Αγωγή κατά τράπεζας άσκησαν δανειολήπτες σε Ελβετικό φράγκο

Ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου προ­σέ­φυ­γαν με αγωγή κατά συ­στη­μι­κής τρά­πε­ζας δύο κά­τοι­κοι Ρόδου, αν­δρό­γυ­νο, που ενε­πλά­κη­σαν σε μια απί­στευ­τη πε­ρι­πέ­τεια μετά την λήψη δα­νεί­ου σε Ελ­βε­τι­κό φρά­γκο.

Όπως εκ­θέ­τουν στην αγωγή τον Οκτώ­βριο του 1999 συ­νή­ψαν γάμο από τον οποίο απέ­κτη­σαν δύο παι­διά και προ­κει­μέ­νου να αντε­πε­ξέλ­θουν στην κά­λυ­ψη των βιο­τι­κών του ανα­γκών και να απο­κτή­σουν μία οικία έλα­βαν τον Δε­κέμ­βριο του 2007 στε­γα­στι­κό δά­νειο σε ελ­βε­τι­κό φρά­γκο ύψους 300.000 ευρώ.

Η πρώτη δόση κα­τε­βλή­θη στις 5 Φε­βρουα­ρί­ου 2008 και ανερ­χό­ταν στο ποσό των 1.922,49 ευρώ.

Δε­δο­μέ­νου του γε­γο­νό­τος ότι το εν λόγω δά­νειο έχει λη­φθεί σε ελ­βε­τι­κό φρά­γκο το ύψος μιας εκά­στης των μη­νιαί­ων δό­σε­ων δεν είναι στα­θε­ρό και όμοιο, αλλά πα­ρου­σιά­ζει μία μικρή από­κλι­ση λόγω της με­τα­τρο­πής τους σε ευρώ εκ μέ­ρους της τρά­πε­ζας.

Τον Οκτώ­βριο του 2016 ο πρώ­τος υπέ­βα­λε στην τρά­πε­ζα αί­τη­ση εφαρ­μο­γής των όρων εξό­φλη­σης δα­νεί­ου, καθώς τότε, όπως και μέχρι σή­με­ρα, δεν υφί­στα­το λη­ξι­πρό­θε­σμη οφει­λή εξυ­πη­ρέ­τη­σης του δα­νεί­ου, ως ορί­ζε­ται στην με­τα­ξύ τους σύμ­βα­ση δα­νεί­ου και ως εκ τού­του είχαν κάθε δι­καί­ω­μα προς τούτο.

Με αί­τη­ση εφαρ­μο­γής όρων εξό­φλη­σης δα­νεί­ου ζη­τού­σαν από την τρά­πε­ζα τη μη κα­τα­βο­λή της δόσης του δα­νεί­ου του τότε επο­μέ­νου μήνα (Νο­εμ­βρί­ου του έτους 2016) και την κα­τα­βο­λή του 50% της αμέ­σως επό­με­νης τε­λευ­ταί­ας δόσης του τρέ­χο­ντος ημε­ρο­λο­για­κού έτους 2016, τη μη κα­τα­βο­λή της πρώ­της δόσης του τότε επο­μέ­νου έτους 2017 (Ια­νουα­ρί­ου 2017), την κα­τα­βο­λή του 50% έξι δό­σε­ων του δα­νεί­ου από Φε­βρουά­ριο έως και Ιού­λιο του 2017 και την έγκαι­ρη εφαρ­μο­γή των ανω­τέ­ρω.

Όπως υπο­στη­ρί­ζουν, η τρά­πε­ζα όφει­λε με την υπο­βο­λή της ως άνω αί­τη­σης και χωρίς άλλη δια­τύ­πω­ση να με­τα­βά­λει από 1-11-2016 τις δό­σεις του δα­νεί­ου τους και να προ­χω­ρή­σει στην εφαρ­μο­γή των ως άνω όρων, όπως ακρι­βώς ορι­ζό­ταν στην ανω­τέ­ρω αί­τη­ση και όπως ακρι­βώς είχε συμ­φω­νη­θεί με­τα­ξύ τους.

Παρά ταύτα, την 7η-11-2016 τους ζη­τή­θη­κε από υπάλ­λη­λό της να προ­σκο­μί­σουν έντυ­πα Ε3 και Ε1 φο­ρο­λο­γί­ας ει­σο­δή­μα­τος του έτους 2016, τα πλήρη στοι­χεία των οποί­ων πε­ριέ­χο­νται στο εκ­κα­θα­ρι­στι­κό ση­μεί­ω­μα φο­ρο­λο­γί­ας του ει­σο­δή­μα­τός τους, κω­λυ­σιερ­γώ­ντας έτσι στην ικα­νο­ποί­η­ση του αι­τή­μα­τός τους.

Την 10η-11-2016 το από­γευ­μα ενη­με­ρώ­θη­καν με απο­στο­λή μη­νύ­μα­τος στο κι­νη­τό τη­λέ­φω­νο του πρώ­του, ότι το αί­τη­μά τους έχει αξιο­λο­γη­θεί και για την ενερ­γο­ποί­η­σή του θα έπρε­πε να απευ­θυν­θούν στο υπο­κα­τά­στη­μα στο οποίο είχε υπο­βλη­θεί η σχε­τι­κή αί­τη­ση.

Την αμέ­σως επό­με­νη ημέρα, ήτοι την 11η-11-2016 πα­ρου­σιά­στη­καν στο υπο­κα­τά­στη­μα της τρά­πε­ζας, όπου άλλη υπάλ­λη­λος από αυ­τούς με τους οποί­ους είχαν συ­νο­μι­λή­σει τους εμ­φά­νι­σε προς υπο­γρα­φή δι­σέ­λι­δο συμ­φω­νη­τι­κό σύμ­φω­να με το οποίο η τρά­πε­ζα θα μεί­ω­νε για χρο­νι­κή πε­ρί­ο­δο 18 μηνών την το­κο­χρε­ω­λυ­τι­κή δόση σε ποσό, το οποίο είχε ορί­σει αυ­θαί­ρε­τα η ίδια και δεν προ­βλε­πό­ταν στη σχε­τι­κή συμ­φω­νία τους.

Στο συμ­φω­νη­τι­κό αυτό η δόση του μηνός Νο­εμ­βρί­ου του έτους 2016, την οποία ου­δε­μία υπο­χρέ­ω­ση τους βά­ρυ­νε να κα­τα­βάλ­λουν έχο­ντας ήδη ασκή­σει τα νό­μι­μα δι­καιώ­μα­τά τους, χα­ρα­κτη­ρι­ζό­ταν ως δήθεν λη­ξι­πρό­θε­σμη οφει­λή τους.

Υπο­στη­ρί­ζουν ότι η υπάλ­λη­λος δεν τους έδωσε αντί­γρα­φο του εγ­γρά­φου για να το πα­ρου­σιά­ζουν στον δι­κη­γό­ρο τους και απο­χώ­ρη­σαν δια­μαρ­τυ­ρό­με­νοι χωρίς να υπο­γρά­ψουν το συμ­φω­νη­τι­κό.

Ακο­λού­θη­σε η απο­στο­λή εξώ­δι­κης κλή­σης από τους ενά­γο­ντες που ζή­τη­σαν από την τρά­πε­ζα να προ­χω­ρή­σει σε εφαρ­μο­γή των όρων της δα­νεια­κής σύμ­βα­σης.

Παρά ταύτα όπως το­νί­ζουν, η τρά­πε­ζα εξα­κο­λου­θού­σε να αρ­νεί­ται να συμ­μορ­φω­θεί προς τους όρους της δα­νεια­κής τους σύμ­βα­σης, εμ­φα­νί­ζο­ντας ως δήθεν λη­ξι­πρό­θε­σμη την το­κο­χρε­ω­λυ­τι­κή δόση του μηνός Νο­εμ­βρί­ου του έτους 2016.

Απο­τέ­λε­σμα ήταν να εμ­φα­νί­ζε­ται στο σύ­στη­μά της ότι υπάρ­χουν δήθεν λη­ξι­πρό­θε­σμες οφει­λές εκ μέ­ρους τους, αν και ήταν από­λυ­τα συ­νε­πείς στις ανει­λημ­μέ­νες ένα­ντι αυτής υπο­χρε­ώ­σεις τους.

Το ύψος της μη­νιαί­ας δόσης, που όφει­λαν να κα­τα­βάλ­λουν για την απο­πλη­ρω­μή του στε­γα­στι­κού δα­νεί­ου ανερ­χό­ταν στο ποσό των 1.883,20 ευρώ.

Δια­τεί­νο­νται ότι όφει­λαν να κα­τα­βάλ­λουν για ένα έκα­στο των μηνών Δε­κεμ­βρί­ου του 2016, Φε­βρουα­ρί­ου έως και Ιου­λί­ου του 2017 το ποσό των 941,60 ευρώ.

Μά­λι­στα, λόγω του γε­γο­νό­τος ότι το εν λόγω δά­νειο έχει λη­φθεί σε ελ­βε­τι­κό φρά­γκο και το ύψος ενός εκά­στου των μη­νιαί­ων δό­σε­ων δεν είναι στα­θε­ρό και όμοιο, αλλά πα­ρου­σιά­ζει μία μικρή από­κλι­ση λόγω της με­τα­τρο­πής τους σε ευρώ εκ μέ­ρους της ενα­γο­μέ­νης, προ­έ­βαι­ναν στην κα­τα­βο­λή του ποσού των 950 ευρώ για τους ως άνω μήνες και όχι του ποσού των 941,60 ευρώ, προ­κει­μέ­νου στην πε­ρί­πτω­ση που τυχόν για κά­ποιο μήνα εξ αυτών αυ­ξα­νό­ταν η μη­νιαία δόση κατ’ ελά­χι­στο ποσό να είναι από­λυ­τα συ­νε­πείς στις λη­ξι­πρό­θε­σμες οφει­λές τους.

Ακο­λού­θη­σε η υπο­βο­λή αί­τη­σης ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου από τους ενά­γο­ντες κατά της τρά­πε­ζας και εκ­δό­θη­κε από­φα­ση που τους δι­καί­ω­σε.

Υπο­στη­ρί­ζουν όμως ότι η τρά­πε­ζα όλως αδι­καιο­λο­γή­τως και πα­ντε­λώς δύ­στρο­πα αρ­νεί­το και μέχρι σή­με­ρα αρ­νεί­ται να συμ­μορ­φω­θεί με το δια­τα­κτι­κό της από­φα­σης.

Το­νί­ζουν ότι η τρά­πε­ζα εξα­κο­λου­θεί να εμ­φα­νί­ζει ως δήθεν λη­ξι­πρό­θε­σμες οφει­λές τους, ποσά τα οποία ου­δό­λως οφεί­λουν να κα­τα­βά­λουν κά­νο­ντας χρήση των ευ­χε­ρειών – ευ­ε­λι­ξιών άρ­θρου της με­τα­ξύ τους δα­νεια­κής σύμ­βα­σης.

Έτσι, μέχρι και σή­με­ρα κα­τα­λο­γί­ζει πα­ντε­λώς αυ­θαί­ρε­τα και όλως εσφαλ­μέ­νως σε βάρος τους ως λη­ξι­πρό­θε­σμη οφει­λή το ποσό των 10.357,60 ευρώ.

Ζη­τούν από το δι­κα­στή­ριο να ανα­γνω­ρί­σει ότι νο­μί­μως και συμ­βα­τι­κώς άσκη­σαν το ως άνω συμ­βα­τι­κό τους δι­καί­ω­μα ένα­ντι της τρά­πε­ζας, να ανα­γνω­ρι­στεί πε­ραι­τέ­ρω ότι μέχρι σή­με­ρα δεν έχουν λη­ξι­πρό­θε­σμες οφει­λές , να υπο­χρε­ω­θεί η τρά­πε­ζα να ενη­με­ρώ­σει σχε­τι­κά την ΤΕΙ­ΡΕ­ΣΙΑΣ ΑΕ, να κα­τα­δι­κα­στεί σε επι­βο­λή χρη­μα­τι­κής ποι­νής ποσού ύψους 150,00 ευρώ για κάθε ημέρα που δεν συμ­μορ­φώ­νε­ται και πα­ρα­βιά­ζει τα όσα έχουν συ­νο­μο­λο­γη­θεί με­τα­ξύ τους και να τους κα­τα­βά­λει συ­νο­λι­κά 50.000 ευρώ λόγω ηθι­κής βλά­βης.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Ηλίας Ζω­γρα­φί­δης.