Μικρές αποδράσεις…

Όλες αυτές οι προ­φη­τείες για την επερ­χό­μενη κατα­στροφή της Ελλάδας σε συν­δυα­σμό με τα απαι­σιό­δοξα μηνύματα-σενάρια για ολό­κληρη την Ευρώπη, σε επη­ρε­ά­ζουν, όσο κι αν αμύ­νε­σαι.  Δεν είναι μόνο τα σενάρια του grexit που κάθε τρεις και λίγο ξανα­ζε­σταί­νο­νται, αλλά και οι άλλοι μάντεις που προ­φη­τεύ­ουν πως δεν σωζό­μα­στε μέσα ή έξω από το ευρώ. Το χρέος μας δεν είναι δια­χει­ρί­σιμο, το έλλειμμα μεγα­λώ­νει. Δια­λυό­μα­στε αργό­συρτα -κουραστήκαμε ακόμη και να αγα­να­κτούμε ηχηρά- διο­λι­σθαί­νουμε άκεφα σε εκείνη την κατά­σταση της χαύ­νω­σης έπειτα από πολύ πόνο. Σε κάθε φιλική ή κοι­νω­νική συνεύ­ρεση, ανό­ρε­χτα πια κου­βε­ντιά­ζουμε τα πολι­τικά. Ξεθυ­μα­σμένα θυμώ­νουμε και αδυ­να­τούμε -στερέψαμε- να κάνουμε προ­βλέ­ψεις ή να προ­σπα­θούμε να πεί­σουμε τους απέ­να­ντι για τους εκλε­κτούς μας. Δεν υπάρ­χουν πλέον εκλε­κτοί με την μαγική ρετσέτα. Αρκετά αγα­να­κτή­σαμε. Χρειά­ζε­ται να αλλά­ξουμε μυαλά. Το σοκ της κρίσης να μας κάνει να σκε­φτούμε αλλιώς. Όχι πια το βόλεμα του καθενός, που τελικά οδηγεί στην εξα­θλί­ωση όλων.  Καμία ένδειξη ότι πράγ­ματι συμ­βαί­νει κάτι τέτοιο. Αντί­θετα βλέπω ότι  το μίσος, ο τσα­μπου­κάς (όλα αυτο­κα­τα­στρο­φικά) εξα­κο­λου­θούν να κυριαρ­χούν. Αλλά επειδή δεν αντέχω να ορα­μα­τί­ζο­μαι μία κατε­στραμ­μένη Ελλάδα, κατα­φεύγω  στο όνειρο. Ότι παρ’ όλα αυτά μαθαί­νουμε. Του­λά­χι­στον εμείς οι πολίτες. Θα ξυπνήσω άσχημα. Το ξέρω. Αλλά επι­τρέψτε μου μικρές απο­δρά­σεις στ’ όνειρο…