Μητροπολίτης Ρόδου, Κύριλλος: «Καλούμεθα να συσταυρωθούμε με τον Χριστό και να αναστηθούμε»

Την ση­μα­σία των άγιων ημε­ρών που δια­νύ­ου­με για τους χρι­στια­νούς ορ­θό­δο­ξους, καθώς βρι­σκό­μα­στε την τε­λι­κή ευ­θεία με το πέρας της Αγίας Τεσ­σα­ρα­κο­στής, την εί­σο­δο στην Με­γά­λη Εβδο­μά­δα των Παθών μέχρι την Ανά­στα­ση και το Άγιο Πάσχα, υπο­γράμ­μι­σε με δη­λώ­σεις του στην «δη­μο­κρα­τι­κή» ο Σε­βα­σμιό­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Ρόδου κ. Κύ­ριλ­λος.

«Το Πάσχα κατά το οποίο εορ­τά­ζου­με την Ανά­στα­ση του Κυ­ρί­ου είναι η με­γα­λύ­τε­ρη εορτή της Χρι­στια­νο­σύ­νης. Απο­τε­λεί την σπον­δυ­λι­κή στήλη όλου του εορ­το­λο­γί­ου, όλου του λει­τουρ­γι­κού κύ­κλου της Εκ­κλη­σί­ας μας. Ήδη δια­νύ­σα­με την Αγία και Με­γά­λη Τεσ­σα­ρα­κο­στή και μπαί­νο­ντας στην Με­γά­λη Εβδο­μά­δα, βιώ­νου­με έντο­να συ­ναι­σθή­μα­τα. Ου­σια­στι­κά, όλα όσα σχε­τί­ζο­νται με τις ημέ­ρες των εορ­τών αυτών, τα έθιμά μας, οι ιδιαί­τε­ρες λα­τρευ­τι­κές ακο­λου­θί­ες, φορ­τί­ζουν τον συ­ναι­σθη­μα­τι­κό μας κόσμο. Πρέ­πει να προ­σπα­θού­με πά­ντο­τε να κά­νου­με το πε­ρί­βλη­μα της με­γά­λης αυτής εορ­τής, ένα όχημα που θα μας οδη­γεί στην ουσία της. Κα­λού­με­θα, εορ­τά­ζο­ντας το Πάσχα, τα Πάθη του Κυ­ρί­ου, όλα αυτά τα σω­τή­ρια γε­γο­νό­τα για το αν­θρώ­πι­νο γένος, να τα βιώ­σου­με υπαρ­ξια­κά. Δη­λα­δή, να τα αφή­νου­με να πουν κάτι το ου­σια­στι­κό και το ση­μα­ντι­κό σ’ εμάς –που αφορά κατ’ εξο­χήν εμάς και την σω­τη­ρία μας. Κα­λού­με­θα να συ­σταυ­ρω­θού­με με τον Χρι­στό και να ανα­στη­θού­με. Αυτές οι γιορ­τές είναι μια πρό­σκλη­ση να εμ­βα­θύ­νου­με στο μυ­στή­ριο της Πί­στε­ώς μας. Να ζή­σου­με αυτά τα κο­σμο­σω­τή­ρια γε­γο­νό­τα και να τα κά­νου­με δικά μας. Η όλη πρα­κτι­κή της Εκ­κλη­σί­ας μας, μας το­νί­ζει ότι θα πρέ­πει να επι­τευ­χθεί η εσω­τε­ρι­κή κά­θαρ­ση. Να κα­θα­ρί­σου­με τους εαυ­τούς μας και να προ­χω­ρή­σου­με στην συ­νά­ντη­σή μας με τον Ανα­στη­μέ­νο Κύριο. Με την εσω­τε­ρι­κή κά­θαρ­ση και με την κοι­νω­νία του θείου μυ­στη­ρί­ου. Θα πρέ­πει να προ­ε­τοι­μα­στού­με κα­τάλ­λη­λα, ώστε η κα­τά­λη­ξη όλης αυτής της πε­ριό­δου που είναι η βρα­διά του Πάσχα να μας βρει έτοι­μους –όχι για το έθιμο, αλλά ου­σια­στι­κά να μπο­ρού­με με αγαθή συ­νεί­δη­ση να κοι­νω­νή­σου­με το μυ­στή­ριο. Όλα τα άλλα, απο­τε­λούν βοη­θη­τι­κά στοι­χεία. Θα πει κά­ποιος: πρα­κτι­κές οδη­γί­ες. Ου­σια­στι­κά όμως, θα πρέ­πει να συμ­με­τέ­χου­με σε αυτές τις ακο­λου­θί­ες, να συμ­με­τέ­χου­με με συ­νεί­δη­ση, να πα­ρα­μεί­νου­με στην Θεία Λει­τουρ­γία του Πάσχα (να μην φύ­γου­με δη­λα­δή μόλις ακού­σου­με το ‘Χρι­στός Ανέ­στη’) να ζή­σου­με την γιορ­τή οι­κο­γε­νεια­κά, να κα­θί­σου­με γύρω από το τρα­πέ­ζι, να ανα­νε­ώ­σου­με τις σχέ­σεις μας και να συμ­με­τέ­χου­με στο γε­γο­νός της Ανα­στά­σε­ως –που είναι γε­γο­νός χαράς.

Μπο­ρεί οι λύπες του κό­σμου να είναι πολ­λές αλλά όμως, αυτό που μας λέει η Εκ­κλη­σία είναι ότι έχου­με ένα γε­γο­νός χαράς. Και κάθε άν­θρω­πος μπο­ρεί να γίνει κοι­νω­νός χαράς».

Όσον αφορά το γε­γο­νός της Ανά­στα­σης του Κυ­ρί­ου, ο Δε­σπό­της τό­νι­σε τα εξής:

«Η Ανά­στα­ση του Κυ­ρί­ου, είναι η γιορ­τή του Φωτός. Από τον Πα­νά­γιο Τάφο εξέρ­χε­ται το Άγιον Φως. Εξέρ­χε­ται ο Χρι­στός που είναι το Φως του Κό­σμου ο οποί­ος μπο­ρεί να δια­λύ­σει όλα τα σκο­τά­δια αυτού του κό­σμου. Και σή­με­ρα, μι­λά­με για πολλά σκο­τά­δια. Όπως βλέ­που­με το σκό­τος το δη­μιουρ­γεί η γε­ω­πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση που επι­κρα­τεί, το δη­μιουρ­γεί ο οι­κο­νο­μι­κός πα­ρά­γο­ντας ο οποί­ος δυ­σκο­λεύ­ει τους αν­θρώ­πους, το δη­μιουρ­γούν οι δια­προ­σω­πι­κές μας σχέ­σεις.

Η Ανά­στα­ση μας δια­κη­ρύσ­σει και φέτος, ότι ο Χρι­στός μπο­ρεί να δια­λύ­σει όλα τα σκο­τά­δια του κό­σμου τού­του, φτά­νει να τον πι­στέ­ψου­με ως Θεό μας και να ζή­σου­με σύμ­φω­να με το Θέ­λη­μά Του».

Τέλος σε ερώ­τη­ση εάν ο εκ­κλη­σια­σμός είναι κάτι ση­μα­ντι­κό για τον πιστό (καθώς υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που δεν επι­σκέ­πτο­νται την εκ­κλη­σία, ούτε λει­τουρ­γού­νται τα­κτι­κά), ο Μη­τρο­πο­λί­της Κύ­ριλ­λος δή­λω­σε:

«Εί­μα­στε μέλη της Εκ­κλη­σί­ας, γιατί συ­νερ­χό­μα­στε στην Θεία Λει­τουρ­γία. Η Θεία Λει­τουρ­γία είναι εκεί­νη που μας κάνει Εκ­κλη­σία. Συ­γκε­ντρω­νό­μα­στε όλοι και γι­νό­μα­στε Εκ­κλη­σία. Θρη­σκευ­τι­κό­τη­τα και εκ­κλη­σια­στι­κό­τη­τα ατο­μι­κού επι­πέ­δου, δεν υπάρ­χει. Επει­δή γι­νό­μα­στε μέσα στην Θεία Λει­τουρ­γία ένω Σώμα και κοι­νω­νού­με από το Σώμα του Κυ­ρί­ου και από το κοινό πο­τή­ριο από το Αίμα του Χρι­στού. Αυτό μας συ­γκρο­τεί ως Εκ­κλη­σία –το εκ­κλη­σια­στι­κό γε­γο­νός. Ο χρι­στια­νός οφεί­λει να συμ­με­τέ­χει στην λα­τρεία της Εκ­κλη­σί­ας. Γι αυτό και οι Κα­νό­νες είναι σα­φείς. Δεν είναι απλά να τη­ρού­με τα έθιμα, να πη­γαί­νου­με στην Εκ­κλη­σία και να φεύ­γου­με. Χρειά­ζε­ται και η συμ­με­το­χή. Πολ­λές λαν­θα­σμέ­νες αντι­λή­ψεις έρ­χο­νται να μας απο­ξε­νώ­σουν από το γε­γο­νός της Εκ­κλη­σί­ας χωρίς να το κα­τα­λα­βαί­νου­με, νο­μί­ζο­ντας ότι εί­μα­στε εντά­ξει σε όλα».