­νες και τους Ηπει­ρώ­τες, οι παρα­δο­σια­κές πίτες… Συνή­θειες, που τις δια­τή­ρη­σαν ακόμα και στην ξενι­τειά…

Η μετα­τροπή του δικού μας κολα­τσιού, σε πλούσιο πρωινό για τους επι­σκέ­πτες – του­ρί­στες  στα ξενο­δο­χεία, βασί­στηκε στην ποι­κι­λία των γεύσεων με δια­τρο­φική αξία που δια­θέ­τει ο τόπος μας, αλλά και στη σιγου­ριά ότι, η «γαστρο­νο­μική κουλ­τούρα μας,  οι αυθε­ντι­κές, ατόφιες  γεύσεις, απαλ­λαγ­μέ­νες από κάθε χημική επε­ξερ­γα­σία, σε συν­δυα­σμό με τον ήλιο και τη θάλασσα, προ­σφέ­ρουν στον του­ρί­στα, υγεία, δύναμη και χαρά, αντι­κα­τα­θλι­πτική, πρώτη ύλη. Ό,τι ακριβώς ανα­ζη­τούν οι κάτοι­κοι, των βορείων χωρών, που φεύγουν, έχοντας φορ­τί­σει τις μπα­τα­ρίες του οργα­νι­σμού τους, με υγεία και ευεξία για να δια­τη­ρή­σουν «ζωντανό» τον οργα­νι­σμό τους, μέχρι την επόμενη επί­σκεψη, στα ευλο­γη­μένα, ηλιό­λου­στα νησιά μας.

Τι είναι η γαστρο­νο­μία στα Δωδε­κά­νησα; ολό­κληρη, εμπει­ρία!

Μείγμα πρώτων υλών, φρε­σκο­κομ­μέ­νων από το χωράφι και φρε­σκο­ψα­ρε­μέ­νων από τη θάλασσα… Οι πρώτες ύλες, που και στο μαγεί­ρεμα, «ακόμα ανα­σαί­νουν»… Αυτή λοιπόν είναι, η πρωινή δια­φο­ρε­τι­κό­τητα, που υπο­σχέ­θη­καν οι κου­ζί­νες των ξενο­δο­χείων μας. Και οι Δωδε­κα­νή­σιοι ξενο­δό­χοι και ιδιο­κτή­τες ενοι­κια­ζο­μέ­νων, φορείς του του­ρι­σμού, παρα­γω­γοί, αλιείς, παρα­δο­σια­κοί σύλ­λο­γοι,  εργά­στη­καν σκληρά και μεθο­δευ­μένα πάνω σε αυτό.

Όχι, δεν κάνω το δάσκαλο. Ούτε και προ­σπαθώ να κάνω υπο­δεί­ξεις, ούτε καν να βάλω γαστρο­νο­μικά σύνορα μεταξύ Δωδε­κα­νή­σου και Κυκλά­δων. Εκτιμώ την Κυκλα­δί­τικη κουζίνα και τα όμορφα προ­ϊ­ό­ντα, διότι τα έχω γευθεί…

Όμως….  Δε μπορώ να κατα­λάβω, γιατί κάθε φορά, αυτή η «κορω­νίδα», η «ναυαρ­χίδα», ο «ακρο­γω­νιαίος λίθος» ο «στη­λο­βά­της» κλπ. του του­ρι­σμού, η Δωδε­κά­νη­σος, με πρώτη και καλύ­τερη πανελ­λα­δικά την πρω­τεύ­ουσα Ρόδο, απα­ξιώ­νε­ται.

Που όσο και αν έχει επιρ­ροές από την ανα­το­λί­τικη κουζίνα ή από αυτήν του ευρω­παϊ­κού πολι­τι­σμού, στη­ρί­ζε­ται σε στα­θε­ρούς, αδια­πραγ­μά­τευ­τους   άξονες: στη φρε­σκάδα, στην αισθη­τική, στο μεράκι και στους καλο­φα­γά­δες Δωδε­κα­νή­σιους…

Προ­σπά­θησα – μάταια –  να επι­κοι­νω­νήσω αρκετές φορές με τον Πρόεδρο της Λέσχης Αρχι­μα­γεί­ρων. Επι­κοι­νώ­νησα με τον συντά­κτη του άρθρου, στέ­λε­χος της Λέσχης, προ­κει­μέ­νου μέσω εκείνου, να μιλήσω με τον Πρόεδρο, αλλά και πάλι στάθηκε αδύ­να­τον.

Εκτιμώ ότι, η Λέσχη Αρχι­μα­γεί­ρων Δωδε­κα­νή­σου – Κυκλά­δων, θα έπρεπε να τα λαμ­βά­νει σοβαρά υπόψη, κάθε φορά που παρου­σιά­ζει την κουζίνα των τόπων που έχει ανα­λά­βει και να δια­χει­ρί­ζε­ται του­λά­χι­στον ισο­με­ρώς τον τομέα αυτό. Η υπόθεση, δεν είναι απλή. Πάμε με την ταμπέλα της γαστρο­νο­μίας της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου και αυτό, επι­βάλ­λει μελέτη και απα­γο­ρεύει την προ­χει­ρό­τητα.  Στη γαστρο­νο­μία, στη­ρί­ζε­ται ολό­κληρη σχεδόν η του­ρι­στική οικο­νο­μία και η επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα της Δωδε­κα­νή­σου και αυτό, δεν επι­τρέ­πουμε να περνά στα ψιλά γράμ­ματα στις εκθέ­σεις του εξω­τε­ρι­κού, εκεί όπου, ανα­ζη­τούμε τους θερι­νούς μας επι­σκέ­πτες.

Ως Πρό­ε­δρος της Ένωσης Καλυ­μνίων Ρόδου «Ο Εν Καλύμνω Άγιος Σάββας», αγω­νιώ­ντας παράλ­ληλα για τον τόπο όπου κατοικώ και δρα­στη­ριο­ποιού­μαι τα τελευ­ταία 23 χρόνια, τη Ρόδο, αλλά και για την τύχη της οικο­νο­μίας όλων των νησιών της κατά­φωρα πολ­λα­πλώς  αδι­κη­μέ­νης Δωδε­κα­νή­σου, καλώ τους αρμό­διους  τοπι­κούς φορείς, που έχουν σχέση με τα «γαστρο­νο­μικά πεπραγ­μένα» του τόπου μας, να πάρουν θέση επί του θέματος. Και βέβαια, τη Λέσχη Αρχι­μα­γεί­ρων Δωδε­κα­νή­σου – Κυκλά­δων, να ανα­σκευά­σει το εν λόγω, ατυχές, Δελτίο Τύπου. Η πλούσια ελλη­νική γλώσσα άλλωστε, δίνει άπειρες τέτοιες ευκαι­ρίες….

Επί πλέον δε, σας μιλώ με τη γευ­στική αισθη­τική της Καλύ­μνι­κης κου­ζί­νας, που είναι, ανα­ντίρ­ρητα  αξε­πέ­ρα­στη… για όσους την έχουν ανα­κα­λύ­ψει…

Τέλος, να σας πλη­ρο­φο­ρήσω ότι, ο Καλύ­μνιος Μιχάλης Μάρθας θα είναι ένας από τους 30 Έλληνες σεφ με διεθνή ανα­γνώ­ριση που θα τιμη­θούν στις 5 Μαρτίου στο Μέγαρο Μου­σι­κής Αθηνών στο περι­θώ­ριο του 1^ου Διε­θνούς Συνε­δρίου Ελλη­νι­κής Γαστρο­νο­μίας 2018 με συμ­με­τοχή στε­λε­χών της παγκό­σμιας γαστρο­νο­μίας από 50 χώρες.  («1st International Hellenic Gastronomy Conference 2018 – Greek taste beyond borders»).

Ο Μιχάλης Μάρθας, που επι­με­λή­θηκε το φαγητό του Προ­έ­δρου της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας κατά την πρό­σφατη επί­σκεψή του στην Κάλυμνο, έχει κερ­δί­σει τον τίτλο του καλύ­τε­ρου πρε­σβευτή σεφ της Ελλάδας (the Best Chef Ambassador for Greece 2016) και τον τίτλο του ενός εκ των καλυ­τέ­ρων νέων σεφ της  Mediteranean sea (San Pellegrino Young Chef 2015 και 2016). Εργά­στηκε  σε βρα­βευ­μένα εστια­τό­ρια στην Αγγλία («The Fat Duck» 3 αστέρια Μichelin και το τρίτο καλύ­τερο εστια­τό­ριο στον κόσμο το 2011, στο Waterside Inn του Michel Roux 3 αστέρια Michelin) και στην Ολλαν­δία στο Pure C (1 αστέρι Michelin).

Επίσης, στη HORECA πριν από λίγες ημέρες, το Ξενο­δο­χειακό Επι­με­λη­τή­ριο, ξεχώ­ρισε ως πρώτη – μακράν το ελλη­νικό πρωινό Καλύ­μνου, ανάμεσα σε άλλα 50 από διά­φο­ρες περιο­χές της Ελλάδος, που παρου­σιά­στη­καν τα τελευ­ταία 8 χρόνια. Τα φαγητά, επι­με­λή­θηκε ο Καλύ­μνιος Μιχάλης Μάρθας… που είμαι σίγουρη, ότι και πάλι θα περάσει στα ψιλά γράμ­ματα, ή θα αγνοη­θεί από αυτούς που είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να το ανα­δεί­ξουν. Τυχαίο;

 

 

Η Γεν. Γραμ­μα­τέας                                                           Η Πρό­ε­δρος Χρυ­σάνθη Τηλια­κού                                                       Μαρία Βάλλα