Αγάπη Ανέστη!

Ανη­συ­χία, αγωνία, αγώνας, απελ­πι­σία, άγχος, απο­γο­ή­τευση, αλα­ζο­νεία, αμε­τρο­έ­πεια, αδρά­νεια, ανα­ξιο­πρέ­πεια, δου­λο­πρέ­πεια, δειλία, ευτε­λι­σμός, εξευ­τε­λι­σμός, επι­βί­ωση, ειρω­νεία, εγω­ϊ­σμός, θυμός, θάνατος, κούραση, κατά­πτωση,  μίσος, μοναξιά, λαϊ­κι­σμός, πόνος, παρά­πονο, παρακμή, προ­δο­σία, συμ­βι­βα­σμός, συμ­φέ­ρον, υπο­κρι­σία, φθόνος, χυδαιό­τητα , χάος, ψέμα… ψέμα…ψέμα…

Τις λέμε συχνά τούτες τις λέξεις, καθη­με­ρινά. Μετρώ τις απου­σίες…. Μετρώ τις απου­σίες των λέξεων και των συναι­σθη­μά­των. Παίρνω παρου­σίες…Αγάπη…αγάπη… ΑΓΑΠΗ;

Σιωπή…Απούσα…Απούσα η αγάπη.

Απούσα η αγάπη, που σ’ αυτήν αρχίζει και σ’ αυτήν τελειώ­νει ο κόσμος μας.

Δυο χιλιά­δες και χρόνια, μετά το κήρυγμα της αγάπης, ακούστε πόσο μακρινό ακού­γε­ται από τις καμπά­νες της «μεγάλης εξά­ντλη­σης» και της «απα­ρη­γο­ρίας» , που ηχούν ανάμεσα σε αρώματα της άνοιξης που ξεθύ­μα­ναν, στις

«… βιο­λέ­τες, όπως ανήσυχα

διο­ρα­τικά μυρί­ζουν

όταν κάτι δεν πάει καλά,

κάτι απο­γοη­τεύει πάλι.»

Σας προ­σκαλώ στα πέτρινα πεζού­λια των κήπων των εκκλη­σιών , να ακού­σουμε μέσα από τους ήχους χαρ­μό­συ­νης καμπά­νας, με την θαλασ­σινή υγρασία να νοτίζει το συναί­σθημα, με το βλέμμα στα βλέμ­ματα των ανθρώ­πων το: «Αγάπη Ανέστη»! Στα πέτρινα πεζού­λια των κήπων των εκκλη­σιών, θα σας περι­μένω, ν’ ανάψω τη λαμπάδα μου με το ανα­στά­σιμο φως των συναι­σθη­μά­των, να ακούσω το χαρ­μό­συνο μήνυμα: «Αγάπη Ανέστη»! Nα σας απο­κριθώ «Αληθώς! Ανέστη!»

KΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΓΑΠΗΣ!