Παυλόπουλος: Αν δεν υπάρχει ο σεβασμός στο Διεθνές Δίκαιο δεν είναι δυνατό να χτισθεί πραγματική φιλία

Ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας αφού υπο­γράμ­μισε ότι η «Ελλάδα απο­τε­λεί δύναμη ειρήνης και ασφά­λειας στα Βαλ­κά­νια αλλά και στην ευρύ­τερη περιοχή. Είναι, όμως, πάντοτε έτοιμη να υπε­ρα­σπι­σθεί μέχρι κεραίας τα σύνορά της, το έδαφός της και την κυριαρ­χία της, που απο­τε­λούν, αντι­στοί­χως, σύνορα, έδαφος και κυριαρ­χία της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης» έστειλε ηχηρά μηνύμα στους γεί­το­νές μας:

«Προς την Πρώην Γιου­γκο­σλα­βική Δημο­κρα­τία της Μακε­δο­νίας: Tην καλούμε να εγκα­τα­λεί­ψει τον, ολι­σθηρό και υπο­νο­μευ­τικό για την διεθνή της εικόνα και τον ευρω­παϊκό προ­σα­να­το­λι­σμό της, δρόμο του ευτε­λούς κιβδη­λο­ποιού και παρα­χα­ρά­χτη τη ιστο­ρίας. Και, όλως αντι­θέ­τως, να σεβα­σθεί το Διεθνές και το Ευρω­παϊκό Δίκαιο στο σύνολό τους. Διότι είναι σαφές ότι όσο επι­μέ­νει στην χρη­σι­μο­ποί­ηση ονό­μα­τος, το οποίο, πέραν της προ­κλη­τι­κής παρα­χά­ρα­ξης της ιστο­ρίας, απο­πνέει αλυ­τρω­τι­σμό, υπο­νο­μεύει την ευρω­παϊκή της προ­ο­πτική. Το ευρω­παϊκό κεκτη­μένο απο­κλείει από την ένταξη στην Ευρω­παϊκή Ένωση κράτη τα οποία αμφι­σβη­τούν, καθ’ οιον­δή­ποτε τρόπο, το status quo των υφι­στά­με­νων συνόρων.

Προς την γείτονα Τουρκία εμείς οι Έλληνες, τεί­νουμε πάντοτε χείρα φιλίας και καλής γει­το­νίας. Θέλουμε μια Τουρκία δημο­κρα­τική, θέλουμε μια Τουρκία ευη­με­ρούσα, η οποία να έχει ευρω­παϊκή προ­ο­πτική. Αλλά για να γίνει αυτό πράξη προ­ϋ­πο­θέ­τει, από την πλευρά της Τουρ­κίας, πλήρη, ειλι­κρινή και έμπρα­κτη από­δειξη του σεβα­σμού του Διε­θνούς και του Ευρω­παϊ­κού Δικαίου στο σύνολό τους. Προ­ϋ­πο­θέ­τει δηλαδή πλήρη έμπρα­κτο και απο­δε­δειγ­μένο σεβασμό και της Συν­θή­κης της Λωζάνης, η οποία ανα­γνω­ρί­ζει μόνο θρη­σκευ­τική μειο­νό­τητα στην Ελλάδα κι αυτό πρέπει να γίνει εμπρά­κτως απο­δε­κτό εάν η ίδια η Τουρκία θέλει να έχει ευρω­παϊκή προ­ο­πτική. Επίσης πρέπει να θυμίσω σε όλους ότι το Άρθρο 51 του Χάρτη του ΟΗΕ θεμε­λιώ­νει το δικαί­ωμα προ­λη­πτι­κής άμυνας, το φυσικό δικαί­ωμα της «ατο­μι­κής ή συλ­λο­γι­κής νόμιμης άμυνας» κράτους-μέλους του ΟΗΕ. Υπεν­θυ­μίζω επίσης ότι ο Γενικός Γραμ­μα­τέας του ΟΗΕ το 2005 είχε πει μεταξύ άλλων «Επι­κεί­με­νες απειλές καλύ­πτο­νται πλήρως από το άρθρο 51, το οποίο δια­σφα­λί­ζει το φυσικό δικαί­ωμα των κυρί­αρ­χων κρατών να αμυν­θούν ενα­ντίον ένοπλης επί­θε­σης». Ενόψει των προ­ε­κτε­θέ­ντων, a fortiori η Ελλάδα νομι­μο­ποιεί­ται, όταν και εφόσον το κρίνει σκόπιμο για την άμυνά της, να κάνει χρήση και ως προς τα Δωδε­κά­νησα του κατά τις δια­τά­ξεις του άρθρου 51 του Χάρτη του ΟΗΕ δικαιώ­μα­τος προ­λη­πτι­κής άμυνας έναντι της Τουρ­κίας, δίχως μάλιστα χρονικό περιο­ρι­σμό. Και τούτο διότι, ιδίως μετά το 1974 κατά τ’ ανωτέρω, η απειλή χρήσης βίας εκ μέρους της Τουρ­κίας –άρα η συνα­κό­λουθη επι­κεί­μενη απειλή, όπως προεκτέθηκε- είναι αφενός κάτι παρα­πάνω από προ­φα­νής, και δη με επα­νει­λημ­μέ­νες και δια­φό­ρων μορφών προ­κλή­σεις και, αφε­τέ­ρου, διαρκής όπως κατα­δει­κνύει ακόμη και η σημε­ρινή τουρ­κική συμπε­ρι­φορά στο Αιγαίο. Πρό­σθετη από­δειξη συνιστά και το γεγονός του, εντελώς αντί­θε­του με κάθε έννοια του διε­θνούς δικαίου, «casus belli» της Τουρ­κίας ως προς την επέ­κταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας.

Προς την φίλη γείτονα Αλβανία: Προ­ω­θούμε πάντοτε με ειλι­κρί­νεια τις σχέσεις φιλίας και καλής γει­το­νίας με αυτήν και ευνο­ούμε την ευρω­παϊκή της προ­ο­πτική. Οι στόχοι αυτοί μπορούν να επι­τευ­χθούν μόνο με πλήρη σεβασμό του Διε­θνούς Δικαίου και του Ευρω­παϊ­κού κεκτη­μέ­νου στο σύνολό τους, κάτι όμως το οποίο δεν συμ­βι­βά­ζε­ται με συμπε­ρι­φο­ρές οι οποίες παρα­βιά­ζουν τα θεμε­λιώδη δικαιώ­ματα του ανθρώ­που, όπως π.χ. τα Δικαιώ­ματα των μειο­νο­τή­των και το κορυ­φαίο δικαί­ωμα στην ιδιο­κτη­σία».