Τζον Κατσιματίδης: «Θέλω να επενδύσω στην Ελλάδα και δεν με αφήνουν…»

Η περί­πτωση του ανθρώ­που που ακούει στο ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νικό όνομα Τζον Κατσι­μα­τί­δης είναι από εκείνες που σπάνια συνα­ντάς. Αυτο­δη­μιούρ­γη­τος επι­χει­ρη­μα­τίας, ένας από τους πλου­σιό­τε­ρους ανθρώ­πους του κόσμου, υπο­ψή­φιος δήμαρ­χος της Νέας Υόρκης, συμπα­ρα­στά­της της Ομο­γέ­νειας στις ΗΠΑ, βαθιά ερω­τευ­μέ­νος με την Ελλάδα είναι μερικές μόνο από τις ιδιό­τη­τες που συν­θέ­τουν τη συναρ­πα­στική ζωή του.

Μια ζωή που πρό­σφατα ενέ­πνευσε τη διοί­κηση των Ελλη­νι­κών Ταχυ­δρο­μείων, η οποία απο­φά­σισε να εκδώσει γραμ­μα­τό­σημα με το πορ­τρέτο του στο πλαίσιο της σειράς «Εκλε­κτές Προ­σω­πι­κό­τη­τες της Ελλάδας». Με αφορμή την εν λόγω τιμη­τική διά­κριση, ο 68χρονος σήμερα κροίσος μιλά στο «ΘΕΜΑ» για την πρόθεσή του να βοη­θή­σει τη γενέ­τειρά του, για τον πρω­θυ­πουργό Αλέξη Τσίπρα, για τους τρόπους ανά­καμ­ψης της οικο­νο­μίας, για το Μετα­να­στευ­τικό, αλλά και για την πρόθεσή του να κατεβεί άλλη μία φορά στον πολι­τικό στίβο των ΗΠΑ ως γνήσιος αγω­νι­στής.

Ο ξενι­τε­μός

Στη μυστη­ριακή Νίσυρο, το «πλωτό ηφαί­στειο» που βρί­σκε­ται ανάμεσα στην Κω, την Τήλο και την Αστυ­πά­λαια, γεν­νιέ­ται το 1948 ο Γιάννης Κατσι­μα­τί­δης, το παιδί με το μυαλό-ξυράφι, ο άνθρω­πος που η μοίρα τού έχει ορίσει να γίνει κάποτε ένας από τους πλου­σιό­τε­ρους ανθρώ­πους στον κόσμο. Λίγο προτού κλείσει τον πρώτο χρόνο της ζωής του, ο μικρός μετοι­κεί με τους γονείς του στη Νέα Υόρκη, τη γη της επαγ­γε­λίας, όπου η οικο­γέ­νεια είναι απο­φα­σι­σμένη να παλέψει για μια καλύ­τερη ζωή. Δεν έχουν αρκετά χρήματα, δεν γνω­ρί­ζουν παρά ελά­χι­στες λέξεις στα αγγλικά, δεν έχουν φίλους και γνω­στούς. Δια­κρί­νο­νται απλώς για εκείνη την ανυ­πέρ­βλητη δύναμη όσων δεν φοβού­νται να ανταλ­λά­ξουν το δεδο­μένο με το άγνωστο και το απίθανο με το πιθανό, αντι­στρέ­φο­ντας για πάντα το πεπρω­μένο της φαμί­λιας τους. Η οικο­γέ­νεια εγκα­θί­στα­ται στο Χάρλεμ με τον πατέρα, πρώην φαρο­φύ­λακα, να βρίσκει δουλειά ως βοηθός σερ­βι­τό­ρου και τη μητέρα να μένει πίσω στο σπίτι για να φρο­ντί­ζει το παιδί.

Το αμε­ρι­κά­νικο όνειρο

Το 1969, μόλις στα 21 του χρόνια, ο Γιάννης Κατσι­μα­τί­δης, που οι φίλοι τον φωνά­ζουν «Τζον», ανοίγει το πρώτο ιδιό­κτητο μπα­κά­λικο με την επω­νυ­μία «Red Apple» στη γωνία της 87ης Λεω­φό­ρου με την οδό Μπρό­ντ­γουεϊ στο Μαν­χά­ταν. Μόλις τρία χρόνια αργό­τερα, ο Τζον έχει στην ιδιο­κτη­σία του δέκα κατα­στή­ματα με τον ετήσιο τζίρο να αγγίζει τα 25 εκατ. δολάρια. Το 1986 εξα­γο­ρά­ζει τη γνωστή στους Νεο­ϋ­ορ­κέ­ζους αλυσίδα σούπερ μάρκετ Gristedes και έναν χρόνο αργό­τερα την εται­ρεία διύ­λι­σης πετρε­λαίου United Refining Company, η οποία σήμερα δια­θέ­τει εκτε­τα­μένο δίκτυο πρα­τη­ρίων με την επω­νυ­μία Kwik Fill στο βορειο­δυ­τικό κομμάτι της Πολι­τείας της Νέας Υόρκης και στη Δυτική Πεν­σιλ­βά­νια. Δεν του είναι αρκετά. Το κοφτερό μυαλό του, το επι­χει­ρη­μα­τικό του δαι­μό­νιο και η ασύλ­λη­πτη εργα­τι­κό­τητά του τού υπα­γο­ρεύ­ουν ότι μπορεί να κατα­κτή­σει ακόμη περισ­σό­τερα, ότι είναι ικανός να φτάσει ακόμη πιο ψηλά.

Κάπως έτσι βρί­σκο­νται στην ιδιο­κτη­σία του περισ­σό­τερα από 300 ακίνητα-φιλέτα σε Νέα Υόρκη και Φιλα­δέλ­φεια, μία εται­ρεία μίσθω­σης αερο­πλά­νων, πάνω από 400 βεν­ζι­νά­δικα, εται­ρείες real estate, η ομο­γε­νειακή εφη­με­ρίδα «The Hellenic Times», η ανα­γραφή του ονό­μα­τός του στη λίστα «Forbes» και μία περιου­σία που ξεπερνά τα 3,4 δισ. δολάρια. Σήμερα, στα 68 του χρόνια, το πρόσωπο του Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νού επι­χει­ρη­μα­τία δεν θα υπάρχει μόνο στα όνειρα εκείνων που πιστεύ­ουν ότι μπορούν να κατα­κτή­σουν την κορυφή αλλά και στη ματιά εκα­τομ­μυ­ρίων ανθρώ­πων ανά την υφήλιο καθώς η διοί­κηση των Ελλη­νι­κών Ταχυ­δρο­μείων απο­φά­σισε να εκδώσει γραμ­μα­τό­σημα με το πορ­τρέτο του στο πλαίσιο μιας σειράς γραμ­μα­το­σή­μων που απει­κο­νί­ζουν Εκλε­κτές Προ­σω­πι­κό­τη­τες της Ελλάδας. Η συνεχής και σημα­ντική προ­σφορά του Τζον Κατσι­μα­τίδη στην ελλη­νική Ομο­γέ­νεια ήταν απλώς η αφορμή. Αιτία, η κορυφή που ελά­χι­στοι άνθρω­ποι έχουν το σθένος, το μυαλό και την τύχη να κατα­κτή­σουν!

Η τιμή και το παρά­πονο

Η παρα­πάνω είδηση δεν θα μπο­ρούσε να μη συγκι­νή­σει τον 68χρονο αυτο­δη­μιούρ­γητο επι­χει­ρη­μα­τία, ο οποίος σε λίγες ημέρες ανα­μέ­νε­ται να κατα­φτά­σει στη χώρα μας με το ιδιω­τικό του αερο­σκά­φος, προ­κει­μέ­νου την 1η Σεπτεμ­βρίου να παρα­στεί στην τιμη­τική τελετή έκδοσης του γραμ­μα­το­σή­μου με το πορ­τρέτο του από τα Ελλη­νικά Ταχυ­δρο­μεία. Ο ίδιος, μιλώ­ντας στο «ΘΕΜΑ», από το γραφείο του στη Νέα Υόρκη, μοιάζει να βάζει στην άκρη την αδιαμ­φι­σβή­τητη επι­τυ­χία του δίνο­ντας τον πρώτο λόγο στην υπε­ρη­φά­νεια της ελλη­νι­κής του κατα­γω­γής: «Καταρ­χάς θα ήθελα να σας πω ότι νιώθω πολύ περή­φα­νος που με επέ­λε­ξαν τα Ελλη­νικά Ταχυ­δρο­μεία ως μορφή για γραμ­μα­τό­σημο καθώς η Ελλάδα είναι η χώρα όπου γεν­νή­θηκα.

Η τιμή που μου κάνουν οι Ελληνες απο­τε­λεί κατα­ξί­ωση για τους γονείς και τους προ­γό­νους μου και νιώθω ιδιαί­τερα συγκι­νη­μέ­νος γι’ αυτή τη διά­κριση», λέει ο ίδιος και συνε­χί­ζει: «Η κίνηση της ελλη­νι­κής πολι­τείας είναι ένδειξη τιμής εκ μέρους της Ελλάδας για τους πετυ­χη­μέ­νους Ελληνες που έφυγαν από τη χώρα, αλλά επι­θυ­μούν να δια­τη­ρή­σουν την πολι­τι­στική τους ταυ­τό­τητα. Και θα ήθελα να επι­ση­μάνω ότι για μένα προ­σω­πικά το να βοηθήσω την Ελλάδα δεν απο­τε­λεί υπο­χρέ­ωση αλλά τιμή».

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Κατσι­μα­τί­δης αρθρώ­νει την παρα­πάνω φράση, ωστόσο η ελλη­νική πολι­τεία δεν του κάνει… την τιμή να τον ακούσει: «Πάντα προ­σπα­θούσα να βοηθήσω την Ελλάδα, τη χώρα των γονιών μου και των προ­γό­νων μου, αλλά υπάρ­χουν κάποιες “ανώ­τε­ρες” δυνά­μεις που δεν με αφήνουν, δεν μου το επι­τρέ­πουν. Για παρά­δειγμα, προ­σπά­θησα πριν από δύο χρόνια να μπω στον ξενο­δο­χειακό κλάδο της Ελλάδας και να επεν­δύσω στο ξενο­δο­χείο “Χίλτον”. Κατα­θέ­σαμε συγκε­κρι­μένη πρόταση, αλλά οι δια­δι­κα­σίες ήταν τέτοιες που δεν το κατα­φέ­ραμε. Τι να πω, ίσως η Ευρω­παϊκή Κοι­νό­τητα να μην ήθελε αυτή την επέν­δυση, ίσως να υπήρχαν άλλα συμ­φέ­ρο­ντα. Κοι­τάξτε πού φτάσαμε τώρα, να βρί­σκε­ται η Ελλάδα μας, η χώρα μας, ο τόπος μας, στη χει­ρό­τερη κατά­στασή που ήταν ποτέ», επι­ση­μαί­νει ο ίδιος.

Πριν από λίγο καιρό, μετά το τραγικό τέλος του Κυριά­κου Μαμι­δάκη, το όνομα του κ. Κατσι­μα­τίδη ενε­πλάκη και στην εξαγορά της εται­ρείας Jetoil. Πόσο κοντά στην αλήθεια ήταν ωστόσο αυτή η «εμπλοκή»; «Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κάποια επαφή, τίποτα όμως δεν απο­κλείει την πιθα­νό­τητα να ενδια­φερ­θούμε στο μέλλον για τη συγκε­κρι­μένη εται­ρεία».

«Ο Τσίπρας θα πρέπει να κάνει καλύ­τερη δια­πραγ­μά­τευση με τους Ευρω­παί­ους»

Παρά την αμύθητη περιου­σία του, ο 68χρονος επι­χει­ρη­μα­τίας από τη Νίσυρο συνε­χί­ζει να αναζητά ακόμη και σήμερα επεν­δυ­τι­κούς τομείς προ­κει­μέ­νου να αυξήσει ακόμη περισ­σό­τερο την περιου­σία του. Ποια είναι όμως η άποψή του για την επεν­δυ­τική αγορά της Ελλάδας; «Εμείς είμαστε επεν­δυ­τές που έχουμε τις κεραίες μας ανοι­χτές και στραμ­μέ­νες σε όλους τους τομείς. Οσον αφορά τώρα στην Ελλάδα, θα πρέπει πρώτα οι πολι­τι­κοί μας να κάνουν μία καλή συμ­φω­νία με τους Ευρω­παί­ους εταί­ρους και ιδιαί­τερα με τους Γερ­μα­νούς, και ύστερα να ανα­μέ­νουν σημα­ντι­κές επεν­δυ­τι­κές κινή­σεις. Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα χρειά­ζε­ται βοήθεια αλλά και κοινή λογική στην πολι­τική της, επι­χει­ρώ­ντας περισ­σό­τε­ρες δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με τους εταί­ρους της. Δεν πρέπει να είμαστε για πάντα οι ζητιά­νοι της Ευρώπης», λέει ο κ. Κατσι­μα­τί­δης και συνε­χί­ζει: «Τον κύριο Τσίπρα δεν τον γνωρίζω πολύ καλά, ωστόσο θα πρέπει να κάνει καλύ­τερη δια­πραγ­μά­τευση με τους Ευρω­παί­ους. Επίσης ο υπουρ­γός Ανά­πτυ­ξης θα πρέπει να κάνει κάτι πολύ απλό: να δια­πραγ­μα­τευ­τεί με τους Ευρω­παί­ους ώστε να εγγυ­η­θούν σε όλους εμάς τους υπο­ψή­φιους επεν­δυ­τές ότι δεν θα αλλάζει κάθε λίγο το φορο­λο­γικό καθε­στώς. Αν έχουμε μια ευρω­παϊκή εγγύηση ότι δεν θα ανε­βαί­νουν συνεχώς οι φόροι και αν οι Ελληνες εξο­μα­λύ­νουν και τον γρα­φειο­κρα­τικό τους λαβύ­ρινθο, τότε είναι βέβαιο ότι θα έρθουν χρήματα στη χώρα».

Το Brexit ήταν άραγε κάτι το οποίο θορύ­βησε τους Αμε­ρι­κα­νούς επι­χει­ρη­μα­τίες και ποια είναι η άποψή του για την ξαφνική αυτή έξοδο; «Καταρ­χάς θέλω να πω ότι, κατά την άποψή μου, οι Βρε­τα­νοί ψήφισαν Brexit διότι ανη­σύ­χη­σαν με την εκλογή μου­σουλ­μά­νου δημάρ­χου στο Λονδίνο. Κάπως έτσι όλοι όσοι ζουν έξω από το Λονδίνο απο­φά­σι­σαν ότι η Αγγλία είναι για τους Αγγλους. Δεν τους αδικώ. Κι εγώ έχω μια φιλο­σο­φία που υπο­στη­ρί­ζει πως η Γαλλία είναι για τους Γάλλους, η Ελλάδα για τους Ελληνες κ.ο.κ. Για να έρθουμε στα δικά μας τώρα, επειδή το Προ­σφυ­γικό είναι ένα πολύ μεγάλο και σοβαρό ζήτημα, θεωρώ πως η Γερ­μα­νία πρέπει επι­τέ­λους να ξυπνή­σει και να το δει. Γιατί σε 20 χρόνια θα έχουν πάρα πολλούς μου­σουλ­μά­νους και μπορεί να μην κιν­δυ­νεύ­ουν από πόλεμο, όμως όλοι αυτοί θα μπορούν να ψηφί­ζουν και να εκλέ­γουν τους δικούς τους».

Ο κ. Κατσι­μα­τί­δης θεωρεί επίσης ότι θα πρέπει να φτια­χτούν ειδικές ζώνες ασφα­λείας σε όλες τις ευρω­παϊ­κές χώρες προ­κει­μέ­νου να στε­γα­στούν οι πρό­σφυ­γες μέχρι να επι­κρα­τή­σει ειρήνη στις χώρες τους και στη συνέ­χεια να επι­στρέ­ψουν πίσω: «Με τα χρήματα που δαπα­νούν για τους πρό­σφυ­γες θα μπο­ρού­σαν να είχαν φτιάξει ειδικές ζώνες φιλο­ξε­νίας, να τους κρα­τού­σαν εκεί, και όταν τελειώ­σουν αυτά που συμ­βαί­νουν στις χώρες τους να τους στεί­λουν πίσω», υπο­στη­ρί­ζει ο Τζον Κατσι­μα­τί­δης ενώ δεν θα μπο­ρούσε να μην ανα­φερ­θεί τόσο στις επι­κεί­με­νες αμε­ρι­κα­νι­κές εκλογές όσο και στο δικό του πολι­τικό μέλλον: «Στην περί­πτωση που οι εκλογές γίνο­νταν αύριο το πρωί, νική­τρια θα ήταν σίγουρα η Χίλαρι. Ωστόσο, απο­μέ­νουν ακόμη 75 ημέρες και πιστεύω πως όλα θα κριθούν από το debate. Η τηλε­ο­πτική αυτή ανα­μέ­τρηση που θα παρα­κο­λου­θή­σουν όλοι οι Αμε­ρι­κα­νοί, κατά τη γνώμη μου, θα κρίνει τον νικητή των εκλογών». Το 2013 ο κ. Κατσι­μα­τί­δης δεν κατά­φερε να εκλεγεί δήμαρ­χος της Νέας Υόρκης, όμως, όπως απο­κα­λύ­πτει, πολλοί τον συμ­βου­λεύ­ουν να δοκι­μά­σει για άλλη μία φορά τις δυνά­μεις του στον πολι­τικό στίβο.

Για την ώρα συνε­χί­ζει την επι­κοι­νω­νιακή πολι­τική του με τους Νεο­ϋ­ορ­κέ­ζους κάνο­ντας τη δική του ραδιο­φω­νική εκπομπή κάθε Κυριακή πρωί, ενώ δεν απο­κλείει τίποτα για το πολι­τικό του μέλλον: «Πρώτα θα δω ποιος θα είναι ο επό­με­νος πρό­ε­δρος των Ηνω­μέ­νων Πολι­τειών της Αμε­ρι­κής και μετά θα απο­φα­σίσω. Η αίσθησή μου πάντως μου λέει ότι θα κατέβω άλλη μία φορά υπο­ψή­φιος δήμαρ­χος της Νέας Υόρκης».

Οσο για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να πείσει το πλήθος των Νεο­ϋ­ορ­κέ­ζων, δεν υπάρχει καλύ­τε­ρος από το να επα­να­λά­βει δυνατά τα δικά του λόγια: «Είμαι Ρεπου­μπλι­κα­νός; Ναι. Είμαι Δημο­κρα­τι­κός; Ναι. Είμαι συντη­ρη­τι­κός; Ναι. Είμαι προ­ο­δευ­τι­κός; Ναι. Βρί­σκο­μαι ακριβώς στη μέση. Τι είμαι; Είμαι υπέρ του λαού. Αλλά και υπέρ των επι­χει­ρη­μα­τιών»…