Spiegel: Ο Σόιμπλε εκβίασε την Ελλάδα με το πρόγραμμα “σωτηρίας”, όμως η οικονομία δεν ανακάμπτει

Σκληρή κριτική στη γερ­μα­νική κυβέρ­νηση για τη στάση της απέ­να­ντι στην Ελλάδα ασκεί με άρθρο του στο γερ­μα­νικό περιο­δικό Der Spiegel ο αρθρο­γρά­φος Τόμας Φρίκε, κάνο­ντας λόγο για “εκβια­σμό” του Βερο­λί­νου στη χώρα μας για να ψηφι­στούν τα μέτρα λιτό­τη­τας που υπα­γό­ρευε ο Γερ­μα­νός υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε.

Ολο το άρθρο του Τόμας Φρίκε στο Spiegel:

«Τι γίνεται αλήθεια με τους Έλληνες; Πριν ένα χρόνο ο Γερ­μα­νός υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών ανά­γκασε τους Έλληνες να δεχτούν ένα πακέτο σωτη­ρίας το οποίο μόλις είχε απορ­ρί­ψει ο λαός. Και δεν είχε απο­τέ­λε­σμα.

Περι­στα­σιακά γίνεται λόγος για πολι­τι­κούς στο εξω­τε­ρικό, οι οποίοι λαμ­βά­νουν αυταρ­χικά μέτρα και καταρ­γούν τη Δημο­κρα­τία, ή θα το έκαναν αν εξε­λέ­γο­ντο. Ευτυχώς που δεν συμ­βαί­νει καταρ­χάς σε μας. Καταρ­χάς. Εκτός εάν αφορά, ας σκεφτώ λιγάκι, τους Έλληνες.

Ο υπουρ­γός μας των Οικο­νο­μι­κών έπρεπε φυσικά πριν ένα χρόνο να ανα­στεί­λει για λίγο τη Δημο­κρα­τία λόγω έσχατης ανάγκης και -θα θυμάστε- να υπο­δεί­ξει στην κυβέρ­νηση της Αθήνας να απο­φα­σί­σει υπέρ ενός πακέτου εξυ­γί­αν­σης ενα­ντίον του οποίου είχε ψηφίσει περισ­σό­τερο από το 60% των Ελλήνων πριν μερικές μέρες σε ένα δημο­ψή­φι­σμα.

Η αιτιο­λο­γία για την μετα­στροφή ήταν σαφής: δια­φο­ρε­τικά η Ελλάδα δεν θα έπαιρνε πια από μας δάνειο, σαφώς. Κάτι το οποίο δεν είχε να κάνει φυσικά σε τίποτα με εκβια­σμό. Χρήματα από μας και Δημο­κρα­τία; Δεν πρέπει να υπερ­βά­λει κανείς.

Τότε ήταν φυσικά κάτι το εντελώς δια­φο­ρε­τικό. Επρό­κειτο, ας πούμε, για το ότι οι Έλληνες δεν ήθελαν να κατα­λά­βουν τι είναι καλό γι΄αυ­τούς: να ξανα­κά­νουν τις δέουσες περι­κο­πές, να αυξή­σουν τους φόρους και να ξεπου­λή­σουν τη δημόσια περιου­σία, επειδή μετά όλα θα ήταν καλύ­τερα. Η οικο­νο­μία θα δημιουρ­γούσε εμπι­στο­σύνη, θα ανα­πτυσ­σό­ταν και θα δημιουρ­γού­νταν θέσεις εργα­σίας. Έπρεπε, λοιπόν, ο υπουρ­γός των Οικο­νο­μι­κών να βοη­θή­σει λίγο, ας πούμε, στο να εκτρα­πεί/να ανα­στρα­φεί ελαφρά το απο­τέ­λε­σμα του δημο­ψη­φί­σμα­τος.

Και άξιζε. Βέβαια δεν φαί­νε­ται ακόμα πολύ καθαρά. Οι δημο­σκο­πή­σεις ανάμεσα σε μάνα­τζερ των επι­χει­ρή­σεων δεί­χνουν ένα χρόνο μετά μια (ακόμα) ελαφρά συρ­ρί­κνωση της βιο­μη­χα­νίας. Τέλεια.

Το (ελλη­νικό) ΑΕΠ μειώ­θηκε το 2016 κατά 1%. Αυξά­νο­νται οι θέσεις εργα­σίας μήνα με το μήνα (μερικώς χάρη στο κράτος), αν και η ανεργία ένα χρόνο μετά το πακέτο σωτη­ρίας βρί­σκε­ται ακόμα στο 23,5% (αντί 24,5% πριν).

Εντάξει, πάει καλά ο του­ρι­σμός, κάτι το οποίο για να είμαστε ειλι­κρι­νείς έχει να κάνει με την τρο­μο­κρα­τία των γει­τό­νων και λιγό­τερο με το πακέτο το οποίο υπα­γό­ρευσε ο Σόιμπλε.

Κατά βάση η ελλη­νική κυβέρ­νηση -παρά τις αντιστάσεις- έχει κάνει υπάκουα αρκετά από όσα ο λαός λαν­θα­σμένα δεν ήθελε αρχικά. Και για τα οποία βοή­θη­σαν ο Σόιμπλε και οι φίλοι του υπουρ­γοί Οικο­νο­μι­κών. Μόνο που η μαζική ανεργία και η μιζέρια δεν εξα­φα­νί­στη­καν. Η εξήγηση γι’ αυτό πρέπει να είναι κάποια άλλη.

Υπάρ­χουν κάποιες ενδεί­ξεις ότι οι υψηλοί φόροι, οι εισφο­ρές και οι περι­κο­πές συνέ­βα­λαν απο­φα­σι­στικά απλώς στο να μην ανα­κάμ­πτει η οικο­νο­μία. Και φυσικά κανένας δεν θέλει να επεν­δύει σε μια χώρα όπου λόγω έλλει­ψης αγο­ρα­στι­κής δύναμης δεν μπορείς να που­λή­σεις τίποτα. Δεν είναι τυχαίο το ότι κινεί­ται μόνο ο του­ρι­σμός, διότι έρχο­νται χρήματα απ΄ έξω και έτσι κινεί­ται και η ελλη­νική οικο­νο­μία.

Ίσως τελικά ο ελλη­νι­κός λαός να μην έσφαλε εκφρά­ζο­ντας συγκε­κρι­μέ­νες αμφι­βο­λίες στο να απο­δε­χτεί ένα νέο πακέτο και να γίνουν ακόμα περισ­σό­τε­ρες περι­κο­πές, αντί να ληφθεί μέριμνα να έλθουν περισ­σό­τερα χρήματα στην οικο­νο­μία.

Στο θέμα αυτό λίγο βοηθά και η κυνική επι­σή­μανση, εδώ στη χώρα μας, ότι όποιος δίνει το δάνειο (δηλαδή εμείς) επι­τρέ­πε­ται να απο­φα­σί­ζει/να καθο­ρί­ζει. Επι­τέ­λους αυτό δεν είναι λευκή επιταγή για να κάνει κάποιος μια πολι­τική ενάντια στη θέληση του λαού η οποία δεν βοηθά κανέναν τελικά. Ειδικά όταν τα δάνειά μας ήταν ως γνωστόν ούτως ή άλλως στο μεγα­λύ­τερο μέρος τους προς όφελος των τρα­πε­ζών μας και όχι των Ελλήνων.

Αλλά και η ελλη­νική οικο­νο­μία θα ανα­κάμ­ψει αν υπο­χω­ρή­σει λίγο ο ζήλος. Θα μπο­ρούσε όμως να είναι μόνο πολύ μικρή (η υπο­χώ­ρηση) και πολύ αργά για να απο­τρέ­ψει κανείς τη μεγάλη ζημιά.

Ας το πούμε προ­σε­κτικά: (Όσα έγιναν) δεν ήταν τα καλύ­τερα. Ούτε για τους Έλληνες ούτε για τη δική μας πει­στι­κό­τητα. Θα ήμασταν έστω και λίγο πιο αξιό­πι­στοι ως υπέρ­μα­χοι της Ελευ­θε­ρίας, της Δημο­κρα­τίας και της ευη­με­ρίας, εάν δεν αγνο­ού­σαμε δημο­κρα­τι­κές απο­φά­σεις άλλων χωρών (ή εάν του­λά­χι­στον δια­μαρ­τυ­ρό­μα­σταν ενα­ντίον όταν το πράττει ο υπουρ­γός μας τον Οικο­νο­μι­κών), απλώς διότι εξαρ­τώ­νται από τα χρήματά μας.

Ιδίως τώρα, που θεω­ρούμε ως μέτρο σύγκρι­σης τόσο άσχημες και οικο­νο­μικά αμφι­λε­γό­με­νες συντα­γές μιας υπο­τι­θέ­με­νης ανά­πτυ­ξης μέσω του σφί­ξι­μου του ζωνα­ριού. Πρό­κει­ται για μια μαύρη στιγμή για την Ευρώπη.»

(*) Ο Τόμας Φρίκε υπήρξε επι­κε­φα­λής οικο­νο­μο­λό­γος της γερ­μα­νι­κής έκδοσης των Financial Times, οι οποίοι έχουν κλείσει εν τω μεταξύ όμως) από το 2002-2012 και έχει συνερ­γα­στεί με τις εφη­με­ρί­δες και τα περιο­δικά “Tagesspiegel” “Wirtschaftswoche” , “Manager Magazin”. Το 2013 εκδό­θηκε το βρα­βευ­μένο βιβλίο του “Πόση τράπεζα χρειά­ζε­ται ο άνθρω­πος;”

Ημε­ρη­σία