Επιδικάστηκε αποζημίωση σε μια κάτοικο Ρόδου για υπέρβαση της εύλογης διάρκειας της δίκης

Με την υπ. αριθμ. 1158/2017 από­φα­ση του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, κατ’ εφαρ­μο­γή του ν. 4055/2012, ανα­γνω­ρί­ζε­ται στην πε­ρί­πτω­ση μιας κα­τοί­κου της Ρόδου, υπέρ­βα­ση της εύ­λο­γης διάρ­κειας της δίκης και απο­ζη­μιώ­νε­ται για την ηθική βλάβη που υπέ­στη λόγω της υπερ­βο­λι­κής κα­θυ­στέ­ρη­σης της απο­νο­μής δι­καιο­σύ­νης.

Το δια­κύ­βευ­μα της υπό­θε­σης ήταν ση­μα­ντι­κό για την αι­τού­σα διότι αφο­ρού­σε την επαγ­γελ­μα­τι­κή της απο­κα­τά­στα­ση. Η κα­θυ­στέ­ρη­ση υπε­ρέ­βη την εύ­λο­γη διάρ­κεια της δίκης και της προ­κά­λε­σε ηθική βλάβη.

Το δι­κα­στή­ριο της επε­δί­κα­σε 4.000 ευρώ αι­τιο­λο­γώ­ντας ότι δι­καιο­λο­γεί­ται η επι­δί­κα­ση ποσού μειω­μέ­νου σε σχέση με εκεί­νο που θα επι­δί­κα­ζε το ΕΔΔΑ λόγω του σο­βα­ρό­τα­του κλο­νι­σμού της δη­μο­σιο­νο­μι­κής ισορ­ρο­πί­ας του Ελ­λη­νι­κού Κρά­τους.

Η κά­τοι­κος Ρόδου ζή­τη­σε συ­γκε­κρι­μέ­να να της επι­δι­κα­σθεί απο­ζη­μί­ω­ση για την ηθική βλάβη που, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της, υπέ­στη από την υπέρ­βα­ση της εύ­λο­γης διάρ­κειας της δίκης, η οποία πε­ρα­τώ­θη­κε με την 1571/2016 από­φα­ση του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, με την οποία έγινε δεκτή η ασκη­θεί­σα στις 4.10.2007 έφεση της κατά της 935/2007 από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Αθη­νών, ακο­λού­θως δε εκ­δι­κά­σθη­κε και έγινε δεκτή η από 2.2.2006 αί­τη­ση ακυ­ρώ­σε­ως αυτής.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης έχει ως εξής:

Με την από 12.5.2005 από­φα­ση του Υπουρ­γού Εθνι­κής Άμυ­νας προ­κη­ρύ­χθη­κε δια­γω­νι­σμός για την κα­τά­τα­ξη Επαγ­γελ­μα­τιών Οπλι­τών (ΕΠ.ΟΠ.) στα Όπλα – Σώ­μα­τα του Στρα­τού Ξηράς.

Η αι­τού­σα υπέ­βα­λε αί­τη­ση συμ­με­το­χής και δή­λω­σε κατά σειρά τρεις ει­δι­κό­τη­τες, απο­κλεί­στη­κε, όμως, από την πε­ραι­τέ­ρω δια­δι­κα­σία επι­λο­γής, με την αι­τιο­λο­γία ότι δεν μπο­ρού­σε να επι­λε­γεί σε ει­δι­κό­τη­τες που είχαν προ­κη­ρυ­χθεί μόνο για άν­δρες.

Κα­τό­πιν αυτού άσκη­σε την από 2.2.2006 αί­τη­ση ακυ­ρώ­σε­ως αφε­νός μεν κατά της άρ­νη­σης της Διοί­κη­σης να την συ­μπε­ρι­λά­βει στον πί­να­κα κα­τάλ­λη­λων υπο­ψη­φί­ων Επαγ­γελ­μα­τιών Οπλι­τών (ΕΠ.ΟΠ.) Στρα­τού Ξηράς για τις δη­λω­θεί­σες ει­δι­κό­τη­τες λόγω φύλου, αφε­τέ­ρου δε κατά δύο δια­τα­γών του Διευ­θυ­ντή Στρα­το­λο­γι­κού του Γε­νι­κού Επι­τε­λεί­ου Στρα­τού, με τις οποί­ες εκλή­θη­σαν για κα­τά­τα­ξη ως προς τις συ­γκε­κρι­μέ­νες ει­δι­κό­τη­τες οι επι­τυ­χό­ντες και οι επι­λα­χό­ντες, αντί­στοι­χα, ΕΠ.ΟΠ. του δια­γω­νι­σμού αυτού κατά πα­ρά­λει­ψη της αι­τού­σας.

Η αί­τη­ση ακυ­ρώ­σε­ως απορ­ρί­φθη­κε με την 935/2007 από­φα­ση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Αθη­νών, με την οποία κρί­θη­κε ότι ο απο­κλει­σμός των γυ­ναι­κών από τις θέ­σεις επι­χει­ρη­σια­κών και τε­χνι­κών ει­δι­κο­τή­των ΕΠ.ΟΠ. δεν αντί­κει­ται στην αρχή της ισό­τη­τας των δύο φύλων. Κατά της από­φα­σης αυτής άσκη­σε έφεση ενώ­πιον του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας.

Η κα­τά­θε­ση του δι­κο­γρά­φου της έφε­σης έγινε στο Διοι­κη­τι­κό Εφε­τείο Αθη­νών στις 4.10.2007 και πε­ρι­ήλ­θε στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας στις 12.10.2007 και προ­ω­θή­θη­κε στο αρ­μό­διο Γ΄Τμή­μα του Δι­κα­στη­ρί­ου στις 18.10.2007.

Στη συ­νέ­χεια, προσ­διο­ρί­σθη­κε η συ­ζή­τη­ση της υπό­θε­σης αρ­χι­κά για τη δι­κά­σι­μο της 5.2.2009, αλλά ανα­βλή­θη­κε αυ­τε­παγ­γέλ­τως για τη δι­κά­σι­μο της 4.6.2009, κατά την οποία ανα­βλή­θη­κε, λόγω των εκλο­γών της 7ης Ιου­νί­ου 2009 για την ανά­δει­ξη των μελών του Ευ­ρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λί­ου, για τη δι­κά­σι­μο της 26.11.2009 και, ακο­λού­θως, ανα­βλή­θη­κε αυ­τε­παγ­γέλ­τως, δια­δο­χι­κά, για τις δι­κα­σί­μους 10.12.2009, 17.6.2010, 2.12.2010, 20.1.2011, 6.10.2011, 17.11.2011, 4.10.2012 οπότε κατά την τε­λευ­ταία αυτή ημε­ρο­μη­νία ανα­βλή­θη­κε λόγω απο­χής από τις πα­ρα­στά­σεις ενώ­πιον των Δι­κα­στη­ρί­ων των μελών του Νο­μι­κού Συμ­βου­λί­ου του Κρά­τους, 14.2.2013, 14.11.2013, 6.2.2014, 29.5.2014, οπότε ανα­βλή­θη­κε λόγω των πε­ρι­φε­ρεια­κών και δη­μο­τι­κών εκλο­γών της 18ης και 25ης Μαϊου 2014 και, τε­λι­κώς, για τις 5.6.2014, οπότε και συ­ζη­τή­θη­κε.

Η διά­σκε­ψη της υπό­θε­σης έγινε στις 10.6.2016 και στις 13.7.2016 δη­μο­σιεύ­θη­κε η 1571/2016 από­φα­ση του Γ΄Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, με την οποία έγινε δεκτή η έφεση της κατά της 935/2007 από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Αθη­νών, ακο­λού­θως δε εκ­δι­κά­σθη­κε και έγινε δεκτή η από 2.2.2006 αί­τη­ση ακυ­ρώ­σε­ως αυτής και ακυ­ρώ­θη­καν οι προ­σβλη­θεί­σες με αυτήν πρά­ξεις.

Ει­δι­κό­τε­ρα, με την 1571/2016 από­φα­ση του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας έγινε δεκτό ότι, όπως είχε κρι­θεί με τις 1323 και 1324/2016 απο­φά­σεις της Ολο­με­λεί­ας του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, οι δια­τά­ξεις, με τις οποί­ες προ­βλε­πό­ταν ο πλή­ρης απο­κλει­σμός των γυ­ναι­κών από το σύ­νο­λο των επι­χει­ρη­σια­κών και τε­χνι­κών ει­δι­κο­τή­των ΕΠ.ΟΠ. των Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων, ήταν αντί­θε­τες στις δια­τά­ξεις των άρ­θρων 4 και 116 παρ. 2 του Συ­ντάγ­μα­τος και 2 παρ. 1 και 3 της Οδη­γί­ας 76/207/ΕΟΚ που θε­σπί­ζε­ται η αρχή της ίσης με­τα­χεί­ρι­σης αν­δρών και γυ­ναι­κών κατά την πρό­σβα­ση στα διά­φο­ρα επαγ­γέλ­μα­τα και στην εκ­παί­δευ­ση που απαι­τεί­ται για την άσκη­σή τους και, ως εκ τού­του, οι προ­σβλη­θεί­σες πρά­ξεις, με τις οποί­ες εκ­δη­λώ­θη­κε άρ­νη­ση της Διοί­κη­σης να επι­τρέ­ψει τη συμ­με­το­χή της αι­τού­σας στο δια­γω­νι­σμό για τις δη­λω­θεί­σες από αυτήν ει­δι­κό­τη­τες και αντί­στοι­χη πα­ρά­λει­ψη να την κα­λέ­σει για κα­τά­τα­ξη ήταν πα­ρά­νο­μες και έπρε­πε να ακυ­ρω­θούν, διότι στη­ρί­ζο­νται σε αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές και, επο­μέ­νως, ανί­σχυ­ρες δια­τά­ξεις, στις οποί­ες στη­ρί­χθη­κε η εκ­δο­θεί­σα από τον Υπουρ­γό Εθνι­κής Άμυ­νας προ­κή­ρυ­ξη.

Η δια­δι­κα­σία κα­θα­ρο­γρα­φής, θε­ώ­ρη­σης και υπο­γρα­φής της ανω­τέ­ρω ακυ­ρω­τι­κής από­φα­σης ολο­κλη­ρώ­θη­κε στις 14.9.2016, οπότε ήταν δυ­να­τή και η χο­ρή­γη­ση επι­κυ­ρω­μέ­νου αντι­γρά­φου.

Η δια­δι­κα­σία δι­ήρ­κε­σε συ­νο­λι­κά οκτώ έτη, εννέα μήνες και εννέα ημέ­ρες, για ένα βαθμό δι­καιο­δο­σί­ας. Από τον χρόνο αυτόν πρέ­πει να αφαι­ρε­θεί το εύ­λο­γο χρο­νι­κό διά­στη­μα του ενός έτους, τεσ­σά­ρων μηνών και δώ­δε­κα ημε­ρών, το οποίο διέρ­ρευ­σε από τις 22.1.2015, ημε­ρο­μη­νία δη­μο­σί­ευ­σης των 162/2015 και 163/2015 απο­φά­σε­ων της επτα­με­λούς σύν­θε­σης του Γ΄Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, με τις οποί­ες πα­ρα­πέμ­φθη­κε στην Ολο­μέ­λεια προς επί­λυ­ση το ζή­τη­μα, αν οι δια­τά­ξεις του άρ­θρου 1 παρ. 2 του ν. 2936/2001, οι οποί­ες προ­έ­βλε­παν ότι στις επι­χει­ρη­σια­κές και τε­χνι­κές ει­δι­κό­τη­τες ΕΠ.ΟΠ. προ­σλαμ­βά­νο­νται μόνον άν­δρες, πα­ρα­βιά­ζουν την αρχή της ισό­τη­τας των δύο φύλων κατά την πρό­σβα­ση στο επάγ­γελ­μα του Επαγ­γελ­μα­τία Οπλί­τη, έως τις 3.6.2016, ημε­ρο­μη­νία δη­μο­σί­ευ­σης των 1323/2016 και 1324/2016 απο­φά­σε­ων της Ολο­με­λεί­ας του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, των οποί­ων την κρίση ανέ­με­νε και αξιο­ποί­η­σε τε­λι­κώς το Γ΄Τμή­μα του Δι­κα­στη­ρί­ου, προ­κει­μέ­νου να επι­λύ­σει, με την ΣτΕ 1571/2016, την επί­δι­κη υπό­θε­ση, ενώ ο ανω­τέ­ρω χρό­νος ανα­μο­νής δεν πα­ρί­στα­ται δυ­σα­νά­λο­γος σε σχέση με τις πε­ρι­στά­σεις της επί­δι­κης υπό­θε­σης.

Επο­μέ­νως, η δια­δι­κα­σία δι­ήρ­κε­σε επτά έτη, τέσ­σε­ρις μήνες και ει­κο­σιε­πτά ημέ­ρες.