Κατηγορείται για υπεξαίρεση καταθέσεων πελατών

Ενώ­πιον του Πε­ντα­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου θα ανα­βιώ­σει υπό­θε­ση με κα­τη­γο­ρού­με­νο για υπε­ξαί­ρε­ση αντι­κει­μέ­νου ιδιαι­τέ­ρως με­γά­λης αξίας, το οποίο είχαν εμπι­στευ­τεί στον υπαί­τιο, λόγω της ιδιό­τη­τάς του ως εντο­λο­δό­χου και δια­χει­ρι­στή ξένης πε­ριου­σί­ας τον πρώην διευ­θυ­ντή της Αγρο­τι­κής Τρά­πε­ζας, στο υπο­κα­τά­στη­μα Καρ­πά­θου.

Στον κα­τη­γο­ρού­με­νο έχει επι­βλη­θεί πρω­το­δί­κως ποινή κά­θειρ­ξης 7 ετών με ανα­σταλ­τι­κό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα υπό τον όρο της κα­τα­βο­λής χρη­μα­τι­κής εγ­γύ­η­σης ύψους 3.000 ευρώ και εμ­φά­νι­σής του μια φορά κάθε μήνα στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα του τόπου κα­τοι­κί­ας του.

Σύμ­φω­να με το πα­ρα­πεμ­πτι­κό βού­λευ­μα, στην Κάρ­πα­θο, την 5η Σε­πτεμ­βρί­ου 2008, ημέρα Πα­ρα­σκευή και περί ώρα 14.30 και ενώ το τα­μείο της τρά­πε­ζας είχε κλεί­σει, εμ­φα­νί­στη­κε ο μη­νυ­τής, προ­κει­μέ­νου να προ­βεί σε χρη­μα­τι­κή κα­τά­θε­ση 90.000 ευρώ, σε με­τρη­τά.

Μόλις ει­σήλ­θε εντός του υπο­κα­τα­στή­μα­τος φέ­ρε­ται να κα­τευ­θύν­θη­κε προς τον ταμία, ο οποί­ος όμως του είπε ότι λόγω λή­ξε­ως του ωρα­ρί­ου τα τα­μεία είχαν κλεί­σει και κά­λε­σε τον διευ­θυ­ντή. Αφού κα­τέ­φτα­σε ο διευ­θυ­ντής, φέ­ρε­ται να προ­έ­τρε­ψε τον πε­λά­τη να αφή­σει τα χρή­μα­τα εντός του υπο­κα­τα­στή­μα­τος ούτως ώστε να κα­τα­με­τρη­θούν και να κα­τα­τε­θούν την επό­με­νη ερ­γά­σι­μη ημέρα, ήτοι την Δευ­τέ­ρα, 8 Σε­πτεμ­βρί­ου 2008. Μετά ταύτα ο κα­τα­θέ­της πεί­στη­κε, έχο­ντας εμπι­στο­σύ­νη στον διευ­θυ­ντή και στην αξιο­πι­στία της τρά­πε­ζας, άφησε τα χρή­μα­τα και απο­χώ­ρη­σε.

Εντού­τοις μέχρι και την 15η Φε­βρουα­ρί­ου 2012, παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες οχλή­σεις του δεν πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε η κα­τά­θε­ση του ποσού στον λο­γα­ρια­σμό του.

Για τα ανω­τέ­ρω κα­τέ­θε­σε και ο τα­μί­ας, επι­βε­βαιώ­νο­ντας ότι ο πε­λά­της προ­σήλ­θε στην τρά­πε­ζα προ­κει­μέ­νου να κάνει κα­τά­θε­ση και ότι ο ίδιος του είπε ότι τα τα­μεία είχαν κλεί­σει, πα­ρα­πέ­μπο­ντας τον στον διευ­θυ­ντή.

Πε­ραι­τέ­ρω άλλος μάρ­τυ­ρας κα­τέ­θε­σε ότι συ­νό­δευ­σε μέχρι την τρά­πε­ζα τον πε­λά­τη, προ­κει­μέ­νου ο τε­λευ­ταί­ος να προ­βεί στην κα­τά­θε­ση ποσού 90.000 ευρώ.

Ο ισχυ­ρι­σμός του διευ­θυ­ντή ότι δα­νεί­στη­κε από τον πε­λά­τη το ανω­τέ­ρω ποσό, σύμ­φω­να με το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο, κα­ταρ­ρί­πτε­ται, αφε­νός μεν από τις προ­α­να­φερ­θεί­σες κα­τα­θέ­σεις μαρ­τύ­ρων, αφε­τέ­ρου από το γε­γο­νός ότι τα αντί­γρα­φα των επι­τα­γών που προ­σκό­μι­σε, με τον ισχυ­ρι­σμό ότι εκ­δό­θη­καν υπέρ του πε­λά­τη και προς εξα­σφά­λι­σή του για δά­νειο, δεν προ­έ­κυ­ψε ότι είναι εις χεί­ρας του πε­λά­τη κα­θό­σον αυτός ου­δέ­πο­τε εμ­φά­νι­σε αυτές και προ­σέ­τι κα­τα­θέ­τει ότι ου­δέ­πο­τε έλαβε γνώση για την έκ­δο­σή τους.

Ως συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης του κα­τη­γο­ρού­με­νου πα­ρί­στα­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Μ. Κου­τσού­κος και ως συ­νή­γο­ροι πο­λι­τι­κής αγω­γής οι κ.κ. Κ. Δια­κο­νής και Στ. Αλε­ξαν­δρής.