«Τα ήθελε»…

Κατανοώ το άνγxος πολλών για το ποιος θα γράψει τη μεγα­λύ­τερη χυδαιό­τητα στην συζή­τηση της σεξουα­λι­κής βίας, αλλά ο πήχης μπήκε πολύ ψηλά από αρθρο­γράφο, ο οποίος κατέ­ληξε στο συμπέ­ρα­σμα : φοράς φου­στάνι με ντε­κολτέ, σου αξίζει ο βιασμός. Η παρε­νό­χληση, η επίθεση, ο βιασμός δεν έχει να κάνει με το τι φοράει το θύμα αγαπητέ/τοι κύριοι (και δυστυ­χώς και κυρίες) αλλά με το τι θέλει να κάνει ο θύτης. Η γυναίκα, που απο­φα­σί­ζει να φορέσει κάτι «απο­κα­λυ­πτικό», δεν συναι­νεί σε κάποιο σεξουα­λικό έγκλημα σε βάρος της και κανένας απο­λύ­τως άνδρας δεν δικαιού­ται να την προ­σβά­λει γι’ αυτό, πολλώ δε μάλλον να της επι­τε­θεί σεξουα­λικά, επειδή «αυτή τα ήθελε».

Εδώ, αξίζει να επι­ση­μά­νουμε την σημεί­ωση του κ. Νικόλα Σεβα­στάκη (πρώην καθη­γητή στο Πανε­πι­στή­μιο Αιγαίου): “ Πώς μια νέα κριτική αφύ­πνιση απέ­να­ντι στην απο­σιώ­πηση της βάναυ­σης σεξουα­λι­κής βίας και των εξου­σια­στι­κών εκτρο­πών, μετα­τρέ­πε­ται σε γενι­κευ­μένο καταγ­γελ­τι­σμό και μανία ρύθ­μι­σης κάθε συμπε­ρι­φο­ράς. Σαν να ζούμε όχι τη διόρ­θωση και το ξεπέ­ρα­σμα της επι­τρε­πτι­κό­τη­τας του ΄60/’70 (όπου πολλά αρπα­κτικά μπο­ρού­σαν να κολυ­μπή­σουν στο ‘όλα επι­τρέ­πο­νται’) αλλά την ακύρωση και την αντι­στροφή τους: μια πορεία προς την γενική και «δηλη­τη­ρια­σμένη»  επα­γρύ­πνηση στη θέση της ευαι­σθη­σίας.  Όταν κάτι γίνεται ‘κύμα’ και hashtag – όχι στιγ­μιαίο αλλά με αξιώ­σεις διάρκειας- δεν είναι μακριά ο κίν­δυ­νος του αυταρ­χι­σμού. (Δεν πρό­κει­ται για ‘αυταρ­χι­σμό των γυναι­κών’ αλλά για μια συγκε­κρι­μένη (κατά τη γνώμη μου κραυ­γα­λέα) δια­χεί­ριση της σοβαρής υπό­θε­σης που είναι η σεξουα­λική βία και οι μορφές της.)