Εκεί που χτυπάει η καρδιά μιας άλλης Ελλάδας: Η Αποστολή της «Ομάδας του Αιγαίου»

Του Πα­νί­κου Πα­να­γιώ­του

«Όταν μπή­κα­με στο λι­μά­νι των Φούρ­νων με τα φου­σκω­τά, έρι­χναν βεγ­γα­λι­κά και χτυ­πού­σαν οι κα­μπά­νες λες και ήταν Ανά­στα­ση» ανέ­φε­ρε στον «Φι­λε­λεύ­θε­ρο» η για­τρός Φλω­ρε­ντία Χρι­στο­δου­λί­δου του νο­σο­κο­μεί­ου Μά­ουντ Σάι­ναϊ της Νέας Υόρ­κης.

Η συ­μπα­τριώ­τισ­σά μας συμ­με­τεί­χε, όπως και άλλοι ομο­γε­νείς για­τροί δια­φό­ρων ει­δι­κο­τή­των, στη φε­τι­νή απο­στο­λή της «Ομά­δας Αι­γαί­ου» σε επτά ακρι­τι­κά νησιά (Φούρ­νοι, Θύ­μαι­να, Δο­νού­σα, Αμορ­γός, Αστυ­πά­λαια, Ίος, Κου­φο­νή­σια).

Πρό­κει­ται για μια από τις πιο αν­θρώ­πι­νες και εθνι­κές πρω­το­βου­λί­ες, που ξε­κί­νη­σε το 1995. Η αλ­λη­λεγ­γύη προς τους κα­τοί­κους των νη­σιών έχει διά­φο­ρες μορ­φές. Όλοι προ­σφέ­ρουν τις υπη­ρε­σί­ες τους εθε­λο­ντι­κά. «Οι εμπει­ρί­ες μας ήταν συ­γκλο­νι­στι­κές, ανε­κτί­μη­της αξίας.

Εκεί χτυ­πά­ει η καρ­διά μιας άλλης Ελ­λά­δας» τό­νι­σε η δρ Χρι­στο­δου­λί­δου, ση­μειώ­νο­ντας και ένα γε­γο­νός που ανα­δει­κνύ­ει ό,τι πιο όμορ­φο κρύ­βει ο φω­τει­νός κό­σμος του Αι­γαί­ου. «Όταν εξέ­τα­σα μια γυ­ναί­κα στα Κου­φο­νή­σια, μου έδει­ξε ένα άδειο κουτί παυ­σί­πο­νου -συ­γκε­κρι­μέ­νης ονο­μα­σί­ας- που απά­λυ­νε τον πόνο στα πόδια της, αλλά δεν είχε τη δυ­να­τό­τη­τα να το προ­μη­θευ­τεί. Τότε, της είπα να στεί­λει στο μέρος που διέ­με­να κά­ποιον δικό της για να του δώσω ένα κουτί που έτυχε να έχω μαζί μου. Το βράδυ, είχε έρθει ο γιος της για να το πάρει. “Αυτά είναι από τη μάνα μου” και μου έδωσε δυο μυ­ζή­θρες και τυ­ρο­πι­τά­κια “για τον δρόμο” που τα έφτια­ξε εκεί­νη τη μέρα για μένα. Δεν μπό­ρε­σα να συ­γκρα­τή­σω τα δά­κρυά μου. Μου θύ­μι­σε τους γο­νείς μου, το χωριό μου την Τρα­χυ­πέ­δου­λα της Πάφου, τους απλούς αν­θρώ­πους του τόπου μας».

Η δρ Χρι­στο­δου­λί­δου, λοι­πόν, αντί να πάρει ένα κο­χύ­λι απ’ το Αι­γαίο -όπως λέει και το τρα­γού­δι- για να το έχει στο τα­ξί­δι συ­ντρο­φιά, πήρε δυο μυ­ζή­θρες και τυ­ρο­πι­τά­κια φτιαγ­μέ­να από τα χέρια της Κυρά-Μα­ρί­ας, κλεί­νο­ντας μες την καρ­διά της τους υπέ­ρο­χους αυ­τούς αν­θρώ­πους που με τη μο­να­ξιά τους, τις τα­λαι­πω­ρί­ες τους, την απλο­χε­ριά τους, τον χι­λιό­χρο­νο πο­λι­τι­σμό τους και την πα­τριω­τι­κή καρ­τε­ρι­κό­τη­τά τους κρα­τά­νε ελεύ­θε­ρο και ελ­λη­νι­κό το Αι­γαίο.

Άξιοι θαυ­μα­σμού οι Ακρί­τες του Ελ­λη­νι­σμού και όσοι τους δί­νουν χρό­νια ζωής για να γιορ­τά­ζουν την Ανά­στα­ση ολό­χρο­να.

mignatiou.com