Στο Πολυμελές Πρωτοδικείο προσέφυγε το Καζίνο

Ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, με την δια­δι­κα­σία της εκού­σιας δικαιο­δο­σίας προ­σέ­φυγε η Καζίνο Ρόδου ΑΕ, με αίτημα να ερμη­νευ­τεί η απόφαση με την οποία υπήχθη στη δια­δι­κα­σία συν­διαλ­λα­γής του πτω­χευ­τι­κού κώδικα στο σκέλος αυτής που αφορά τον δια­κα­νο­νι­σμό των οφειλών της προς το Ελλη­νικό Δημόσιο.

Ανέκυψε συγκε­κρι­μένα μείζον θέμα στην υλο­ποί­ηση της από­φα­σης όσον αφορά την απο­πλη­ρωμή του προ­στί­μου «μαμούθ» που επι­βλή­θηκε στην Καζίνο Ρόδου ΑΕ, μετά από φορο­λο­γικό έλεγχο και μένει να ξεκα­θα­ρί­σει δικα­στι­κώς αν η εται­ρεία θα επι­βα­ρυν­θεί με τους τόκους της οφειλής, ύψους άνω των 2,5 εκατ. ευρώ ή αν λόγω της υπα­γω­γής της στην δια­δι­κα­σία εξυ­γί­αν­σης του πτω­χευ­τι­κού κώδικα οι δόσεις που κατα­βάλ­λει είναι άτοκες.

Πιο συγκε­κρι­μένα μετά από τακτικό φορο­λο­γικό έλεγχο που διε­νερ­γή­θηκε στην εται­ρεία της επι­βλή­θηκε πρό­στιμο.

Σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες ο έλεγχος του Κ.Ε.ΜΕ.ΕΠ. της Γενικής Γραμ­μα­τείας Δημο­σίων Εσόδων του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών, δια­πί­στωσε μεταξύ άλλων δια­φο­ρές στον φόρο εισο­δή­μα­τος νομικών προ­σώ­πων συνο­λι­κού ύψους 1.450.000 ευρώ περίπου.

Οι δια­φο­ρές προ­έ­κυ­ψαν συγκε­κρι­μένα διότι ο έλεγχος έκρινε δαπάνες της εται­ρείας μη παρα­γω­γι­κές.

Οι λογι­στι­κές δια­φο­ρές του ελέγχου ανέρ­χο­νται συγκε­κρι­μένα στο ποσό των 6,9 εκατ. ευρώ περίπου για την ελεγ­χό­μενη περίοδο.

Η διαφορά του ΦΠΑ που προσ­διο­ρί­στηκε ανέρ­χε­ται συνο­λικά στο ποσό των 1.117.000 ευρώ περίπου.

Οι δια­φο­ρές στον ΦΠΑ προ­έρ­χο­νται κυρίως μετά τον νέο προσ­διο­ρι­σμό της αξίας αγαθών και υπη­ρε­σιών που παρείχε δωρεάν η εται­ρεία σε πελάτες της.

Όπως ξανά­γραψε η «δημο­κρα­τική», οι επι­θε­ω­ρη­τές δεν ανα­γνώ­ρι­σαν ως έξοδα, που εκπί­πτουν, δαπάνες για «complimentary» υπη­ρε­σίες σε πελάτες της επι­χεί­ρη­σης.

Πιο συγκε­κρι­μένα δεν θεωρούν ότι θα έπρεπε να συμπε­ρι­λη­φθούν στα έξοδα της επι­χεί­ρη­σης οι ναυ­λώ­σεις αερο­σκα­φών για τη μετα­φορά πελατών σε οργα­νω­μένα γκρουπς από το Ισραήλ, η κάλυψη των εξόδων δια­μο­νής τους ως και η μη κατα­βολή του αντι­τί­μου εισόδου τους στην επι­χεί­ρηση.

Τα έξοδα αυτά σε βάθος πεντα­ε­τίας καλύ­πτουν το μεγα­λύ­τερο ποσοστό του προ­στί­μου και ήδη η εται­ρεία βρί­σκε­ται στην εξαι­ρε­τικά δύσκολη θέση να εξε­τά­ζει την ανα­θε­ώ­ρηση του πλάνου ενί­σχυ­σης της πελα­τείας της με του­ρί­στες από το Ισραήλ, ως και διακοπή του προ­γράμ­μα­τος ναυ­λω­μέ­νων πτήσεών της.

Η εται­ρεία έχει εντα­χθεί, με απόφαση του πτω­χευ­τι­κού δικα­στη­ρίου εντός της χρήσης 2015, στις δια­τά­ξεις του άρθρου 106Β Ν.3566/2007, πετυ­χαί­νο­ντας την απο­πλη­ρωμή των ληξι­πρό­θε­σμων τρα­πε­ζι­κών, φορο­λο­γι­κών και ασφα­λι­στι­κών υπο­χρε­ώ­σεών της, εντός της επό­με­νης δεκα­πε­ντα­ε­τίας.

Στην ανωτέρω απόφαση του πτω­χευ­τι­κού δικα­στη­ρίου μπορεί να εντα­χθεί η φορο­λο­γική υπο­χρέ­ωση που προ­έ­κυψε από την τελε­σί­δικη δικα­στική απόφαση που προ­α­να­φέρ­θηκε.

Η επι­χεί­ρηση από το έτος 1999 έως το 2014 έχει κατα­βά­λει σε φόρους 167,6 εκατ. ευρώ, έχει επεν­δύ­σει 55 εκατ. ευρώ, έχει κατα­βά­λει σε μισθούς 83,1 εκατ. ευρώ, σε ασφα­λι­στι­κούς οργα­νι­σμούς 44,5 εκατ. ευρώ και στον Δήμο Ρόδου 22,2 εκατ. ευρώ. Σε 15 εκατ. ευρώ ανέρ­χο­νται οι αγορές της από προ­μη­θευ­τές.

Η οικο­νο­μική κρίση επη­ρέ­ασε – και συνε­χί­ζει να επη­ρε­ά­ζει – την αγο­ρα­στική δύναμη και το δια­θέ­σιμο εισό­δημα των πελατών της και κατά άμεση συνέ­πεια τον τζίρο της, ο οποίος μειώ­θηκε κατά 12,3 εκ.€ στο διά­στημα από το 2009 μέχρι το 2013.

Εν πάση περι­πτώ­σει σύμφωνα με την απόφαση της υπα­γω­γής της η εται­ρεία δια­τά­χθηκε να κατα­βά­λει το σύνολο της απαί­τη­σης του σε 180 μηνιαίες δόσεις ενώ το ίδιο ισχύει και για άλλες απαι­τή­σεις του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου που θα ανα­κύ­ψουν μετά την υπαγωγή της.

Στην ρύθμιση είχαν εντα­χθεί περί τα 5,6 εκατ. ευρώ που είχαν βεβαιω­θεί τον Μάρτιο του 2016 για τις χρήσεις μέχρι το 2012.

Το ποσό ωστόσο αυτό, όπως θεωρεί το Ελλη­νικό Δημόσιο, θα πρέπει να τοκί­ζε­ται γεγονός που θα επι­βα­ρύ­νει την οφειλή δυσα­νά­λογα και συγκε­κρι­μένα κατά 2,5 εκατ. ευρώ περίπου.

Εξυ­πα­κού­ε­ται ότι κάτω από τις παρού­σες συν­θή­κες αν τελικώς κριθεί ότι η οφειλή θα πρέπει να τοκι­στεί η βιω­σι­μό­τητα της επι­χεί­ρη­σης κιν­δυ­νεύει.