Πλαστογράφησε την ιδιόχειρη διαθήκη του συζύγου της;

Η κα­τη­γο­ρία της ηθι­κής αυ­τουρ­γί­ας σε πλα­στο­γρα­φία και δη στην πλα­στο­γρά­φη­ση της δια­θή­κης του συ­ζύ­γου της απο­δί­δε­ται σε μια κά­τοι­κο της Κω, που θα κα­θί­σει στο εδώ­λιο του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των την 9η Φε­βρουα­ρί­ου 2017.

Η κα­τη­γο­ρού­με­νη φέ­ρε­ται συ­γκε­κρι­μέ­να ότι σε μη επα­κρι­βώς προσ­διο­ρι­σθέ­ντα χρόνο, σε κάθε πε­ρί­πτω­ση πά­ντως μέχρι την 20.2.2007, ενερ­γώ­ντας με πρό­θε­ση, προ­κά­λε­σε σε άγνω­στο μέχρι σή­με­ρα πρό­σω­πο την από­φα­ση να κα­ταρ­τί­σει εξαρ­χής την από 11.4.1996 ιδιό­γρα­φη δια­θή­κη, η οποία φέ­ρε­ται ότι εγρά­φη και υπε­γρά­φη από τον απο­βιώ­σα­ντα στις 12.4.2004 σύ­ζυ­γό της.

Ει­δι­κό­τε­ρα το πρό­σω­πο αυτό φέ­ρε­ται να συ­νέ­τα­ξε το ίδιο το κεί­με­νο της πα­ρα­πά­νω δια­θή­κης στην τουρ­κι­κή γλώσ­σα, ανα­γρά­φο­ντας ως ημε­ρο­μη­νία σύ­ντα­ξης- αυτής την 11.4.1996 και θέ­το­ντας κατ’ απο­μί­μη­ση την υπο­γρα­φή του φε­ρό­με­νου ως δια­θέ­τη, δυ­νά­μει δε αυτής φέ­ρε­ται ότι ο τε­λευ­ταί­ος κα­τέ­λι­πε στην κα­τη­γο­ρου­μέ­νη το σύ­νο­λο της κι­νη­τής και ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας του.

Στη συ­νέ­χεια η κα­τη­γο­ρού­με­νη έκανε χρήση της πλα­στής ιδιό­γρα­φης δια­θή­κης, προ­σκο­μί­ζο­ντας αυτήν ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Κω και ζη­τώ­ντας τη δη­μο­σί­ευ­σή της κατά τη συ­νε­δρί­α­ση της 20.2.2007 και, ακο­λού­θως, ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Κω κατά τη συ­ζή­τη­ση αγω­γής περί ανα­γνώ­ρι­σης της ακυ­ρό­τη­τας αυτής την 4.12.2010.

Της απο­δί­δε­ται ότι με την ως άνω πράξη της σκό­πευε να προ­σπο­ρί­σει στον εαυτό της πα­ρά­νο­μο πε­ριου­σια­κό όφε­λος που υπερ­βαί­νει το ποσό των 120.000 ευρώ με αντί­στοι­χη ζημία τρί­των, καθώς η αξία του 1/2 της κι­νη­τής και ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας του ανω­τέ­ρω κλη­ρο­νο­μού­με­νου, το οποίο δεν θα ελάμ­βα­νε χωρίς την ύπαρ­ξη της εν λόγω δια­θή­κης, υπερ­βαί­νει το ποσό αυτό, καθώς ανέρ­χε­ται στις 250.000 ευρώ.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να ο αδελ­φός του εκλι­πό­ντος υπέ­βα­λε μή­νυ­ση την 16η Δε­κεμ­βρί­ου 2010 κατά της συ­ζύ­γου του δια­θέ­τη.

Κατά τη διάρ­κεια της κύ­ριας ανά­κρι­σης, ο ανα­κρι­τής Πλημ­με­λειο­δι­κών Κω, διέ­τα­ξε την διε­νέρ­γεια γρα­φο­λο­γι­κής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης.

Από την πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη δια­πι­στώ­θη­κε ότι η γραφή στη δια­θή­κη δεν είναι γνή­σια αλλά έχει χα­ρα­χθεί από άλλο πρό­σω­πο.

Οι τε­χνι­κοί σύμ­βου­λοι της κα­τη­γο­ρού­με­νης κα­τέ­λη­ξαν ότι το κεί­με­νο της από 11-4-1996 δια­θή­κης είναι γραμ­μέ­νο και υπο­γε­γραμ­μέ­νο από τον θα­νό­ντα.

Στην συ­νέ­χεια ακο­λού­θη­σε πό­ρι­σμα για την αξιο­λό­γη­ση των γρα­φο­κι­νη­τι­κών πα­ρα­μέ­τρων και χα­ρά­ξε­ων. Από αυτό προ­έ­κυ­ψε ότι η κα­τη­γο­ρού­με­νη δεν έγρα­ψε ούτε υπέ­γρα­ψε την δια­θή­κη καθώς η γραφή και υπο­γρα­φή της, δεν πα­ρου­σιά­ζει κοινά γρα­φο­λο­γι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά με αυτές της δια­θή­κης.

Σχε­τι­κά με την δια­θή­κη κα­τέ­λη­ξε στο συ­μπέ­ρα­σμα, ότι η γραφή σ’αυτήν, δεν είναι γραμ­μέ­νη από τον δια­θέ­τη.

Ακο­λού­θη­σαν κι άλλες έρευ­νες και προ­έ­κυ­ψε ότι η γραφή της δια­θή­κης, συ­γκρι­τι­κά με 27 φω­το­γρα­φί­ες που προ­σκό­μι­σε η κα­τη­γο­ρου­μέ­νη ομοιά­ζει ενώ συ­γκρι­τι­κά με τις 5 φω­το­γρα­φί­ες που προ­σκό­μι­σε ο εγκα­λών δεν ομοιά­ζει.

Οδη­γού­νται δε σε δια­φο­ρε­τι­κό συ­μπέ­ρα­σμα για την γνη­σιό­τη­τα της γρα­φής της δια­θή­κης ανά­λο­γα με το εάν θε­ω­ρούν ότι η γραφή στις φω­το­γρα­φί­ες προ­έρ­χε­ται από τον θα­νό­ντα ή όχι. Δια­φω­νούν επί­σης σχε­τι­κά με την γνη­σιό­τη­τα της υπο­γρα­φής της δια­θή­κης καθώς με τα υπάρ­χο­ντα προς σύ­γκρι­ση στοι­χεία, ήτοι μόνο υπο­γρα­φές επί πα­ρα­στα­τι­κών από τρά­πε­ζες, ο μεν διο­ρι­σθείς πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας κα­τα­λή­γει ότι η υπο­γρα­φή στην δια­θή­κη είναι του δια­θέ­τη με πι­θα­νο­λό­γη­ση, ενώ ο τε­χνι­κός σύμ­βου­λος, που έλαβε επι­πλέ­ον υπόψη του και τα ως άνω στοι­χεία ,ότι πρό­κει­ται για απο­μί­μη­ση της υπο­γρα­φής του.

Συ­νο­πτι­κά προ­έ­κυ­ψε από την πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη γρα­φο­λό­γου που διο­ρί­στη­κε αυ­τε­παγ­γέλ­τως από τις δι­κα­στι­κές αρχές ότι η δια­θή­κη ήταν πλα­στή,   ενώ   αντί­θε­το  συ­μπέ­ρα­σμα  κα­τέ­δει­ξαν  μόνο  η γρα­φο­λο­γι­κή έκ­θε­ση αξιω­μα­τι­κών στην Αστυ­νο­μι­κή Διεύ­θυν­ση Ποι­νι­κών Ερ­γα­στη­ρί­ων της Σμύρ­νης, οι οποί­οι ορί­στη­καν ως τε­χνι­κοί σύμ­βου­λοι από την κα­τη­γο­ρου­μέ­νη.

Επί­σης φέ­ρε­ται να προ­έ­κυ­ψε ότι η δια­θή­κη υπε­γρά­φη από τρίτο πρό­σω­πο που ενήρ­γη­σε κατ’εντο­λή της κα­τη­γο­ρου­μέ­νης ως μόνης έχου­σας έν­νο­μο συμ­φέ­ρον από την πλα­στο­γρά­φη­ση της δια­θή­κης, η οποία στη συ­νέ­χεια κα­τόρ­θω­σε να εξα­πα­τή­σει το δι­κα­στή­ριο περί της γνη­σιό­τη­τας της.