Ευτυχώς υπάρχουν κι εκείνοι που δεν έχουν υποστεί λοβοτομή

Γρά­φει ο

Δα­μια­νός Β. Αθα­να­σί­ου

Στην πο­λι­τι­κή σκα­κιέ­ρα τα κί­νη­τρα της κάθε κί­νη­σης δεν είναι πάντα ευα­νά­γνω­στα.

Η δη­μο­τι­κή αρχή Ρόδου, εξα­κο­λου­θεί, παρά την κα­θο­λι­κή σχε­δόν αγα­νά­κτη­ση για την υπο­βάθ­μι­ση της ποιό­τη­τας της ζωής μας και την αδυ­να­μία αντι­με­τώ­πι­σης των προ­βλη­μά­των της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, να επι­δί­δε­ται σε τα­κτι­κι­σμούς και επι­κοι­νω­νια­κά τερ­τί­πια, απο­σκο­πώ­ντας σε βρα­χυ­πρό­θε­σμα και ευ­και­ρια­κά μι­κρο­πο­λι­τι­κά οφέλη, ενώ δια­κυ­βεύ­ε­ται η προ­ο­πτι­κή του νη­σιού σε μα­κρο­πρό­θε­σμο ορί­ζο­ντα.

Η ρίψη βεγ­γα­λι­κών στον ου­ρα­νό με σκοπό να κοι­τά­με όλοι πάνω και κάτω από τα πόδια μας να περ­νούν όλα εκεί­να που δεν θέ­λουν να βλέ­που­με, είναι ένας γνω­στός τρό­πος απο­προ­σα­να­το­λι­σμού.

Παλιό το κόλπο…

Δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται μάλ­λον ότι φα­ντά­ζουν πιο κου­ρα­σμέ­νοι από ποτέ. Θυ­μί­ζουν τον άτα­κτο μα­θη­τή στο τε­λευ­ταίο θρα­νίο καμιά βδο­μά­δα πριν πάρει βαθ­μούς. Ανοί­γουν δε με με­γά­λη τα­χύ­τη­τα ει­κο­νι­κά μέ­τω­πα μάχης.

Για όλα τα δεινά του νη­σιού, που απο­τυ­πώ­νο­νται ακόμη και σε φω­το­γρα­φι­κά ρε­πορ­τάζ αλλά και σε δη­λώ­σεις τρί­των, για όσα «πλη­γώ­νουν», τα οποία προ­έρ­χο­νται από επί­ση­μα χείλη και για όσα τυχόν ακο­λου­θή­σουν, δεν φταί­ει η ασκού­με­νη πο­λι­τι­κή ή η πα­ντε­λής σχε­δόν έλ­λει­ψη συ­ντο­νι­σμού, συ­νο­χής και έργου, αλλά η…. «δη­μο­κρα­τι­κή».

Ναι αγα­πη­τοί ανα­γνώ­στες, έχου­με ανα­κη­ρυ­χθεί από τον ίδιο τον δή­μαρ­χο, ως επι­κε­φα­λής μιας «συ­νω­μο­σί­ας» με συ­νερ­γά­τες «πα­ρω­χη­μέ­νους» πο­λι­τι­κούς, που απο­σκο­πεί στην υπο­βάθ­μι­ση του πα­ρα­γό­με­νου έργου, το οποίο δεν εκ­θειά­ζου­με, αν και θα οφεί­λα­με ή δεν το πε­ρι­μέ­νου­με καρ­τε­ρι­κά να «ξε­τυ­λι­χθεί», στο προ­σε­χές μέλ­λον, κά­νο­ντας ασκή­σεις για να πε­τύ­χου­με την πο­λυα­να­με­νό­με­νη πο­λι­τι­κή μας «κω­λο­τού­μπα»!

Δεν είναι τυ­χαίο δη­λα­δή, ότι έχου­με ανα­κη­ρυ­χθεί από τον ίδιο τον δή­μαρ­χο και μά­λι­στα δη­μό­σια, ως οι υπ’ αρίθμ. ΕΝΑ εχθροί του, ούτε και το γε­γο­νός ότι για κάθε τι που δη­λώ­νε­ται ή γρά­φε­ται, αντί άλλης απα­ντή­σε­ως για την… «τα­μπα­κιέ­ρα», επι­διώ­κε­ται να υπο­βαθ­μι­στεί η ση­μα­σία του, εντασ­σό­με­νο στην ίδια θε­ω­ρία «συ­νω­μο­σί­ας».

Η τέχνη της επι­κοι­νω­νια­κής πα­ρα­πλά­νη­σης και η επι­χεί­ρη­ση να στη­θεί μια ει­κο­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι σπου­δαία αλλά και… επι­κίν­δυ­νη.

Δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται συ­γκε­κρι­μέ­να ότι όταν μια πα­ρά­τα­ξη βα­σί­ζε­ται σε με­γά­λο πο­σο­στό στην επι­κοι­νω­νία και όχι στην ουσία, τότε είναι προ­φα­νές, είναι σχε­δόν νο­μο­τέ­λεια, να υπο­στεί τις συ­νέ­πειες της επι­λο­γής της.

Και πραγ­μα­τι­κά δεν θυ­μά­μαι ποτέ αι­ρε­τούς να «βομ­βαρ­δί­ζουν» κα­θη­με­ρι­νά σχε­δόν τα Μέσα Μα­ζι­κής Ενη­μέ­ρω­σης, με φω­το­γρα­φί­ες, ακόμη και από πα­ρεμ­βά­σεις αυ­το­νό­η­τες: Από το κλά­δε­μα δέ­ντρων ως και το βά­ψι­μο σε κο­λο­νά­κια. Χά­λα­σε το πα­γκά­κι, να πώς ήταν πριν και να πώς το φτιά­ξα­με. Τρύπα στο οδό­στρω­μα, να πόσο με­γά­λη ήταν πριν και να πώς την κλεί­σα­με. Δη­μο­σιεύ­θη­κε φω­το­γρα­φία με σκου­πί­δια σε κά­ποια γει­το­νιά, σπεύ­δου­με εκ των υστέ­ρων να κα­θα­ρί­σου­με…

Είναι τε­λι­κά στρα­βός ο για­λός ή στρα­βά αρ­με­νί­ζου­με;

Δεν ξέρει αλή­θεια τι να πρω­το­θαυ­μά­σει κα­νείς… Η Ρόδος έχει υπο­στεί μια βίαιη υπο­βάθ­μι­ση του βιο­τι­κού της επι­πέ­δου, οι θε­σμοί έχουν εξα­σθε­νή­σει και ο Δήμος Ρόδου έχει υπο­στεί μια κα­τα­βα­ρά­θρω­ση τόσο σε πό­ρους, όσο και σε στρα­τη­γι­κές οι­κο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής ανά­καμ­ψης.

Και πώς αντι­με­τω­πί­ζο­νται τα προ­βλή­μα­τα; Με συ­σκέ­ψεις επί συ­σκέ­ψε­ων και με το ένα δελ­τίο τύπου μετά το άλλο.

Αφή­στε, που μας προ­έ­κυ­ψε αίφ­νης οιο­νεί «δή­μαρ­χος» ο… πε­ρι­φε­ρειάρ­χης, αφού ου­σια­στι­κά ό,τι ση­μα­ντι­κό έργο γί­νε­ται ή προ­γραμ­μα­τί­ζε­ται, περνά από τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του κι ό,τι πρό­βλη­μα προ­κύ­πτει σπεύ­δει ο ίδιος και οι επι­τε­λείς του να δώ­σουν λύση…

Μέχρι και στους Αγί­ους Απο­στό­λους έφτα­σε προ­χθές η «χάρη» του Χα­τζη­μάρ­κου!

Οφεί­λου­με όλοι να δια­μη­νύ­σου­με σε όλους εκεί­νους, που έχουν μάθει να λει­τουρ­γούν με όρους του χθες και χρη­σι­μο­ποιούν διά­φο­ρα επι­κοι­νω­νια­κά τερ­τί­πια για να κα­λύ­ψουν το έλ­λειμ­μα στρα­τη­γι­κής, αλλά και για να συ­γκα­λύ­ψουν την απρα­ξία, ότι δεν θα τους κά­νου­με τη χάρη να γί­νου­με συ­νερ­γοί τους, ότι ευ­τυ­χώς υπάρ­χουν κι εκεί­νοι που δεν έχουν υπο­στεί λο­βο­το­μή.

Το να χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται «συ­νω­μό­της», οποιοσ­δή­πο­τε προ­σπα­θεί να αρ­θρώ­σει μια δια­φο­ρε­τι­κή άποψη ή να ασκή­σει κρι­τι­κή, ακόμη και σκλη­ρή, σε όποιο θέμα κρί­νει ότι δεν προ­χω­ρά­ει, πε­ρισ­σεύ­ει.

Είναι γνω­στή  και ασφα­λής η μέ­θο­δος απο­μό­νω­σης και εμπαιγ­μού όσων δεν ασπά­ζο­νται την αυλή.

Στις ει­κο­νι­κές μάχες υπάρ­χουν όμως μόνον   ει­κο­νι­κοί νι­κη­τές και ητ­τη­μέ­νοι. Πρό­κει­ται για μάχη εντυ­πώ­σε­ων με πρό­σκαι­ρα απο­τε­λέ­σμα­τα.

Οι πραγ­μα­τι­κές μάχες δί­δο­νται στην κοι­νω­νία, μια κοι­νω­νία που οφεί­λει μά­λι­στα να αφυ­πνι­στεί.

Ο στρου­θο­κα­μη­λι­σμός και η αδια­φο­ρία μάς έχουν κάνει πολύ κακό, με τον “ωχα­δερ­φι­σμό“ πε­τύ­χα­με εξάλ­λου να εμπε­δώ­σου­με τα πε­ρισ­σό­τε­ρα από τα προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζου­με.

Θα πρέ­πει κά­πο­τε κά­ποιοι να κα­τα­λά­βουν ότι οι πο­λί­τες που  τους χαι­ρε­τούν με ευ­γέ­νεια στα πα­νη­γύ­ρια, τους σφίγ­γουν το χέρι ή τους χτυ­πούν την πλάτη, δεν απο­τε­λούν βα­ρό­με­τρο για την απο­δο­χή ή μη, του δη­μο­τι­κού έργου.

Και να ξέ­ρε­τε ότι οι γλυ­κα­νά­λα­τες αγά­πες με ορι­σμέ­να Μ.Μ.Ε., πραγ­μα­τι­κά και υπο­τι­θέ­με­να (ναι, υπάρ­χουν κι αυτά στο δια­δί­κτυο) και οι εκ­φρά­σεις αμοι­βαί­ου θαυ­μα­σμού, που γί­νο­νται ορι­σμέ­νες φορές τόσο υπερ­βο­λι­κές, που θυ­μί­ζουν βρα­ζι­λιά­νι­κα σί­ριαλ, δεν είναι η λύση στα προ­βλή­μα­τα του νη­σιού.

Η εκτό­ξευ­ση, τέλος, πι­κρό­χο­λων σχο­λί­ων, που δεν σέ­βο­νται ούτε τη μνήμη των νε­κρών, από αι­ρε­τούς, μόνο ως πρό­στυ­χη και χυ­δαία μπο­ρεί να χα­ρα­κτη­ρι­στεί.