Το έθιμο

Είναι  κάτι σαν έθιμο, κάτι σαν τα αυγά της Λαμπρής, κάθε χρόνο τέτοια εποχή, να ξεκι­νούν συσκέ­ψεις για την «εικόνα της πόλης», να τρέχουν και να μη φτάνουν για τον «καλ­λω­πι­σμό», να δίνουν απα­νω­τές συνε­ντεύ­ξεις για το τι γίνεται και το τι πρό­κει­ται να γίνει, να καλούν εθε­λο­ντές να κάνουν «δράσεις» καθα­ρι­σμού –και να κουνούν και το δάχτυλο σε όσους δεν συμμετέχουν- ενόψει του­ρι­στι­κής σεζόν βεβαίως-βεβαίως, γιατί «τι θα πουν οι του­ρί­στες». Διότι, ως γνωστόν, το νησί τον υπό­λοιπο χρόνο δεν κατοι­κεί­ται. Η μάλλον, κατοι­κεί­ται  από  πολίτες αυτής της χώρας και του νησιού, που κάποιοι έξυπνοι θεωρούν ότι έχουν μόνον υπο­χρε­ώ­σεις (οικο­νο­μι­κές πάντα), όχι όμως και το αυτο­νό­ητο δικαί­ωμα να ζουν 12 μήνες τον χρόνο σε περι­ποι­η­μένο και καθαρό νησί ή να κυκλο­φο­ρούν σε ασφα­λείς δρόμους,  χωρίς λακ­κού­βες , με και­νούρ­για άσφαλτο και δια­γράμ­μιση, ακόμη και με το αγαθό του ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος , που δεν θα πηγαι­νο­έρ­χε­ται με τις στα­γό­νες της βροχής. Και κάπως έτσι, γίνεται είδηση μετά φωτο­γρα­φιών το κλάδεμα, το ξεχορ­τά­ρια­σμα, ο καθα­ρι­σμός πάρκων και παρα­λιών, η και­νούρ­για άσφαλ­τος. Το αυτο­νό­ητο δηλαδή.  Κι όχι μόνον αυτό, αλλά δίνουν και παίρ­νουν τα δελτία τύπου. Δεν ξέρω εάν συμ­βαί­νει σε άλλη χώρα, να μαζεύ­ουν τους δημο­σιο­γρά­φους οι αρμό­διοι υπη­ρε­σιών και να τους ανα­κοι­νώ­νουν πως πρό­κει­ται να κάνουν την δουλειά τους. Υ. Γ. Παρε­πι­πτό­ντως, μια και μιλάμε για… δου­λειές και εικόνες, αυτά είναι χθεσινά σκου­πί­δια. Στην Μεσαιω­νική Πόλη, για την οποία  αν δεν κάνω λάθος , γίνο­νται ειδικές συσκέ­ψεις  επί συσκέ­ψεων για την εικόνα της…