Μια ανατριχιαστική παραδοχή

Σε ερώτηση  εάν η Μόρια της Λέσβου έχει προ­ε­τοι­μα­στεί καλύ­τερα ενόψει του χειμώνα σε σύγκριση με πέρσι όταν πρό­σφυ­γες πέθαναν από το κρύο, εάν μπορεί να απο­κλεί­σει το ενδε­χό­μενο να υπάρ­ξουν και πάλι θύματα, ο Γ. Μου­ζά­λας απαντά: «Όχι, δεν μπορώ να το κάνω». Το δια­βά­ζεις και δεν το πιστεύ­εις. Ο αρμό­διος υπουρ­γός δεν  εν απο­κλείει το ενδε­χό­μενο να υπάρ­ξουν θάνατοι από το κρύο . Και η απορία είναι κάτι περισ­σό­τερο από απλή: στους πόσους θανά­τους προ­σφύ­γων και μετα­να­στών παραι­τεί­ται ένας υπουρ­γός; Δεν έφτασαν οι περ­σι­νοί; Δεν παραι­τεί­ται ακόμη και τώρα με την ανα­τρι­χια­στική παρα­δοχή πως δεν απο­κλεί­ε­ται να υπάρ­ξουν κι άλλοι; Για να υπάρξει απά­ντηση σ’ ένα τέτοιο ερώτημα, θα πρέπει πρώτα να υπήρχε βούληση για την δημιουρ­γία στοι­χειω­δώς ικα­νο­ποι­η­τι­κών συν­θη­κών επι­βί­ω­σης για τους χιλιά­δες κολα­σμέ­νους που βρί­σκο­νται στη χώρα μας. Το πρό­βλημα, όπως εκα­το­ντά­δες φορές έχει γραφτεί, δεν συν­δέ­ε­ται με έλλειψη οικο­νο­μι­κών πόρων, αυτοί έρχο­νται από την Ε.Ε., είναι πολλοί και δια­νέ­μο­νται μ’ έναν μάλλον θολό τρόπο. Κανένας δεν μπορεί να δώσει μια εικόνα για το πως ξοδεύ­ο­νται αυτά τα χρήματα. Το πρό­βλημα έχει να κάνει με την έλλειψη βού­λη­σης και την ανι­κα­νό­τητα δια­χεί­ρι­σής του. Είναι προ­φα­νές πως ο Μου­ζά­λας ανέλαβε να κάνει κάτι που τον υπερ­βαί­νει. Δεν είναι οι θάνατοι που μας το δεί­χνουν αυτό, δεν είναι μόνο αυτοί. Είναι οι τρόποι που στή­θη­καν πολλοί χώροι που παρα­πέ­μπουν σε απόλυτη προ­χει­ρό­τητα η οποία ανα­δεί­χθηκε σε όλο το μεγα­λείο της όταν άφησαν εκα­το­ντά­δες ανθρώ­πους να ζουν μέσα σε σκηνές τις οποίες σκέ­πα­ζαν τα χιόνια. Ο ορισμός ενός ακόμη πολι­τι­κού που αρνεί­ται ν ανα­λά­βει την παρα­μι­κρή ευθύνη, ενός πολι­τι­κού που αρνεί­ται να απα­γκι­στρω­θεί από μια υπουρ­γική καρέκλα… Κρίμα για τον κ. Μουζάλα.