Οι καρέκλες της λησμονιάς

«Εχω κλάψει αρκετές φορές. Πάντα όμως μόνος μου, το βράδυ στη σκηνή μου. Αυτό είναι κάτι δικό μου, εγώ βρί­σκο­μαι εκεί γιατί κάποιοι άνθρω­ποι έχουν ανάγκη την ψυχραι­μία μου και όχι το κλάμα μου» είχε πει ο κ. Μου­ζά­λας τότε που δεν καθόταν σε υπουρ­γική καρέκλα, αλλά συμ­με­τείχε  σε απο­στο­λές ανθρω­πι­στι­κής βοή­θειας, όπου προ­σπα­θούσε μέσα σε δύσκο­λες συν­θή­κες να «γεν­νή­σει» ζωή. «Στις απο­στο­λές παλεύ­ουμε με την έλλειψη χει­ρουρ­γείων, την έλλειψη φαρ­μά­κων, την έλλειψη υπο­δο­μών. Χει­ρουρ­γούμε σε αντί­σκηνα» έλεγε τότε ο κ. Μου­ζά­λας, ιδρυ­τικό μέλος των Γιατρών του κόσμου. Μου φαί­νε­ται αδια­νό­τητο για έναν άνθρωπο που έζησε την ζωή του μέσα σε σκηνές προ­σπα­θώ­ντας να απα­λύ­νει τον πόνο των όπου γης κατα­τρεγ­μέ­νων, να βλέπει τις εικόνες που κάνουν τον γύρο του δια­δι­κτύου στη Μόρια και να βρί­σκε­ται ακόμη στην καρέκλα του .Να κάθετε άραγε γιατί θεωρεί, όπως και τότε, πως οι άνθρω­ποι έχουν την ανάγκη του και την ψυχραι­μία του; Οι εικόνες δεν οδηγούν σε τέτοια συμπε­ρά­σματα. Και η ψυχραι­μία πάει περί­πατο όταν προ­α­ναγ­γέλ­λεις πιθα­νούς θανά­τους από το κρύο. Τελικά έχω αρχίσει να πιστεύω πως κάτι παθαί­νουν όταν κάθο­νται σε βου­λευ­τικά και υπουρ­γικά έδρανα κάποιοι άνθρω­ποι. Και δεν μιλώ για τους κατ’ επάγ­γελμα πολι­τι­κούς. Μιλώ για ανθρώ­πους σαν τον Γιάννη  Μουζάλα ή τον Γιάννη Πανούση (που έφυγε ευτυχώς) ή τον Γιώργο Γραμ­μα­τι­κάκη που από τότε που μετοί­κισε στα ευρω­παϊκά έδρανα, χάσαμε τον λόγο του και τα βιβλία του. Ισως τελικά μας είναι πιο χρή­σι­μοι στα πόστα που ήταν,  πριν καθί­σουν στις καρέ­κλες της λησμο­νιάς.