Λαϊκός πολιτισμός

Πολι­τι­κοί που δεν πολυ­σκάνε για το πως η κοι­νω­νία θα αντέξει στην επίθεση του κράτους απέ­να­ντί της. Κόμματα και συν­δι­κάτα χωρίς προ­τά­σεις ικανές να απα­λύ­νουν πληγές και να οδη­γή­σουν τους πολίτες να διεκ­δι­κή­σουν τη ζωή τους. Πανε­πι­στή­μια και δια­νό­ηση αδρά­νειας.’ Ισως από απο­γο­ή­τευση, ίσως γιατί απο­δεί­χθη­καν κατώ­τε­ροι των περι­στά­σεων; Σιωπή παντού. Κανείς δεν ενδια­φέ­ρετε για να ανα­δεί­ξει τι μας ενώνει. Μια ματιά στην ιστορία αρκεί, για να δούμε πως οι άνθρω­ποι σε δύσκο­λες περιό­δους στρά­φη­καν στο λαϊκό πολι­τι­σμό. Εκεί που συνα­ντώ­νται τα προ­σω­πικά βιώματα με τις αγωνίες για το κοι­νω­νικό συλ­λο­γικό καλό. Η λαο­γρα­φία,ο λαϊκός πολι­τι­σμός, έχει κατη­γο­ρη­θεί από πολλούς ,βάζο­ντας την ταμπέλα του «συντη­ρη­τι­κού»,του «γρα­φι­κού», ακόμη και του «εθνι­κι­στή»,σε όποιον τον απο­ζη­τούσε. Ο νεο­πλου­τι­σμός και το «δήθεν» τον απέρ­ρι­ψαν μετά βδε­ληγ­μίας. Ο πολι­τι­σμός της χαράς, του πένθους, του φιλό­τι­μου,του κόσμου της υπαί­θρου αλλά και των μεγάλων πόλεων αφού όλα επη­ρε­ά­ζο­νται από τους νόμους της αγοράς, έγινε «κατω­τά­του». Κανείς δεν ενδια­φέ­ρε­ται να ανα­δεί­ξει τι μας ενώνει ή  να το δια­σώ­σει, με δεδο­μένο πως υπάρ­χουν δια­φο­ρε­τι­κοί άνθρω­ποι. Να ενερ­γο­ποι­ή­σει τη δια­δι­κα­σία της δια­φο­ρο­ποί­η­σης, απέ­να­ντι στην προ­σπά­θεια που γίνεται για μαζο­ποί­ηση. Περισ­σό­τερο από ποτέ χρειά­ζε­ται μια επι­στροφή σε τρόπους- αντί­δοτο στον χυδαίο κατα­να­λω­τι­σμό μας, και σε αρμονία με τους κοι­νω­νι­κούς φυσι­κούς νόμους. Στο ομαδικό, στο κατά παρά­δοση, στο αυθόρ­μητο, στο απλό αλλά όμορφο.Σε όλα αυτά που οδηγούν σε συλ­λο­γι­κό­τητα. (Σκέψεις, ακού­γο­ντας -μέρες που είναι- σε κατα­στή­ματα, χρι­στου­γεν­νιά­τικα χωριά,  παγο­δρό­μια, καρου­ζέλ, αλλά και μπαζάρ από Πάολα μέχρι hip-hop)