Mνήσθητι…

Εισπέ­ο­ντας ανθο­βο­λιές κι αέρηδες μυρω­μέ­νους , θα ξεκι­νήσω απόψε για μιαν εκκλη­σιά. Να κρυφτώ σε μια γωνιά μόνη ανάμεσα σε πολλούς. Ακου­μπώ­ντας στο στασίδι της πίστης που έχασα. Στο στασίδι όσων απαρ­νή­θηκα.Για τις “αργίες, αργο­πο­ρίες,αγριό­τη­τες όπως τις πάμε ως επάνω μόνοι μας”.Να δακρύσω. με την ευαι­σθη­σία εκείνης της παι­δού­λας με τα κάτα­σπρα και­νούρ­για πασχα­λιά­τικα παπού­τσια, για όλα όσα έχασα. Να ανάψω ένα κερί στην ελπίδα. Να κρατηθώ απ’ την πίστη μέσα από μια πασχα­λιά του Επι­τά­φιου. Ματαιω­μένη αλλά όχι παραι­τη­μένη. Να προλάβω να ψιθυ­ρίσω πριν το «τετέ­λε­σται» Εκείνου, το δικό μου «μνή­σθητι»…