Χριστουγεννιάτικo Ηip-hop, Oriental και… Bollywood

Γκρί­νιες ακού­γο­νται για τον φτωχό χρι­στου­γεν­νιά­τικο στο­λι­σμό της πόλης και κυρίως για το περί­φημο χρι­στου­γεν­νιά­τικο χωριό μπροστά στο Δημαρ­χείο. Τα ίδια γνωστά σπι­τά­κια, με κύριο χαρα­κτη­ρι­στικό τους να έχουν γυρι­σμένη την πλάτη σ’ αυτούς τους οποίους απευ­θύ­νο­νται. Το ίδιο γνωστό καρου­ζέλ. Όχι, δεν είναι έλλειψη χρη­μά­των. Είναι η δεδο­μένη έλλειψη της φαντα­σίας στην εξουσία. Και αισθη­τι­κής θα έλεγα. Μια έλλειψη, που παρα­τη­ρεί­ται όχι μόνον στη Ρόδο, αλλά σε όλες τις μεγάλες πόλεις, αν κρί­νουμε από τα ρεπορ­τάζ των ημερών.  Ισως,  να είναι και κάτι άλλο. Είναι τόσο άδειες πλέον οι ψυχές μας, τόσο απελ­πι­στικά θολές οι μνήμες μας, τόσο τραγικά φτωχός ο συλ­λο­γι­κός μας βίος. Το μόνο που μπο­ρούμε πια είναι να πιθη­κί­ζουμε ξένες εικόνες και να παρι­στά­νουμε πως δεν είμαστε εμείς, αλλά κάποιοι άλλοι. Είτε γιατί χάσαμε τον εαυτό μας είτε γιατί τον βρί­σκουμε τρο­μα­χτικά μικρό και λίγο. Το μόνο που σκαρ­φι­ζό­μα­στε, είναι να μετα­τρέ­ψουμε τους τόπους μας σε φτηνά και κωμικά υπο­κα­τά­στατα του Βερο­λί­νου και της Βιέννης. Πνί­γο­ντας την κατα­θλι­πτική μειο­νε­ξία μας στις δυνατές μου­σι­κές των πολύ­χρω­μων happenings με Hip Hop, Latin, Iazz, Oriental , Bollywood. Kαι η ίδια η γλώσσα μας, στέκει περι­φρο­νη­μένη απέξω. Σαν να μην δια­θέ­τει λέξεις στι­βα­ρές και δυνατές, που να μπορούν να αντέ­ξουν και να μετα­φέ­ρουν το βάρος και την ένταση, την ζεστα­σιά  όλων αυτών των θαυ­μα­στών πραγ­μά­των, που σημα­το­δο­τούν τα Χρι­στού­γεννα. Η ζωή μας είναι σε όλες της τις εκφάν­σεις αφόρητα ξένη. Kαι πάνω από όλα, αφόρητα δανεική. Όπως από καιρό οι μισθοί και οι συντά­ξεις μας.