Νέος δάσκαλος για τους δύο μαθητές στην Τέλενδο: Όταν έμαθα ότι κλείνει το σχολείο, το είδα ως τεράστια ευκαιρία να πάω να το ανοίξω

Ένα από μικρό­τερα σχολεία της Ελλάδας με μόλις δύο μαθητές συνε­χί­ζει να λει­τουρ­γεί στο ακρι­τικό νησί της Τελέν­δου, χάρη στην αφο­σί­ωση ενός δασκά­λου.

Μαθαί­νο­ντας ότι η προη­γού­μενη δασκάλα, Δέσποινα Μιχαήλ, χρειά­στηκε να απο­χω­ρή­σει, ο Στάθης Μαστρο­κού­κος, ανα­πλη­ρω­τής δάσκα­λος και Καλύ­μνιος, ανέλαβε την πρω­το­βου­λία για άμεση κάλυψη της θέσης. Όπως εξηγεί στο protothema.gr: «Η δασκάλα, που υπη­ρε­τούσε πέρσι και φέτος στην αρχή της σχο­λι­κής χρονιάς, χρειά­στηκε να φύγει για προ­σω­πι­κούς λόγους. Ανήκω στο 5ο δημο­τικό σχολείο Καλύ­μνου, ως ανα­πλη­ρω­τής, όχι με οργα­νική θέση. Προ­κει­μέ­νου να παρα­μεί­νει ανοικτό το σχολείο, απο­φά­σισα να διακόψω την γονεϊκή άδεια – η κόρη μου είναι 2,5 ετών και το μωρό, 8 μηνών. Δια­φο­ρε­τικά, οι μαθητές θα έπρεπε να περι­μέ­νουν να έρθει άλλος εκπαι­δευ­τι­κός στη Γ’ ή στη Δ’ φάση πρό­σλη­ψης ανα­πλη­ρω­τών και να χάσουν μαθή­ματα».

Το καθη­με­ρινό δρο­μο­λό­γιο του νέου δασκά­λου είναι το θαλάσ­σιο πέρασμα από τις Μυρτιές με το καϊκι – «δεν είναι τίποτε, πέντε λεπτά με το καρα­βάκι. Το χειμώνα είναι 2 με 3 δρο­μο­λό­για όλη την ημέρα, κυρίως για την τρο­φο­δο­σία του νησιού. Ή για να μετα­φέ­ρει εργάτες ή τον δάσκαλο», εξηγεί.

Ένα σχολείο εθνικής σημα­σίας με δύο μαθητές

Η Τέλεν­δος, στα ακρι­τικά Δωδα­κά­νησα, αριθμεί σήμερα 12 με 13 μόνι­μους κατοί­κους τον χειμώνα. Δύο οικο­γέ­νειες, που έχουν επι­λέ­ξει συνει­δητά να ζουν εκεί. Βιο­πο­ρί­ζο­νται από τη γη και τη θάλασσα, υπο­στη­ρί­ζο­ντας με την παρου­σία τους την απο­κέ­ντρωση. Ο Σάββας και ο Κυριά­κος, είναι οι μονα­δι­κοί μαθητές του νησιού, αμφό­τε­ροι στην Πέμπτη δημο­τι­κού.

Αξίζει να σημειω­θεί, ότι η φετινή σχολική χρονιά 2025–2026 ξεκί­νησε με τον καθιε­ρω­μένο αγιασμό στις 11 Σεπτεμ­βρίου, στον οποίο παρευ­ρέ­θηκε ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας, Κων­στα­ντί­νος Τασού­λας. Η παρου­σία του στο νησί δεν ήταν απλώς συμ­βο­λική. Ο Πρό­ε­δρος επε­σή­μανε με έμφαση ότι «η ανθρώ­πινη παρου­σία στις ακρι­τι­κές περιο­χές δικαιώ­νει και δίνει πολύ­τιμο νόημα στην εθνική κυριαρ­χία», προ­σθέ­το­ντας πως «τα σύνορά μας είναι και οι άνθρω­ποί μας».

Ο νέος δάσκα­λος, κ.Μαστρο­κού­κος αντι­λαμ­βά­νε­ται πλήρως τη σπου­δαιό­τητα του έργου του.

Δια­θέ­τει ένα πλούσιο υπό­βα­θρο: Σπού­δασε στο Παι­δα­γω­γικό Τμήμα Δημο­τι­κής Εκπαί­δευ­σης του Πανε­πι­στη­μίου Ιωαν­νί­νων, συνέ­χισε με μετα­πτυ­χια­κές σπουδές στηΔιδακτική Θετικών Επι­στη­μών και Νέες Τεχνο­λο­γίες στην Εκπαί­δευση στο Πανε­πι­στή­μιο Αιγαίου ενώ πρό­σφατα ολο­κλή­ρωσε ένα δεύτερο μετα­πτυ­χιακό στις Νέες μορφές Μάθησης και Εκπαί­δευ­σης Ενη­λί­κων. Έχει παρα­κο­λου­θή­σει σεμι­νά­ρια των 400 ωρών και δια­θέ­τει μάστερ στα Αγγλικά και στους Υπο­λο­γι­στές.

Βάσει των τυπικών του προ­σό­ντων, θα υπέθετε κανείς ότι στο συγκε­κρι­μένο σχολείο ‘περιορίζεται’, ωστόσο ο ίδιος υιο­θε­τεί μία εντελώς δια­φο­ρε­τική προ­σέγ­γιση: «Τα ‘χαρτιά’ είναι ‘χαρτιά’. Όταν έμαθα ότι κλείνει το σχολείο της Τελέν­δου, ένιωσα ότι μου δίνεται μία τερά­στια ευκαι­ρία να πάω να το ανοίξω. Θεωρώ ότι είναι τιμή μου να βρί­σκο­μαι εδώ», αρχίζει να λέει, για να προ­σθέ­σει: «Το να είναι στο χέρι σου εάν θα μπορεί να είναι ανοικτό το σχολείο, αν αυτά τα παιδιά μάθουν γράμ­ματα… το να εξαρ­τά­ται από σένα εάν τη Δευτέρα θα πάνε σχολείο ή θα κάθο­νται σπίτι τους, είναι το ελά­χι­στο που θα μπο­ρούσα να κάνω, γι’αυτό και ανέλαβα την πρω­το­βου­λία να έρθω και να μην περι­μέ­νουμε τις επό­με­νες φάσεις προ­σλή­ψεων ανα­πλη­ρω­τών». «Πρέπει να έχουμε κατά νου, πως πρό­κει­ται για ένα σχολείο εθνικής σημα­σίας – πριν 30 χρόνια περίπου, είχαμε εδώ κοντά τα Ίμια…. Αλίμονό μας, δηλαδή, αν ερη­μώ­σουν αυτά τα νησιά! Και να τονί­σουμε πως εγώ σήμερα είμαι, αύριο δεν είμαι… Οι κάτοι­κοι είναι που κρατούν το μέρος ζωντανό», κατα­λή­γει.

Η καθη­με­ρι­νό­τητα στο σχολείο

«Ούτε τρέξιμο, ούτε άγχος. Αυτές είναι οι δια­φο­ρές μας με τις μεγάλες πόλεις», λέει χαμο­γε­λώ­ντας ο κ.Μαστρο­κού­κος. Στο μικρό νησί, ο σχο­λι­κός χρόνος κυλά δια­φο­ρε­τικά αλλά «γίνο­νται όλα», τονίζει ο ίδιος. Στην τάξη, τα δύο παιδιά συνερ­γά­ζο­νται άψογα και ο δάσκα­λος – αν και έχει ανα­λά­βει καθή­κο­ντα πριν μερικές ημέρες – φρο­ντί­ζει να τηρού­νται όλα τα προ­βλε­πό­μενα στο πρό­γραμμα του Υπουρ­γείου Παι­δείας. Ιδιαί­τερη έμφαση δίνεται στη βιω­μα­τική μάθηση: «Χρη­σι­μο­ποιούμε την ίδια τη φύση σαν εργα­στή­ριο», εξηγεί. «Στη Φυσική βγαί­νουμε έξω για να δούμε τι είναι ύλη, υγρό, στερεό ή αέριο. Στη Γεω­γρα­φία πηγαί­νουμε στο άλσος, στο ποτα­μάκι, ή στη θάλασσα για να παρα­τη­ρή­σουμε την παλίρ­ροια».

Παρά το μικρό του μέγεθος, το δημο­τικό της Τελέν­δου είναι άρτια εξο­πλι­σμένο. «Είμαστε από τα ευλο­γη­μένα σχολεία», σχο­λιά­ζει ο κ.Μαστρο­κού­κος καθώς το σχολείο δια­θέ­τει προ­τζέ­κτορα, πίνακα, υπο­λο­γι­στή, εκτυ­πωτή, φωτο­τυ­πικό, καθώς και άφθονο εκπαι­δευ­τικό υλικό — είτε από το υπουρ­γείο είτε από ιδιώτες δωρητές. «Έχουμε ό,τι χρειά­ζε­ται για να κάνουμε πει­ρά­ματα, να εφαρ­μό­ζουμε σύγ­χρο­νες μεθό­δους, να προ­σφέ­ρουμε στα παιδιά πλήρη εκπαί­δευση», σημειώ­νει.

Κάθε Δευτέρα, στο νησί έρχεται ο γυμνα­στής, ενώ κάθε Πέμπτη πραγ­μα­το­ποιού­νται δύο ώρες Αγγλι­κών, με εκπαι­δευ­τικό από την Κάλυμνο. Τα υπό­λοιπα μαθή­ματα, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των Εργα­στη­ρίων Δεξιο­τή­των, τα ανα­λαμ­βά­νει ο ίδιος.

Αν και πρό­σφατη η τοπο­θέ­τησή του, ο κ.Μαστρο­κού­κος ήδη δρο­μο­λο­γεί κοινή δράση για να τιμήσει την επέτειο της 17ης Νοέμβρη με τα παιδιά από το 3ο Δημο­τικό Σχολείο Πόλεως Καλύ­μνου: «Στο πλαίσιο των εορ­τα­σμών, τα δύο δικά μου παιδιά μαζί με τα παιδιά του άλλου σχο­λείου – τη μία ημέρα θα είμαστε καλε­σμέ­νοι εμείς στην Κάλυμνο, την άλλη, θα έρθουν εκείνοι σε μας εδώ».

Ανα­φο­ρικά με τις υπο­δο­μές, το σχολείο έχει ανα­και­νι­στεί ενώ την εκπαι­δευ­τική δια­δι­κα­σία υπο­στη­ρί­ζουν πολλοί χορηγοί και ο Δήμος Καλύ­μνου: «Ανα­μέ­νουμε τη δωρεά της Cosmote για νέο υπο­λο­γι­στή, tablet και δίκτυο 5G. Το Ίδρυμα Χατζη­γάκη μας έχει κάνει δωρεά τοι­χο­γρα­φίες, ενώ ετοι­μά­ζε­ται και η αποδοχή μιας δωρεάς για γήπεδο 5×5. Υπάρχει προ­τζέ­κτο­ρας, σκάνερ, υπο­λο­γι­στή, ίντερ­νετ, φωτο­τυ­πικό, η τάξη είναι σε πολύ καλή κατά­σταση. Είμαστε γεμάτοι από βιβλία δρα­στη­ριο­τή­των και εκπαι­δευ­τικό υλικό».

Όσο για τις νέες προ­κλή­σεις στις μετα­κι­νή­σεις του χειμώνα λόγω δυσμε­νών και­ρι­κών συν­θη­κών, ο δάσκα­λος θα πει: «Δεν γνωρίζω ακόμη πως θα αντι­με­τω­πί­σουμε τα απα­γο­ρευ­τικά δρο­μο­λο­γίων από την Κάλυμνο. Ίσως χρεια­στεί τηλεκ­παί­δευση, αλλά τα παιδιά δεν έχουν υπο­λο­γι­στές στο σπίτι τους. Τα μονα­δικά κλειδιά του σχο­λείου τα έχω εγώ», εξηγεί. «Ίδωμεν!».

Πως κυλάει η ημέρα των παιδιών στην Τέλενδο

Ο Σάββας και ο Κυριά­κος, οι μονα­δι­κοί μαθητές, μεγα­λώ­νουν μακριά από το στρες και τον υπερ­κο­ρε­σμό του δια­δι­κτύου. Είναι παιδιά της φύσης. «Αν και μόλις 10 ετών, ο Σάββας, παίρνει μόνος του το καΐκι και κάνει τον γύρο του νησιού ενώ φρο­ντί­ζει και τα ζώα του — κατσί­κες, κότες και κου­νέ­λια. Ο Κυριά­κος, επίσης, περνά ώρες ψαρεύ­ο­ντας», ανα­φέ­ρει ο δάσκα­λος, που και για τον ίδιο η εμπει­ρία είναι πρω­τό­γνωρη, αφού στην Κάλυμνο που μεγά­λωσε υπάρ­χουν 18.000 κάτοι­κοι. «Αν θελή­σουν, όμως, έχουν επι­λο­γές: στην Κάλυμνο υπάρχει μπό­ου­λινγκ, ταβέρ­νες, σινεμά», προ­σθέ­τει.

Ο δάσκα­λος, ο παπάς και ο πρό­ε­δρος

Οι τρεις πυλώνες στις μικρές κοι­νω­νίες, είναι ο δάσκα­λος, ο πρό­ε­δρος και ο παπάς. Και ο σεβα­σμός προς το πρόσωπό τους, θεω­ρεί­ται δεδο­μέ­νος. Ο κ.Μαστρο­κού­κος ανα­φέ­ρει, μάλιστα, ένα χαρα­κτη­ρι­στικό στιγ­μιό­τυπο: «Ο πατέρας μου, επίσης δάσκα­λος, στα Λαέρμα της Ρόδου με 6,7 μαθητές πριν χρόνια χρειά­στηκε μία ημέρα να φύγει από το χωριό για να πάει στο Μαν­δράκι, στο κέντρο. Την ίδια ημέρα, είχε προ­κύ­ψει ανάγκη και έτυχε να λείψουν από το χωριό και ο πρό­ε­δρος και ο παπάς. Μόλις συνα­ντή­θη­καν τυχαία, ο πρό­ε­δρος αιφ­νι­δια­σμέ­νος λέει στον πατέρα μου: «Τί κάνεις εδώ, δάσκαλε; Πάμε να φύγουμε γρήγορα, γιατί το χωριό έμεινε ακυ­βέρ­νητο! Αυτή είναι η νοο­τρο­πία των μικρών τόπων – το ίδιο ισχύει και εδώ, στην Τέλενδο, κι ας μην έχουν τελειώ­σει πανε­πι­στή­μια οι γονείς…».

Ένα σχολείο με «θολό» μέλλον

Το ακρι­τικό σχολείο της Τελέν­δου αντι­με­τω­πί­ζει το αύριο με αβε­βαιό­τητα καθώς η λει­τουρ­γία του θα είναι αμφί­βολη μετά από δύο χρόνια. «Με δύο παιδιά σήμερα στην πέμπτη τάξη και χωρίς μαθητές στην Α’ Δημο­τι­κού, το σχολείο θα κλείσει αν δεν έρθουν νέες οικο­γέ­νειες με μικρά παιδιά», επι­ση­μαί­νει ο δάσκα­λος. Όσο για τους υπάρ­χο­ντες μαθητές, τότε θα χρεια­στεί να πηγαί­νουν στην Κάλυμνο κάθε μέρα, περ­νώ­ντας απέ­να­ντι με το καρα­βάκι. Ευτυχώς, οι απο­στά­σεις είναι κοντι­νές, δεκά­λε­πτες. Εκείνο που παρα­μέ­νει ζητού­μενο, είναι χωρίς αμφι­βο­λία, η στα­θε­ρό­τητα της εκπαι­δευ­τι­κής δια­δι­κα­σίας».

Πηγή: protothema.gr