Πρόεδρος ΣτΕ προς δικαστές: Αγνοήστε επιθέσεις και προσβολές

«Θεμε­λιώδη πυλώνα του κράτους δικαίου απο­τε­λεί η ανε­ξάρ­τητη Δικαιο­σύνη», τόνισε ο πρό­ε­δρος του ΣτΕ

Κριτική ασκή­θηκε κατά την σημε­ρινή τακτική γενική συνέ­λευση των Μελών της Ένωσης Διοι­κη­τι­κών Δικα­στών τόσο από τον πρόεδρο του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας Νικόλαο Σακελ­λα­ρίου, όσο και από την πρόεδρο της Ένωσης Αγγε­λική Λαϊ­νιώτη για τις επι­θέ­σεις που δέχο­νται οι δικα­στές όταν οι απο­φά­σεις τους δεν είναι αρεστές.

Ειδι­κό­τερα, η ετήσια γενική συνέ­λευση των μελών της Ένωσης Διοι­κη­τι­κών Δικα­στών πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε σήμερα στην αίθουσα τελετών του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Αθηνών. Κατά τις εργα­σίες της γενικής συνέ­λευ­σης απεύ­θυ­ναν χαι­ρε­τι­σμό εκ μέρους του πρό­ε­δρου της Βουλής ο Ιωάννης Ζαρα­κιώ­της, εκ μέρους του υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης ο γενικός γραμ­μα­τέας Ευτύχης Φυτρά­κης, ο πρό­ε­δρος του Συμ­βου­λίου Επι­κρα­τείας Νικό­λαος Σακελ­λα­ρίου, η γενική επί­τρο­πος επι­κρα­τείας των τακτι­κών Διοι­κη­τι­κών Δικα­στη­ρίων Ευτυχία Φου­ντου­λάκη. Επίσης χαι­ρε­τι­σμό απεύ­θυ­ναν εκπρό­σω­ποι της ΝΔ, του «Κίνημα Αλλαγής»-ΠΑΣΟΚ, του ΚΚΕ, και του Ποτα­μιού, των δικα­στι­κών Ενώσεων, κ.λπ.

Ο πρό­ε­δρος του ΣτΕ, Νικό­λαος Σακελ­λα­ρίου ανέφερε ότι όπως έχει επι­ση­μά­νει «υπό της παρού­σες δρα­μα­τι­κές για την πατρίδα μας συν­θή­κες -οι οποίες οφεί­λο­νται σε διαρκώς εντει­νό­μενη επι­κρά­τηση του οικο­νο­μι­κού επί του θεσμι­κού παρά­γο­ντος που χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από πρω­το­φανή υπο­χώ­ρηση του κράτους Δικαίου και ιδίως του κοι­νω­νι­κού κράτους, σε σημείο μάλιστα που να απει­λεί­ται ευθέως ακόμη και η κοι­νω­νική συνοχή- πρω­ταρ­χικό καθήκον όλων μας απο­τε­λεί η ενί­σχυ­σις των βασικών θεσμών του κράτους που στη­ρί­ζουν και εκφρά­ζουν το δημο­κρα­τικό μας πολί­τευμα και τον πνευ­μα­τικό και ηθικό μας πολι­τι­σμό, οι οποίοι πολλές φορές απε­ρι­σκέ­πτως ή κακο­βού­λως δια­σύ­ρο­νται» και προ­σέ­θεσε: «Θεμε­λιώδη πυλώνα του κράτους δικαίου απο­τε­λεί η ανε­ξάρ­τητη Δικαιο­σύνη».

Παράλ­ληλα, ο Νικό­λαος Σακελ­λα­ρίου ανέφερε ότι «η αξιο­πι­στία των θεσμών εξαρ­τά­ται από τν αξιο­πι­στία των προ­σώ­πων τα οποία τους εκφρά­ζουν η δε ποιότης της δικαιο­δο­τι­κής λει­τουρ­γίας -η οποία χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από την ανε­ξάρ­τητη και αμε­ρό­λη­πτη άσκηση του δικαιο­δο­τι­κού έργου- δεν εξα­σφα­λί­ζε­ται μόνο από τη θέσπιση των κατάλ­λη­λων εγγυ­ή­σεων αλλά εξαρ­τά­ται κυρίως από τους συγκε­κρι­μέ­νους εκφρα­στές της, τους δικα­στές, οι οποίοι οφεί­λουν να είναι αυστηρά προ­ση­λω­μέ­νοι στην άρτια επι­τέ­λεση του υπη­ρε­σια­κού τους καθή­κο­ντος». Επο­μέ­νως, συνέ­χισε ο πρό­ε­δρος του ΣτΕ, «η Δικαιο­σύνη απαντά στις ακρό­τη­τες μόνο δια της αψόγου επι­τε­λέ­σεως από τους λει­τουρ­γούς της των υπη­ρε­σια­κών τους καθη­κό­ντων».

Κλεί­νο­ντας, ο Νικό­λαος Σακελ­λα­ρίου δήλωσε ότι θα είναι και θα παρα­μεί­νει ανυ­πο­χώ­ρη­τος σε ότι «αφορά τη θεσμική θωρά­κιση της Δικαιο­σύ­νης και των λει­τουρ­γών της» και κάλεσε τους δικα­στές να συνε­χί­σουν απε­ρί­σπα­στοι, «αγνο­ώ­ντας τις επι­θέ­σεις, τις προ­σβο­λές και τους πάσης φύσεως επη­ρε­α­σμούς, να επι­τε­λούν με νηφα­λιό­τητα, σύνεση και απο­φα­σι­στι­κό­τη­τας το υπη­ρε­σιακό τους καθήκον, εντεί­νο­ντας συνεχώς τις προ­σπά­θειες τους για μια ταχύ­τερη και πιο ποιο­τική απονομή της Δικαιο­σύ­νης είναι το τελευ­ταίο κατα­φύ­γιο για τον αδι­κού­μενο πολίτη».

Ο γενικός γραμ­μα­τέας του υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης Ευτύ­χιος Φυτρά­κης ανα­κοι­νώσε ότι μέσα στο 2018 θα τεθεί σε λει­τουρ­γία η τηλε­διά­σκεψη στις μετα­βα­τι­κές έδρες των Διοι­κη­τι­κών Δικα­στη­ρίων της χώρας, ενώ εξήρε το έργο και τις προ­σπά­θειες των διοι­κη­τι­κών δικα­στών για τη μείωση του αριθμού των εκκρε­μών υπο­θέ­σεων.

Ακόμη, η Ευτυχία Φου­ντου­λάκη ανέφερε ότι είναι άθλια τα κτίρια στα οποία στε­γά­ζο­νται τα Διοι­κη­τικά Δικα­στή­ρια του Πειραιά, των Χανίων, της Αλε­ξαν­δρού­πο­λης, της Τρί­πο­λής, των Πατρών, του Ναυ­πλίου και του Πύργου. Ακόμη, ανέφερε ότι η στέγαση των Διοι­κη­τι­κών Δικα­στη­ρίων είναι ένα από τα μεγάλα προ­βλή­ματα καθώς πολλά δικα­στή­ρια στε­γά­ζο­νται μέσα σε δια­με­ρί­σματα ακα­τάλ­λη­λων πολυ­κα­τοι­κιών, που δεν μπορούν να καλύ­ψουν τις στοι­χειώ­δεις ανάγκες λει­τουρ­γίας τόσο των δικα­στη­ρίων όσο και των δικα­στών. Σε άλλο σημείο η γενική επί­τρο­πος της Επι­κρα­τείας των Τακτι­κών Διοι­κη­τι­κών Δικα­στη­ρίων τόνισε ότι ο αριθμός των γυναι­κών στη Διοι­κη­τική Δικαιο­σύνη ανέρ­χε­ται στο 76%.

Από την πλευρά της η πρό­ε­δρος της Ένωσης Διοι­κη­τι­κών Δικα­στών, ανέφερε ότι «πρέπει να γίνει αντι­λη­πτό ότι η εκ μέρους πολι­τεια­κών παρα­γό­ντων διά­βρωση του κύρους της Δικαιο­σύ­νης πλήττει την ίδια τη Δημο­κρα­τία και την ομαλή λει­τουρ­γία του πολι­τεύ­μα­τος», ενώ έκανε ειδική αναφορά στις μείωση των εκκρε­μών υπο­θέ­σεων στη Διοι­κη­τική Δικαιο­σύνη.

Συγκε­κρι­μένα, η Αγγε­λι­κής Λαι­νιώτη, μεταξύ των άλλων ανέφερε: «Είναι ανη­συ­χη­τικό ότι για τη Δικαιο­σύνη έχει δημιουρ­γη­θεί η εντύ­πωση στην κοινή γνώμη ότι απο­τε­λεί τμήμα της πολι­τι­κής «εν ευρεία εννοία» εξου­σίας, με συνέ­πεια να εξα­σθε­νί­ζει η εμπι­στο­σύνη των πολιτών σ’ αυτήν. Πολλοί είναι οι παρά­γο­ντες στους οποίους οφεί­λε­ται αυτή η αρνη­τική εντύ­πωση, όπως η συνά­φεια μεταξύ των λει­τουρ­γών της δικαιο­σύ­νης και των κομ­μα­τι­κών οργα­νι­σμών, καθώς και η στάση των τελευ­ταίων, οι οποίοι έχουν συνη­θί­σει να εξυ­μνούν τη Δικαιο­σύνη όταν οι απο­φά­σεις της ωφελούν τα κόμματα και να την μειώ­νουν όταν δια­φω­νούν με τις απο­φά­σεις αυτές, οδη­γώ­ντας κατ’ ουσία και τους ίδιους τους πολίτες στην αμφι­σβή­τηση, όταν οι απο­φά­σεις είναι δυσμε­νείς γι’ αυτούς, χωρίς να σκέ­φτο­νται καν το πρω­ταρ­χικό και απόλυτα λογικό ότι μπορεί να έχασαν απλά γιατί η ζυγαριά του δικαίου έκλινε προς την άλλη πλευρά. Με την ίδια λογική, δεν είναι δυνατόν να επι­κρί­νε­ται η δικαιο­σύνη με βαρείς χαρα­κτη­ρι­σμούς όταν ανα­τρέ­πει πράξεις της διοί­κη­σης. Πρέπει, επο­μέ­νως, να γίνει αντι­λη­πτό ότι η εκ μέρους πολι­τεια­κών παρα­γό­ντων διά­βρωση του κύρους της Δικαιο­σύ­νης πλήττει την ίδια τη Δημο­κρα­τία και την ομαλή λει­τουρ­γία του πολι­τεύ­μα­τος. Και τούτο γιατί ζημιώ­νει και την εκτε­λε­στική εξουσία, αφού εμφα­νί­ζει δυσαρ­μο­νική εικόνα των πολι­τεια­κών λει­τουρ­γιών, με συνέ­πεια τον κλο­νι­σμό της εμπι­στο­σύ­νης των πολιτών προς αυτές, και την απρο­θυ­μία τους να υπα­γά­γουν εαυτούς στο νόμο».

Ανα­φο­ρικά με το “bullying” που δέχεται η Δικαιο­σύνη η πρό­ε­δρος της Ένωσης ανέφερε: «Προ­σπα­θώ­ντας να κατα­στή­σουμε πιο συγκε­κρι­μέ­νες τις παρα­πάνω γενι­κευ­μέ­νες ιστο­ρι­κές και θεω­ρη­τι­κές προ­σεγ­γί­σεις επι­ση­μαί­νουμε ότι: α) Η Πολι­τεία πρέπει να προ­στα­τεύει τους δικα­στι­κούς λει­τουρ­γούς από τις κάθε είδους επι­θέ­σεις που γίνο­νται ενα­ντίον τους (κυρίως με τον επη­ρε­α­σμό της κοινής γνώμης δια του τύπου) όταν μία απόφαση δεν είναι αρεστή σε διά­φο­ρους κύκλους και ομάδες. Παρα­τη­ρούμε τελευ­ταία με θλίψη φαι­νό­μενα που φτάνουν μέχρι το bullying, β)πρέπει να απο­φεύ­γο­νται εκ μέρους της Κυβέρ­νη­σης στα πλαίσια της κρι­τι­κής μιας δικα­στι­κής από­φα­σης εκφρά­σεις που φανε­ρώ­νουν μια καχυ­πο­ψία περί ιδιο­τε­λούς ή μερο­λη­πτι­κής αντί­λη­ψης του δικαίου εκ μέρους αυτών που δικαιο­δό­τη­σαν στη συγκε­κρι­μένη περί­πτωση και είτε στρέ­φο­νται ευθέως κατά του κύρους της δικαιο­σύ­νης και των λει­τουρ­γών της είτε έχουν ως απο­τέ­λε­σμα να πλήτ­τε­ται το κύρος αυτό. Ασφαλώς και η κριτική είναι επι­θυ­μητή, κυρίως μάλιστα η αυτο­κρι­τική, γιατί είναι ανα­γκαία για τη βελ­τί­ωση όλων μας. Αλλά, αυτή δεν πρέπει να εκτρέ­πε­ται σε επίθεση, δια­στρέ­βλωση ή ακόμη και σε γελοιο­ποί­ηση, γ) η Διοί­κηση πρέπει να εκτελεί πλήρως και αμέσως τις δικα­στι­κές απο­φά­σεις, εφόσον η δικαιο­σύνη δεν έχει τη δυνα­τό­τητα να επι­βά­λει την εκτέ­λεση αυτήν και να απο­φεύ­γε­ται όσο είναι δυνατόν η δια­δι­κα­σία συμ­μόρ­φω­σης, δ) η Κυβέρ­νηση, που έχει τη δια­χεί­ριση του δημο­σίου χρή­μα­τος, οφείλει να παρέχει στη δικαιο­σύνη δικα­στή­ρια, εξο­πλι­σμένα με τις απα­ραί­τη­τες κτι­ρια­κές και τεχνι­κές υπο­δο­χές (νέες τεχνο­λο­γίες κλπ.) καθώς και το ανα­γκαίο προ­σω­πικό για τη διεκ­πε­ραί­ωση του δικα­στι­κού έργου, ε) οφείλει επίσης να δια­σφα­λί­ζει στους δικα­στι­κούς λει­τουρ­γούς τις ανά­λο­γες με το λει­τούρ­γημά τους απο­δο­χές, προ­κει­μέ­νου αυτοί να μπορούν να ασκούν απε­ρί­σπα­στοι τα καθή­κο­ντά τους και να μην υπο­χρε­ώ­νο­νται να προ­σφεύ­γουν στην άσκηση των προ­βλε­πό­με­νων ενδίκων βοη­θη­μά­των, υφι­στά­με­νοι και την κριτική του τύπου «Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει».

Η πρό­ε­δρος της Ένωσης, ως προς τη μείωση των εκκρε­μών υπο­θέ­σεων, στα Διοι­κη­τικά Δικα­στή­ρια της χώρας ανέφερε: «Καθυ­στε­ρή­σεις υπάρ­χουν αλλά όχι τόσο μεγάλες σε σχέση με αυτές του παρελ­θό­ντος. Μάλιστα ορι­σμέ­νες υπο­θέ­σεις του δευ­τέ­ρου βαθμού προσ­διο­ρί­ζο­νται πλέον εντός ολίγων μηνών από την κατά­θεση του δικο­γρά­φου. Τα στα­τι­στικά δεί­χνουν ότι οι εκκρε­μείς υπο­θέ­σεις κάθε χρόνο βαίνουν μειού­με­νες και παρα­τη­ρούμε μία ουσια­στική βελ­τί­ωση των δεικτών της από­δο­σης των διοι­κη­τι­κών δικα­στη­ρίων μέσα στα χρόνια της κρίσης. Συγκε­κρι­μένα, στις 31/12/2009 οι εκκρε­μείς υπο­θέ­σεις στα διοι­κη­τικά δικα­στή­ρια ανέρ­χο­νταν σε 436.335, από τις οποίες 401.790 στα πρω­το­δι­κεία και 34.545 στα εφετεία. Στις 31/12/2013 οι εκκρε­μείς υπο­θέ­σεις ανέρ­χο­νταν συνο­λικά σε 400.254 από τις οποίες 345.199 στα πρω­το­δι­κεία και 55.055 στα εφετεία. Στις 31/12/2015 οι εκκρε­μείς ανέρ­χο­νταν συνο­λικά σε 306.918 (263.476 στα πρω­το­δι­κεία και 43.442 στα εφετεία) και στις 31/12/2016 οι εκκρε­μείς ανέρ­χο­νται σε 279.882 συνο­λικά (237.593 στα πρω­το­δι­κεία και 42.289 στα εφετεία)».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ