Ο δάσκαλος της “άνοιξης”

Αντί άλλων ευχών για το ξεκί­νημα της νέας σχο­λι­κής χρονιάς, τα λόγια του Καζαν­τζάκη από την «Αναφορά στον Γκρέκο»

«Μια μέρα ήταν άνοιξη, χαρά Θεού, τα παρά­θυρα ήταν ανοιχτά κι έμπαινε η μυρωδιά από μια ανθι­σμένη μαντα­ρι­νιά… δεν μπο­ρού­σαμε πια ν’ ακούμε για οξείες και περι­σπω­μέ­νες. Κι ίσια-ίσια ένα πουλί είχε καθίσει στο πλατάνι της αυλής του σχο­λείου και κελαη­δούσε. Τότε πια ένας μαθητής χλωμός, δε βάσταξε, σήκωσε το δάχτυλο: Σώπα δάσκαλε, φώναξε· σώπα δάσκαλε ν’ ακού­σουμε το πουλί».

και της Αλκης Ζέη :

«(…) Kι όλα αυτά τα χρόνια που πηγαίνω από σχολείο σε σχολείο, κατέ­ληξα στο συμπέ­ρα­σμα πως όλα εξαρ­τώ­νται από τον δάσκαλο. Είτε το σχολείο βρί­σκε­ται σε μεγάλη πόλη είτε σε μικρή ή και σε χωριό ακόμα, εντυ­πω­σιά­ζο­μαι από τα παιδιά που κάνουν τόσα δημιουρ­γικά πράγ­ματα, που ξέρουν να συνο­μι­λούν κι έχουν δια­βά­σει τόσα βιβλία που απορείς πώς βρί­σκουν τον χρόνο. Κι όλα αυτά γιατί υπάρχει ένας δάσκα­λος που κλέβει ώρες από μαθή­ματα και από τη ζωή του για να κάνει τα παιδιά -δύσκολο πράγμα σήμερα -να αγα­πή­σουν το βιβλίο και να ξεφύ­γουν από το βαρετό πρό­γραμμα του σχο­λείου .

Τους θαυμάζω αυτούς τους δασκά­λους. Μέσα στις δύσκο­λες και άχαρες μέρες που ζούμε, αυτοί είναι μια αχτίδα ελπίδας. Σ΄ένα νησί, είχα επι­σκε­φτεί ένα σχολείο, την έκτη τάξη Δημο­τι­κού. Και τι δεν έκαναν αυτά τα παιδιά. Έπαιζαν σκηνές ολό­κλη­ρες από τα βιβλία μου, είχαν γράψει δικές τους σκέψεις, ως και τρα­γού­δια είχαν γράψει σχετικά με τα βιβλία, τα τρα­γου­δούσε μια μικρή χορωδία που μαέ­στρος ήταν ο δάσκα­λος. Ένας πολύ χαρού­με­νος δάσκα­λος με ολο­φά­νερη την αγάπη του για τα παιδιά. Πριν απο­χαι­ρε­τήσω τα παιδιά τα συγ­χά­ρηκα για τη δουλειά που είχανε κάνει μα είπα ακόμα πως τους συγ­χαίρω και για τον εξαίσιο δάσκαλό τους .Τότε σηκώ­θηκε ένα αγόρι και μου λέει: Μας άξιζε όμως. Όταν βγήκαμε από την τάξη ρώτησα το παιδί. Γιατί είπες πως σας άξιζε ένας τέτοιος δάσκα­λος; Και τότε εκείνο, μου διη­γή­θηκε μια απί­στευτη ιστορία. Από την αρχή του χρόνου ως τις γιορτές, είχαν έναν δάσκαλο που φοβόταν τα μικρό­βια, δεν άγγιζε την κιμωλία να γράψει στο πίνακα, ούτε τα τετρά­διά τους, κι έβαζε τα ίδια τα παιδιά να γυρί­ζουν τα φύλλα κι αν κάποιο τον άγγιζε κατά λάθος, έβαζε τις φωνές κι έφευγε από την τάξη. Τα παιδιά είχαν πέσει όλα σε κατά­θλιψη κι όταν ήρθε ο και­νούρ­γιος δάσκα­λος, έκανε μέσα σ’ ένα μήνα όλη την τάξη χαρού­μενη και τα παιδιά με χαρά έκαναν χίλια δυο πράγ­ματα μαζί του.

Ας αλλά­ζουν οι υπουρ­γοί Παι­δείας, ας αλλά­ζουν κάθε τόσο τους νόμους. Όταν υπάρχει ένας δάσκα­λος με όρεξη και κέφι, τα παιδιά απο­κτούν κι’ αυτά όρεξη και κέφι για δουλειά. Είτε σε και­νού­ριο σχολείο βρί­σκο­νται είτε σε λυόμενο ή σε τάξεις με ξεχαρ­βα­λω­μένα θρανία. Βλέπεις τα μάτια τους να λάμπουν. Δεν θ’ άξιζε λοιπόν ένα φωτο­στέ­φανο για τον δάσκαλο; ‘Αραγε θα βρεθεί ποτέ χέρι να του το φορέσει;»