Παράγοντες της «Ρόδων Α.Ε.» κατηγορούνται για απάτη­

Ολoκλη­ρώ­θη­κε το πρώτο σκέ­λος της κυ­ρί­ας ανά­κρι­σης, με την λήψη κα­τά­θε­σης από τον πο­λι­τι­κώς ενά­γο­ντα – μη­νυ­τή, για την υπό­θε­ση της οι­κο­νο­μι­κής δια­χεί­ρι­σης της υπό εκ­κα­θά­ρι­ση δη­μο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης «ΡΟΔΩΝ ΑΕ» με κα­τη­γο­ρού­με­νους για απάτη κατά συ­ναυ­τουρ­γία και κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση από την οποία το πε­ριου­σια­κό όφε­λος και η προ­ξε­νη­θεί­σα ζημία υπερ­βαί­νουν συ­νο­λι­κά το ποσό των 120.000 ευρώ, πρώην πρό­ε­δρο και πρώην αντι­πρό­ε­δρο της επι­χεί­ρη­σης, αι­ρε­τών, που θή­τευ­σαν στην υπό τον κ. Χ. Χα­τζηευ­θυ­μί­ου, δη­μο­τι­κή αρχή.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης, όπως πε­ρι­γρά­φε­ται, σε διά­τα­ξη του Αντει­σαγ­γε­λέα Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου κ. Ι. Σφέτ­κου, που οδή­γη­σε και στην άσκη­ση της δί­ω­ξης, φέ­ρε­ται να έχει ως εξής:

Ο μη­νυ­τής τυγ­χά­νει πρό­ε­δρος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου και νό­μι­μος εκ­πρό­σω­πος ανώ­νυ­μης εται­ρί­ας, η οποία δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στη Ρόδο από το έτος 1967 με αντι­κεί­με­νο ερ­γα­σιών την πα­ρα­γω­γή, εμ­φιά­λω­ση και εμπο­ρία εμ­φια­λω­μέ­νου νερού, αε­ριού­χων ποτών (ανα­ψυ­κτι­κών) και χυμών.

Στα πλαί­σια των εν λόγω δρα­στη­ριο­τή­των της η ανώ­νυ­μη εται­ρία κατά τα έτη 2009 και 2010 πώ­λη­σε επί πι­στώ­σει με Τι­μο­λό­για – Δελ­τία Απο­στο­λής στην «ΡΟΔΩΝ ΑΕ», γιατί είχαν στο πα­ρελ­θόν μα­κρο­χρό­νια συ­νερ­γα­σία χωρίς προ­βλή­μα­τα, προ­ϊ­ό­ντα, συ­νο­λι­κής αξίας 177.847,41 ευρώ.

Ένα­ντι της οφει­λής αυτής και λόγω της ιδιαί­τε­ρης εμπι­στο­σύ­νης που είχε ο μη­νυ­τής στους εκ­προ­σώ­πους της «ΡΟΔΩΝ ΑΕ», την οποία θε­ω­ρού­σε υγιή επι­χεί­ρη­ση με ισχυ­ρή οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση, εκ­δό­θη­καν με­τα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νες τρα­πε­ζι­κές επι­τα­γές της Εθνι­κής Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος Α.Ε., συ­νο­λι­κού ποσού 140.000 ευρώ, με­τα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νες.

Οι με­τα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νες επι­τα­γές, εμ­φα­νί­σθη­καν προς πλη­ρω­μή νο­μό­τυ­πα και εμπρό­θε­σμα κατά τις ανα­γρα­φό­με­νες στο σώμα τους ημε­ρο­μη­νί­ες εμ­φα­νί­σε­ως προς πλη­ρω­μή, πλην όμως καμία από αυτές δεν πλη­ρώ­θη­κε, κα­θό­σον δεν υπήρ­χε δια­θέ­σι­μο υπό­λοι­πο χρη­μά­των στον λο­γα­ρια­σμό της εκ­δό­τριας αυτών εται­ρί­ας.

Ο μη­νυ­τής δια­πι­στώ­νο­ντας πα­ντε­λή αδια­φο­ρία εκ μέ­ρους των υπευ­θύ­νων της «ΡΟΔΩΝ ΑΕ» για την πλη­ρω­μή τους ή για τη ρύθ­μι­ση εξό­φλη­σης τους, επε­δί­ω­ξε και πέ­τυ­χε την έκ­δο­ση 3 Δια­τα­γών Πλη­ρω­μής του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, με τις οποί­ες η δη­μο­τι­κή επι­χεί­ρη­ση υπο­χρε­ώ­θη­κε να κα­τα­βάλ­λει τις οφει­λές.

Για οφει­λή δε της ανω­τέ­ρω ανώ­νυ­μης εται­ρί­ας προς την εται­ρία του μη­νυ­τή ύψους 37.847,41 ευρώ, η οποία αφο­ρού­σε τι­μο­λό­για πώ­λη­σης για τα οποία δεν είχαν δοθεί τρα­πε­ζι­κές επι­τα­γές, εκ­δό­θη­κε Δια­τα­γή Πλη­ρω­μής του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, ποσό το οποίο επί­σης δεν κα­τα­βλή­θη­κε στην αι­τού­σα ανώ­νυ­μη εται­ρία.

Πε­ραι­τέ­ρω, προ­έ­κυ­ψε ότι οι δύο κα­τη­γο­ρού­με­νοι υπεύ­θυ­νοι για τις συ­ναλ­λα­γές της «ΡΟΔΩΝ ΑΕ» τόσο κατά τον χρόνο σύ­να­ψης των προ­α­να­φε­ρο­μέ­νων πω­λή­σε­ων επί πι­στώ­σει προ­ϊ­ό­ντων συ­νο­λι­κής αξίας 177.847,41 ευρώ όσο και τους χρό­νους πα­ρά­δο­σης στις 17-6-2010, 18-8-2010 και 25-8-2010 των με­τα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νων τρα­πε­ζι­κών επι­τα­γών στον μη­νυ­τή, ενερ­γώ­ντας με πρό­θε­ση κα­τό­πιν συ­να­πο­φά­σε­ως πα­ρα­σιώ­πη­σαν από τον τε­λευ­ταίο την αλη­θι­νή ει­κό­να, την οποία γνώ­ρι­ζαν σχε­τι­κά με την οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση κατά τα ανω­τέ­ρω επί­μα­χα χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα της ανώ­νυ­μης εται­ρί­ας τους, η οποία ήταν κά­κι­στη, εται­ρία η οποία βρι­σκό­ταν σε μό­νι­μη και όχι πρό­σκαι­ρη οι­κο­νο­μι­κή αδυ­να­μία που δεν της επι­τρέ­πει να εκ­πλη­ρώ­σει τις ανα­λαμ­βα­νό­με­νες οι­κο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις προς τους διά­φο­ρους προ­μη­θευ­τές της και ότι ο προ­α­να­φε­ρό­με­νος λο­γα­ρια­σμός που αυτή τη­ρού­σε στην Εθνι­κή Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος δεν είχε δια­θέ­σι­μο υπό­λοι­πο χρη­μά­των ώστε να κα­λύ­ψει τις προ­α­να­φε­ρό­με­νες με­τα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νες τρα­πε­ζι­κές επι­τα­γές συ­νο­λι­κού ποσού 140.000 ευρώ, δεινή οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση την οποία δεν γνώ­ρι­ζε ο μη­νυ­τής, ο οποί­ος εάν γνώ­ρι­ζε την ανω­τέ­ρω αλη­θι­νή κα­τά­στα­ση, δεν θα προ­έ­βαι­νε στη διά­θε­ση επί πι­στώ­σει προ­ϊ­ό­ντων προς την «ΡΟΔΩΝ ΑΕ», ούτε θα δε­χό­ταν την πλη­ρω­μή μέ­ρους του τι­μή­μα­τος της πώ­λη­σης ύψους 140.000 ευρώ με με­τα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νες τρα­πε­ζι­κές επι­τα­γές.

Οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι εάν και κλή­θη­καν από τον Πται­σμα­το­δί­κη Ρόδου να κα­τα­θέ­σουν χωρίς όρκο προ­κει­μέ­νου να πε­ρι­γρά­ψουν ανα­λυ­τι­κά την οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση της «ΡΟΔΩΝ ΑΕ» στο Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο της οποί­ας με­τεί­χαν με τις προ­α­να­φε­ρό­με­νες ιδιό­τη­τες, κατά το χρο­νι­κό διά­στη­μα από το έτος 2009 μέχρι 25-8-2010, όπως τους ζη­τή­θη­κε δεν προ­σήλ­θαν, συ­μπε­ρι­φο­ρά από την οποία, όπως το­νί­ζει ο Ει­σαγ­γε­λέ­ας, εμ­μέ­σως πλην σαφώς απο­δει­κνύ­ε­ται η ου­σια­στι­κής βα­σι­μό­τη­τα του πε­ριε­χο­μέ­νου της από 31-8-2012 έγκλη­σης ς κατά το μέρος αυτής που τους αφορά.

Πε­ραι­τέ­ρω από τα απο­δει­κτι­κά στοι­χεία που συ­γκε­ντρώ­θη­καν δεν προ­έ­κυ­ψε ότι υπάρ­χουν επαρ­κείς εν­δεί­ξεις για την κί­νη­ση της ποι­νι­κής δί­ω­ξης για πα­ρά­βα­ση κα­θή­κο­ντος σε βάρος του τότε δη­μάρ­χου Ρόδου κ. Ευ­στα­θί­ου Κου­σουρ­νά του Γε­ωρ­γί­ου και των λοι­πών μελών του τότε Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου του Δήμου Ρόδου σχε­τι­κά με την έκ­δο­ση απ’ αυ­τούς της με αριθ­μό 77/18-2-2011 από­φα­σης του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου του Δήμου Ρόδου, όπως αυτή διορ­θώ­θη­κε και συ­μπλη­ρώ­θη­κε με την με αριθ­μό 97/2011 από­φα­ση του ίδιου ως άνω ορ­γά­νου, με την οποία απο­φα­σί­στη­κε η λύση και θέση σε κα­θε­στώς εκ­κα­θά­ρι­σης της «ΡΟΔΩΝ ΑΕ».

Η εν λόγω από­φα­ση νό­μι­μα βα­σί­στη­κε στην ει­δι­κή διά­τα­ξη του άρ­θρου 265 παρ. 8 του Ν. 3463/2006 “Κύ­ρω­ση του Κώ­δι­κα Δήμων και Κοι­νο­τή­των” με την οποία ορί­ζε­ται ως προς τις ανώ­νυ­μες εται­ρί­ες των δήμων, όπως συμ­βαί­νει στην υπό κρίση υπό­θε­ση, ότι λύ­ο­νται υπο­χρε­ω­τι­κώς εάν για τρεις συ­νε­χείς εται­ρι­κές χρή­σεις μετά διε­τία από την ίδρυ­ση τους είναι ζη­μιο­γό­νες ή εάν για ισά­ριθ­μες φορές εντός δε­κα­ε­τί­ας τα ίδια αυτών κε­φά­λαια γί­νουν κα­τώ­τε­ρα του 50% του με­το­χι­κού κε­φα­λαί­ου, δεύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση που συ­ντρέ­χει του­λά­χι­στον από το έτος 2007 ανα­φο­ρι­κά με την προ­α­να­φε­ρό­με­νη ανώ­νυ­μη εται­ρεία.

Η πα­ρα­πά­νω διά­τα­ξη νόμου ως ει­δι­κή υπε­ρι­σχύ­ει των γε­νι­κών δια­τά­ξε­ων του Ν. 2190/1920 περί ανω­νύ­μων εται­ριών και ει­δι­κό­τε­ρα του άρ­θρου 47 του νόμου αυτού.

Την τε­λευ­ταία διά­τα­ξη αλλά και άλλες δια­τά­ξεις του Ν. 2190/1920 επι­κα­λεί­ται ο μη­νυ­τής, νόμος ο οποί­ος δεν τυγ­χά­νει εφαρ­μο­γής στη συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, ότι πα­ρα­βί­α­σαν οι ανω­τέ­ρω εγκα­λού­με­νοι, μη τη­ρώ­ντας τη δια­δι­κα­σία που προ­βλέ­πε­ται για τη λύση και εκ­κα­θά­ρι­ση των ανω­νύ­μων εται­ριών.

Οι εγκα­λού­με­νοι, όπως συ­νά­γε­ται εκ των ανω­τέ­ρω, δεν ενήρ­γη­σαν κατά την έκ­δο­ση των επί­μα­χων δύο απο­φά­σε­ων με σκοπό να προ­σπο­ρί­σουν σε άλλον πα­ρά­νο­μο πε­ριου­σια­κό όφε­λος και να βλά­ψουν την εγκα­λού­σα ανώ­νυ­μη εται­ρία, αλλά ενήρ­γη­σαν βάσει των προ­βλε­πο­μέ­νων υπη­ρε­σια­κών τους κα­θη­κό­ντων και του προϊ­στα­μέ­νου της Διεύ­θυν­σης Εμπο­ρί­ου της τέως Ν.Α. Δω­δε­κα­νή­σου και νυν Τμή­μα­τος Εμπο­ρί­ου της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου ο οποί­ος, όπως προ­έ­κυ­ψε νό­μι­μα και όχι πα­ρά­νο­μα μη τη­ρώ­ντας τους κα­νό­νες της χρη­στής Διοί­κη­σης και Δια­χεί­ρι­σης, όπως επι­κα­λεί­ται ο μη­νυ­τής στην υπό κρίση προ­σφυ­γή του, προ­έ­βη με την ανω­τέ­ρω ιδιό­τη­τα του στη δη­μο­σί­ευ­ση στο με αριθ­μό 2261/27 Απρι­λί­ου 2011 φύλλο της Εφη­με­ρί­δας της Κυ­βερ­νή­σε­ως του Πρα­κτι­κού της έκτα­κτης Γε­νι­κής Συ­νέ­λευ­σης με ημε­ρο­μη­νία 9-3-2011 της «ΡΟΔΩΝ ΑΕ», με την οποία απο­φα­σί­στη­κε η εκ­κα­θά­ρι­ση της, ενέρ­γεια – δη­μο­σί­ευ­ση στην οποία όφει­λε να προ­βεί ανε­ξαρ­τή­τως της ου­σια­στι­κής βα­σι­μό­τη­τας ή νο­μι­μό­τη­τας της συ­γκε­κρι­μέ­νης από­φα­σης της έκτα­κτης Γε­νι­κής Συ­νέ­λευ­σης, κα­θό­σον αυτός δεν όφει­λε να προ­βεί στο σχε­τι­κό έλεγ­χο.