“Η αγάπη δε φοβάται το θάνατο…”-Η συγκλονιστική ιστορία του κ. Γιάννη και της κας Καθολικής από τη Ρόδο

Μία συγκλο­νι­στική ιστορία ενός ηλι­κιω­μέ­νου ζευ­γα­ριού, του κυρίου Γιάννη και της κυρίας Καθο­λι­κής, δημο­σιεύει στον προ­σω­πικό του λογα­ρια­σμό στο facebook, ο γιατρός στο Ναυτικό Νοσο­κο­μείο Αθηνών Ανδρέας Πανα­γιω­τό­που­λος.

Ο κ. Πανα­γιω­τό­που­λος περι­γρά­φει την επι­θυ­μία του 80χρονου κύριου Γιάννη να επι­στρέ­ψει πίσω στο σπίτι του τη Ρόδο αλλά και την αγάπη και τη στήριξη που έδειξε καθ’ όλη τη διάρ­κεια του ταξι­διού η σύζυγος του κ. Καθο­λική.

“Ο κυρ Γιάννης παρα­δό­θηκε στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου και η κυρά Καθο­λική αφού με αγκά­λιασε, μου έδωσε την άδεια να δημο­σιο­ποι­ήσω την ιστορία της….

Κυρ Γιάννη, κυρά Καθο­λική είμαι πια σίγου­ρος ότι ούτε ο θάνατος δε μπορεί να σας χωρίσει…”, ανα­φέ­ρει ο κ. Πανα­γιω­τό­που­λος.

Μετά το τέλος της περι­πέ­τειας η κα Λαθο­λική επέ­τρεψε στον γιατρό να δημο­σιο­ποι­ή­σει τη φωτο­γρα­φία και την ιστορία για να στείλει ένα μήνυμα σε όλο τον κόσμο ότι η αγάπη δε φοβάται το θάνατο….

Ανα­λυ­τικά η συγκλο­νι­στική ιστορία:

“Μαζί στη ζωή….”

Ήταν 80 χρονών, ο καρ­κί­νος του είχε πάρει το δεξί πνεύ­μονα…

Ο αρι­στε­ρός είχε πνευ­μο­νία. Η κατά­σταση του ήταν βαριά… Η καρδιά και αυτή μαστι­γω­νό­ταν απο μια σοβαρή αρρυθ­μία…

Η επι­θυ­μία του ήταν όμως δεδο­μένη…

Να γυρίσει πίσω, στο σπίτι του, στη Ρόδο του…

Μιλάω με τη συνά­δελφο πνευ­μο­νο­λόγο.

-Γιατρέ που θα τον πας? Δε θα φτάσει στην έξοδο… θέλει 20 λίτρα οξυ­γό­νου το λεπτό για να κρα­τή­σει κορεσμό 80…

-Έχεις δίκιο, θα πρέπει να δια­σω­λη­νω­θεί για να τον πάρω….Που είναι οι συγ­γε­νείς;

-Εξω απο το θάλαμο, ειναι σε πανικό.

Βγαίνω έξω οπου συναντώ τις δυο κόρες του. Τους εξηγώ ότι πολυ δύσκολα θα φτασει ζωντα­νός αν δε δια­σω­λη­νω­θεί. Τους περι­γραφω απλά τι είναι η δια­σω­λή­νωση.

Παρα­δί­πλα στε­κό­ταν μια γυναίκα ηλι­κιω­μένη που με άκουγε προ­σε­κτικά. Δεν κατά­λαβα πως ηταν μαζι τους. Οι κόρες πελα­γω­μέ­νες. Δε ξερουν τι να πουν.

Πετά­γε­ται η ηλι­κιω­μένη και μου λέει.

-Γιατρέ αν δια­σω­λη­νω­θεί θα ξυπνή­σει ποτέ;

-Για να ειμαι ειλι­κρι­νής δε το πιστεύω… Θα κατα­λή­ξει καποια στιγμή δια­σω­λη­νω­με­νος.

-Ετσι όμως δε θα μπο­ρέ­σει να δει το νησί του, αφου θα κοι­μά­ται.

-Αν δε δια­σω­λη­νω­θεί μπορεί να μην κατα­φέ­ρει να φτάσει…

-Είμαι η γυναίκα του γιατρέ. Αν τον πάρουμε ετσι μπορείς να τον κοι­μή­σεις στο αερο­πλάνο αν χρεια­στεί;

-Μπορώ να τον δια­σω­λη­νώσω στο αερο­πλάνο, αλλά έχει τερά­στιες πιθα­νό­τη­τες να παθει ανακοπή στη δια­σω­λη­νωση.

– Εντάξει τότε, θα ειμαι εγώ μαζι σου και αν πεθανει θα ειμαι κοντά του.

-Μα ξέρετε δε μπορώ να σας παρω μαζι στο αερο­πλάνο. Δε χωρατε και απο την αλλη…

-Ακουσε γιατρέ, ειμαστε 50 χρόνια μαζι στη ζωή. Θα είμαστε και στο θάνατο…

Η απο­φα­σι­στι­κό­τητα της δε μου αφησε περι­θώ­ρια και ενώ σκε­φτό­μουν πόσο τρελός ειμαι να παρω αφενός τετοιο περι­στα­τικό αδια­σω­λη­νωτο, αφε­τέ­ρου να πάρω και τη γυναίκα του…

Η πνευ­μο­νο­λό­γος χτυ­πώ­ντας με στην πλάτη μου ειπε ” Δεν πας καλά…Πάρε δύο τρα­χειο­σω­λή­νες μαζί σου”

Έτσι ξεκι­νή­σαμε…

Στο αερο­πλάνο βράχος. Του κρα­τούσε το χερι. Ψύχραιμη, αμίλητη…

Κάποια στιγμή ο κορε­σμός άρχισε να πεφτει…

-Ετοιμασου δια­σω­λη­νώ­νουμε , λέω στο νοση­λευτή και αυτή ατάραχη…

-Γιάννη πάρε ανάσες του λέει με αυστηρή φωνή. Και ξαφνικά ο κορε­σμός αυξάνει…

-Κυρά Καθο­λική κάνεις για δέκα άντρες,το ξέρεις; Θέλω να σας τραβήξω μια φωτο­γρα­φία για να θυμάμαι πάντα αυτή τη στιγμή…

-Να μας βγάλεις παιδάκι μου και να τη δεί­χνεις στον κόσμο για να μάθουν ότι η αγάπη δε φοβάται το θάνατο….

Ο κυρ Γιάννης παρα­δό­θηκε στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου και η κυρά Καθο­λική αφού με αγκά­λιασε, μου έδωσε την άδεια να δημο­σιο­ποι­ήσω την ιστορία της….

Κυρ Γιάννη, κυρά Καθο­λική είμαι πια σίγου­ρος ότι ούτε ο θάνατος δε μπορεί να σας χωρίσει…

Από τις “Ανα­μνή­σεις ενός γιατρού, του δρόμου”.

thestival.gr