Π. Γερουλάνος: «Είναι καιρός να αλλάξει εντελώς το πολιτικό και κομματικό σύστημα»

Κύριε Γερου­λάνε, να ξεκι­νή­σουμε από την παρου­σία σας στην Ρόδο με αφορμή την παρου­σί­αση ενός βιβλίου για τις εκλογές του 2009. Κατά την άποψή σας, έχει κλείσει η Μετα­πο­λί­τευση;

Η οπτική του συγ­γρα­φέα κ. Ιωαν­νίδη έχει μια σημασία για τα κόμματα τα οποία δυνά­μω­σαν την εποχή της Μετα­πο­λί­τευ­σης. Όσον αφορά την ίδια την Μετα­πο­λί­τευση, ανάλογα ποιον ιστο­ρικό ρωτή­σετε, θα σας πει και την δική του άποψη. Για άλλους έκλεισε με το που εδραιώ­θηκε η Δημο­κρα­τία, για άλλους έκλεισε σε κάποια άλλη στιγμή. Θα το αφήσω στους ιστο­ρι­κούς, που ξέρουν τα πράγ­ματα καλύ­τερα!

Σίγουρα βρι­σκό­μα­στε σε μια εντελώς δια­φο­ρε­τική εποχή. Θα ήθελα ένα πρώτο σχόλιο για τις εξε­λί­ξεις στην πολι­τική.

Συμφωνώ μαζί σας ότι ζούμε σε μια νέα περίοδο και ο λόγος για τον οποίο το λέω αυτό είναι ότι μου κάνει εντύ­πωση πως όλα τα μεγάλα κόμματα που διεκ­δι­κούν την εξουσία, έχουν μια κοινή ατζέντα: δηλαδή… «τσα­κώ­νο­νται» όχι για το τι είναι καλύ­τερο για την χώρα, αλλά ποιος θα υλο­ποι­ή­σει πιο απο­τε­λε­σμα­τικά, τα προ­γράμ­ματα τα οποία έχουν έρθει απ’ έξω. Υπάρχει ένας αντα­γω­νι­σμός για κάτι που αφορά ένα μέρος της πολι­τι­κής –δηλαδή το πώς θα ξεπλη­ρώ­σουμε τον δανει­σμό μας- αλλά έχοντας αυτή την «κόντρα» μεταξύ τους, δεν ασχο­λού­νται με όλα τα θέματα που αφορούν τον Έλληνα καθη­με­ρινά και δεν μιλάει κανένας, για τον πλούτο που μπο­ρούμε να δημιουρ­γή­σουμε, για τον απί­στευτο πλούτο που μπορεί να αξιο­ποι­ή­σει η Ελλάδα, για το πώς ο Έλληνας θα μπο­ρέ­σει να απε­λευ­θε­ρω­θεί από όλους αυτούς τους «βρα­χνά­δες» που έχει σήμερα και ν’ αρχίσει να παράγει αυτό που μπορεί.

Όλοι συζη­τούν για τα μνη­μό­νια και κανείς δεν βλέπει ότι είμαστε μια κοι­νω­νία η οποία είναι εγκλω­βι­σμένη σε ένα πολι­τικό σύστημα, που έχει πλέον παρέλ­θει. Και το οποίο είναι τόσο βαρύ που δεν το αντέχει πια η χώρα με την μορφή που έχει σήμερα. Αντί λοιπόν να συζη­τάμε για το πώς μπορεί να αλλάξει το πολι­τικό σύστημα, καθό­μα­στε και το θεω­ρούμε δεδο­μένο και λέμε πώς θα μπο­ρέ­σει να αλλάξει η ζωή μας. Είναι…. ανάποδη η συζή­τηση.

Κατά την άποψή σας, τι μπορεί να γίνει; Εδώ που τα λέμε, έτσι που έχει γίνει το πολι­τικό σύστημα, δεν έχει κανένα νόημα να συζη­τάμε πλέον σε αυτή τη βάση καθώς και τα εκλο­γικά ποσοστά τους, είναι πολύ χαμηλά. Μιλάμε για τα κόμματα εξου­σίας με 20 – 25%. Δεν γίνο­νται αυτά…

Κι αυτά είναι τα ποσοστά των Ελλήνων που πηγαί­νουν ακόμη στην κάλπη. Υπάρ­χουν αυτή την στιγμή 2.000.000 Έλληνες λιγό­τε­ροι από τις εκλογές του 2009 που ήταν οι τελευ­ταίες, όπου ψήφισαν 7.500.000 Έλληνες. Από τότε μέχρι σήμερα, ψηφί­ζουν 5.500.000 το οποίο σημαί­νει ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό 2.000.000 Ελλήνων απέχουν από τις κάλπες. Αυτό θα έπρεπε να είναι ένα πάρα πολύ ηχηρό μήνυμα στο πολι­τικό σύστημα, ότι πρέπει να αλλάξει. Αντ’ αυτού το βλέ­πουμε να «ταμπου­ρώ­νε­ται» ακόμη περισ­σό­τερο, να μαζεύει ακόμη περισ­σό­τερη εξουσία και κατα­δυ­να­στεύει τον Έλληνα.

Προ­σω­πικά, αυτό που πιστεύω είναι ότι ο Έλληνας πρέπει να απε­λευ­θε­ρω­θεί από αυτό το βάρος που κου­βα­λάει για να αρχίσει να γίνεται πάλι, δημιουρ­γι­κός. Και για να το κάνει αυτό θα πρέπει να κοι­τά­ξουμε το πώς μοι­ρά­ζε­ται η εξουσία στην χώρα. Δηλαδή αν κάποτε η πρώτη μας προ­τε­ραιό­τητα τα έπρεπε να είναι η ανα­κα­τα­νομή του πλούτου, σήμερα η πρώτη μας προ­τε­ραιό­τητα θα πρέπει να είναι η ανα­κα­τα­νομή εξου­σίας και η εξουσία αυτή να φτάσει όσο πιο κοντά στον πολίτη, γίνεται. Δηλαδή να γίνει μια απο-συγκέντρωση εξου­σίας από το κεντρικό κράτος και το πολι­τικό σύστημα και να πάει στους θεσμούς, όπως η Τοπική Αυτο­διοί­κηση, τα Επι­με­λη­τή­ρια, τα ΑΕΙ κ.λπ. ώστε να λογο­δο­τούν στον πολίτη.

Πρέπει να καθί­σουν όλοι σε ένα τραπέζι και να απο­φα­σί­σουν ότι αυτό το πολι­τικό σύστημα δεν μπορεί να πάει την χώρα μπροστά αλλά ούτε και τα ίδια μπορούν να συνε­χί­σουν με αυτά τα δεδο­μένα. Και αυτό το κατα­λα­βαί­νουν όλοι οι πολίτες.

Συμφωνώ. Αυτό που βλέπω σήμερα όμως, είναι ότι κανένα κόμμα δεν θέλει να παρα­δώ­σει την εξουσία που έχει και την πολι­τική και την κομ­μα­τική. Και ο δικός μας χώρος που πηγαί­νει σε ένα Συνέ­δριο σαν «Κίνημα Αλλαγής» το οποίο υπο­τί­θε­ται ότι είναι ένα νέο κόμμα, ένα νέο μόρφωμα στην πολι­τική ζωή του τόπου αντί να ξεκι­νή­σουμε με πραγ­μα­τικά δημο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σίες από το μηδέν και να γίνουμε ένα κόμμα το οποίο εκφρά­ζει τον πολίτη, η πλειο­ψη­φία των ανθρώ­πων που θα συμ­με­τέ­χουν στα συνέ­δρια, στα όργανα κ.λπ. είναι διο­ρι­σμέ­νοι και όχι με βάση το αξίωμα του καθενός αλλά με βάση ποιος είναι φίλος ποιανού… Αυτό σημαί­νει ότι ανα­πα­ρά­γουμε όλες τις παθο­γέ­νειες του πολι­τι­κού συστή­μα­τος μέσα σε ένα και­νούρ­γιο κόμμα. Συνεπώς, αυτό το και­νούρ­γιο κόμμα είναι κατα­δι­κα­σμένο από την αρχή….

Ο προ­βλη­μα­τι­σμός στον χώρο σας ξεκί­νησε πάντως από την συζή­τηση για την δημιουρ­γία ενός νέου κόμ­μα­τος με την εκλογή προ­έ­δρου, κ.λπ. Ωστόσο είναι ένας ιστο­ρι­κός πολι­τικά χώρος.

Όχι μόνον ιστο­ρι­κός πολι­τικά χώρος. Είναι ο μόνος χώρος που έχει εκφρά­σει ένα πραγ­μα­τικό όραμα για μια ισχυρή μεσαία τάξη και βεβαίως έχει κάνει λάθη στην πορεία του. Αλλά σίγουρα είναι ο μόνος χώρος ο οποίος εκπρο­σω­πεί την Ελλάδα και δεν δια­φο­ρο­ποιεί τους Έλληνες. Είναι ένας χώρος που μίλησε για την Ελλάδα και το πώς μπορεί να πάρει την κατά­σταση στα χέρια της. Αυτό είναι ένα εξαι­ρε­τικά επί­καιρο και σημα­ντικό μήνυμα. Όταν το απα­ξιώ­νεις με τέτοιες δια­δι­κα­σίες που είναι μη δημο­κρα­τι­κές, γυρ­νώ­ντας την πλάτη σε εξαι­ρε­τι­κούς ανθρώ­πους μέσα σε αυτό τον χώρο, στα σύμβολα και σε όλα τα πράγ­ματα που δίνουν ταυ­τό­τητα σε αυτό τον χώρο, κάνεις μια πολύ μεγάλη «πολι­τική ζημιά» η οποία αν δεν κοστί­σει άμεσα, θα κοστί­σει σε μία ή δύο πολι­τι­κές ανα­με­τρή­σεις. Αντί να φέρ­νουμε κόμματα όπως ‘Το Ποτάμι’ για να τους δώσουμε υπό­σταση, το αντι­γρά­φουμε!

Ωστόσο φάνηκε ότι υπήρξε αντα­πό­κριση και ενδια­φέ­ρον από τον κόσμο που πήγε να ψηφίσει…

Δεν υπάρχει αμφι­βο­λία ότι ο χώρος υπάρχει. Και δεν υπάρχει αμφι­βο­λία ότι οι ψηφο­φό­ροι οι οποίοι πιστεύ­ουν σε αυτές τις ιδέες που πιστεύ­ουν το πόσο σημα­ντικό είναι η Ελλάδα να σταθεί στα πόδια της, απο­τε­λούν ένα τερά­στιο κομμάτι του πλη­θυ­σμού. Σε αυτούς τους ψηφο­φό­ρους θα έπρεπε να απευ­θυν­θούμε και να μιλή­σουμε. Κι αντί να ασχο­λού­μα­στε με το ποιος είναι ποιανού μέσα σε ένα κόμμα που είναι του 10% στην καλύ­τερη περί­πτωση θα έπρεπε να ασχο­λού­μα­στε για το πώς θα βγούμε όλοι μαζί να μιλή­σουμε στον κόσμο που θα μπο­ρέ­σει να δώσει υπό­σταση σε αυτό το κόμμα για να μπο­ρέ­σει να εκπρο­σω­πη­θεί πολι­τικά. Αυτός θα έπρεπε να είναι ο πρώτος μας στόχος. Έχουμε χάσει σχεδόν δώδεκα μήνες με αυτά.

Είναι αλήθεια ότι ο κάθε πολίτης προ­βλη­μα­τί­ζε­ται και σκέ­φτε­ται πλέον σοβαρά τι θα ψηφίσει και πώς θα πάει στην κάλπη.

Ο κόσμος βλέπει ένα πολι­τικό σύστημα το οποίο είναι άρρωστο. Και βλέπει κάποια κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ π.χ. να γίνεται καθε­στω­τικό μέσα σε χρόνο μηδέν. Και σήμερα, ενώ μας δίνεται η ευκαι­ρία να κάνουμε ένα νέο κόμμα, τελικά έχουμε εντάξει όλες τις παθο­γέ­νειες του συστή­μα­τος. Ακόμη κι αν η συγκυ­ρία θα το φέρει σε μια καλή θέση δεν σημαί­νει ότι θα έχει μέλλον.