Ευρωπαϊκή καταδίκη της Ελλάδας για την υπόθεση Τσαλικίδη

Το Ευρω­παϊκό Δικα­στή­ριο των Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των (ΕΔΑΔ) στο Στρα­σβούργο, κατα­δί­κασε σήμερα ομόφωνα την Ελλάδα, για παρα­βί­αση του άρθρου 2 (Δικαί­ωμα στη ζωή/ έρευνα) της Ευρω­παϊ­κής Σύμ­βα­σης Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των, για την υπόθεση του θανάτου του Κώστα Τσα­λι­κίδη.

Στέ­λε­χος τηλε­φω­νι­κής εται­ρείας, ο Κ. Τσα­λι­κί­δης βρέθηκε στο σπίτι του κρε­μα­σμέ­νος, στις 9 Μαρτίου του 2005, παρα­μονή απο­κά­λυ­ψης μεγάλου σκαν­δά­λου παρα­κο­λού­θη­σης κινητών τηλε­φώ­νων πολλών μελών της κυβέρ­νη­σης, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου και του πρω­θυ­πουρ­γού Κώστα Καρα­μανλή.

Για τη διε­ρεύ­νηση των αιτιών του θανάτου έγιναν δύο έρευνες. Η πρώτη έρευνα έγινε μεταξύ του 2005 – 2006 και κατέ­ληξε ότι ο θάνατος προήλθε από απαγ­χο­νι­σμό. Μια συμπλη­ρω­μα­τική έρευνα έγινε κατά τη διάρ­κεια 2012 – 2014 που επι­βε­βαί­ωσε τα συμπε­ρά­σματα της πρώτης, ήτοι ότι επρό­κειτο για αυτο­κτο­νία.

Παρ’ όλα αυτά οι δύο από τους τρεις ιατρο­δι­κα­στές κατέ­λη­ξαν στο συμπέ­ρα­σμα ότι η αιτία του θανάτου δεν είχε εντελώς δια­σα­φη­νι­στεί.

Οι γονείς του Κώστα Τσα­λι­κίδη, Πανα­γιώ­της και Γεωργία Τσα­λι­κίδη και ο αδελφός του Γεώρ­γιος, δεν απο­δέ­χθη­καν τα συμπε­ρά­σματα της έρευνας για αυτο­κτο­νία και αντί­θετα υπο­στή­ρι­ξαν ότι ο θάνατός του ήταν συν­δε­δε­μέ­νος με την ιστορία των τηλε­φω­νι­κών παρα­κο­λου­θή­σεων.

Η οικο­γέ­νεια Τσα­λι­κίδη προ­σέ­φυγε στο Ευρω­παϊκό Δικα­στή­ριο στις 19 Νοεμ­βρίου του 2014.

Οι 7 δικα­στές του ΕΔΑΔ που εξέ­τα­σαν την υπόθεση, μιλούν, σύμφωνα με το Αθη­ναϊκό Πρα­κτο­ρείο, για «ασυ­νέ­πειες» που εντο­πί­σθη­καν στις εκθέ­σεις τεχνι­κής εμπει­ρο­γνω­μο­σύ­νης που έγιναν ύστερα από αίτημα των προ­σφυ­γό­ντων. Σε αυτές προ­στί­θε­νται και άλλες ασυ­νέ­πειες όπως η έλλειψη αυτο­κτο­νι­κού κινή­τρου που επι­βε­βαιώ­νε­ται από την ψυχια­τρική έκθεση.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται στην απόφαση:

«Δεν διε­ρευ­νή­θη­καν και άλλες ανα­κρί­βειες, όπως η χτυπητή αντί­θεση στα συμπε­ρά­σματα ανάμεσα στην ιατρο­δι­κα­στική έκθεση στην προ­κα­ταρ­κτική και τη συμπλη­ρω­μα­τική έρευνα, η έλλειψη κίνη­τρου για αυτο­κτο­νία και το σπα­σμένο οζώδες οστό, εύρημα που παρα­πέ­μπει σε στραγ­γα­λι­σμό. Δεν είναι ξεκά­θαρο με βάση ποια λογική ο Εισαγ­γε­λέας δεν άσκησε δίωξη ούτε ζήτησε περαι­τέρω έρευνα καθώς και η απόφασή του να κλείσει την έρευνα.

Για να κατα­λή­ξει σε αυτό το συμπέ­ρα­σμα, το δικα­στή­ριο έλαβε κυρίως υπόψη ότι ο εισαγ­γε­λέας, κατά την αρχική έρευνα, είχε ανα­φέ­ρει ότι ο θάνατος είχε συν­δε­θεί αιτιω­δώς με την υπόθεση των υπο­κλο­πών. Για το λόγο αυτό ήταν πολύ σημα­ντικό να ληφθούν όλα τα απα­ραί­τητα μέτρα για να διε­ρευ­νη­θεί ο θάνατος του Κώστα Τσα­λι­κίδη»

Συνεπώς το Δικα­στή­ριο κατέ­ληξε ότι η παρά­λειψη των ελλη­νι­κών αρχών να διε­νερ­γή­σουν επαρκή έρευνα για το θάνατο του Κ. Τσα­λι­κίδη, σημαί­νει παρα­βί­αση του άρθρου 2 της Ευρω­παϊ­κής Σύμ­βα­σης Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των.

Σύμφωνα με το Δικα­στή­ριο, η Ελλάδα θα πρέπει να κατα­βά­λει στους προ­σφεύ­γο­ντες συνο­λικά 50.000 ευρώ για ηθική βλάβη και 4.000 ευρώ για τα δικα­στικά έξοδα.

Καθη­με­ρινή/tvxs.gr