Το «έθιμο» του παραλογισμού

Κι ενώ προ­σπα­θείς να επα­νε­ντα­χθείς στην καθη­με­ρι­νό­τητα, ανα­πο­λώ­ντας το χαρού­μενο κόκκινο της γιορτής, έρχεται η πραγ­μα­τι­κό­τητα να σου θυμίσει πως κόκκινο είναι και το αίμα, μέσα από τα. τα “πολε­μικά” ανα­κοι­νω­θέ­ντα του εθίμου του παρα­λο­γι­σμού.

Σαν αυτό για την νεαρή μητέρα που νοση­λεύ­ε­ται στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου, με κίνδυνο ανε­πα­νόρ­θω­της βλάβης για την όρασή της, όταν κάποιο θραύσμα από βεγ­γα­λικό κατέ­ληξε στο μάτι της.

«Η  Ανά­σταση στην εκκλη­σία της Ανά­λη­ψης που ήμουν παρούσα , ήταν στην κυριο­λε­ξία ΠΟΛΕΜΟΣ! Δεν ξέραμε που να κρυ­φτούμε! Αίσχος! Μέχρι και ένας τρελός βγήκε με περί­στροφο και άρχισε ν πυρο­βο­λεί στον αέρα! Και η αστυ­νο­μία πουθενά» «Το περι­στα­τικό έγινε ακριβώς μπροστά μου. Από θαύμα δε θρη­νή­σαμε νεκρό. Το βαρε­λότο πέρασε από πλήθος κόσμου μέχρι να κατα­λή­ξει στο μπαλ­κόνι.» Ανα­φέ­ρουν συμπο­λί­τες μας για το περι­στα­τικό.

Πόσοι νέοι άνθρω­ποι, πόσα παιδιά, πρέπει κάθε χρόνο να πεθαί­νουν, να χάνουν χέρια, δάχτυλα , μάτια, να σημα­δεύ­ο­νται από εγκαύ­ματα, στις κατά τόπους “εμπό­λε­μες” ζώνες της Ανά­στα­σης; Βεγ­γα­λικά αυτο­σχέ­δια ή μη, να πετά­γο­νται τείδε καθείθε σε σπίτια, αυτο­κί­νητα και ανάμεσα σε πόδια;

Κι ενώ έχεις πάει εκεί με σκοπό ν’ ακού­σεις το μήνυμα της χαράς, γυρνάς πλάτη στον φέροντα το μήνυμα ανα­στά­ντα, είτε για χάζι, είτε για να προ­φυ­λα­χθείς από τα “πυρά” της εμπό­λε­μης απέ­να­ντι ζώνης. Στους “πολέ­μους” μιας βάρ­βα­ρης ηλι­θιό­τη­τας, που την βαφτί­ζουν “έθιμο” πανάρ­χαιο…( από εποχής Τουρ­κο­κρα­τίας η… αρχαιό­τητα…), για άλλη μια χρονιά.

Και γιατί κάτι τόσο ηλίθιο και εγκλη­μα­τικό (εκ των απο­τε­λε­σμά­των!) πρέπει να εξα­κο­λου­θεί “αξιω­μα­τικά”, να υπάρχει και να υφί­στα­ται ως ιερή παρά­δοση; Πεθαί­νουν την ώρα την Ανά­στα­σης, άρα δεν έχουν φόβο κάποτε θ’ ανα­στη­θούν….Αρκεί να μην “πεθάνει” το έθιμο…Τι άλλο να υποθέσω πως σκέ­πτο­νται, άμεσα και έμμεσα αρμό­διοι, όταν το “έθιμο” εξε­λίσ­σε­ται κάθε χρόνο όλο σε πιο βάρβαρο, όλο σε πιο ματω­μένο.