«Κλίμα ασφυξίας κι ένδειας προκαλεί η φορομπηχτική πολιτική»

Η εξο­ντω­τική ‘φορομπηχτική’ πολι­τική που ακο­λου­θεί η κυβέρ­νηση, σε συνάρ­τηση με τις μειώ­σεις σε μισθούς και συντά­ξεις, το μόνο που δημιουρ­γούν είναι ένα κλίμα ‘ασφυξίας’ και ένδειας. Αυτό δια­πι­στώ­νουν όλοι οι φορείς ανά την χώρα, ενώ σε τοπικό επίπεδο παρά την αύξηση της του­ρι­στι­κής κίνησης και την ευη­με­ρία των αριθμών, οι Ροδίτες δεν θα δουν περισ­σό­τερα χρήματα στην τσέπη τους.

«Αυτή η πολι­τική της υπερ-φορολόγησης δεν οδηγεί πουθενά. Πρέπει να το κατα­λά­βουν οι κυβερ­νώ­ντες. Δεν μπορεί να λει­τουρ­γή­σει η αγορά από την στιγμή που συνε­χί­ζε­ται αυτή η πολι­τική της συνε­χούς επι­βο­λής φόρων. Τα μέτρα τα οποία ψηφί­στη­καν πλήτ­τουν ιδιαί­τερα τους νησιώ­τες, μετά και την κατάρ­γηση των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ και τις άλλες, παράλ­λη­λες αυξή­σεις τις οποίες τελικώς, η αγορά δεν μπορεί να απορ­ρο­φή­σει. Από την άλλη, ο συντε­λε­στής φορο­λό­γη­σης είναι χωρίς αντα­πό­δοση. Δηλαδή, οι πολίτες καλού­νται να πλη­ρώ­νουν συνεχώς νέους φόρους από χρήματα που δεν υπάρ­χουν, είτε δεν μπορούν να εισπρά­ξουν, γνω­ρί­ζο­ντας ότι δεν θα είναι αντα­πο­δο­τικά. Και φυσικά, οι μειώ­σεις σε μισθούς και συντά­ξεις συνε­χί­ζο­νται. Πρό­κει­ται για μια κατά­σταση ασφυ­κτική», δηλώνει στην «δημο­κρα­τική» ο πρό­ε­δρος του Οικο­νο­μι­κού Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου κ. Μιχάλης Μιχαήλ.

Τα πράγ­ματα δυσκο­λεύ­ουν όλο και περισ­σό­τερο από την στιγμή που δεν στα­μα­τούν οι…. ‘φοροκαταιγίδες’ ενώ η αγορά ‘στενάζει’.

«Με όλα αυτά τα μέτρα και την συνεχή φορο­λό­γηση, η κυβέρ­νηση δίνει το τελειω­τικό χτύπημα στην ‘μεσαία τάξη’. Οδη­γού­μα­στε δηλαδή σε μια κοι­νω­νία στην οποία τα 2/3 θα ζουν στην ανέχεια και τα υπό­λοιπα θα έχουν μια μεγα­λύ­τερη άνεση. Μια κοι­νω­νία όμως που δεν έχει μεσαία τάξη, δεν έχει και προ­ο­πτι­κές ανά­τα­σης ή ανά­πτυ­ξης. Από την άλλη, τα δημόσια έσοδα εμφα­νί­ζο­νται μειω­μένα, καθώς τα νοι­κο­κυ­ριά και οι επι­χει­ρή­σεις κοι­τά­ζουν να καλύ­ψουν τις άμεσες ανάγκες τους και μετά να πλη­ρώ­σουν τους φόρους τους».

Όπως είπε ο κ. Μιχαήλ, η Ρόδος υπέστη ένα «φορο­λο­γικό σοκ» που ξεκί­νησε από την κατάρ­γηση των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ και τις παράλ­λη­λες αυξή­σεις σε φόρους στον του­ρι­σμό, στα ποτά κ.λπ. που οδηγούν σε πολύ δύσκο­λες κατα­στά­σεις με πρώτη συνέ­πεια την φορο­δια­φυγή, στην οποία κατα­φεύ­γουν όσοι δεν μπορούν να πλη­ρώ­σουν.

«Η φορο­δια­φυγή εμφα­νί­ζε­ται πλέον παντού. Οι πολίτες προ­σπα­θούν να βρουν χρήματα για να πλη­ρώ­σουν τα τρέ­χο­ντα έξοδά τους, τις υπο­χρε­ώ­σεις τους, το φαγητό, το σπίτι και την οικο­γέ­νειά τους και αφήνουν τους φόρους τελευ­ταί­ους. Συνεπώς, δημιουρ­γεί­ται μια νέα… τάξη πραγ­μά­των χωρίς προη­γού­μενο», λέει ο κ. Μιχαήλ.

Την ίδια ώρα, ένα άλλο ‘φαινόμενο’ κάνει αισθητή την παρου­σία του στην Ρόδο: η μετα­φορά έδρας των επι­χει­ρή­σεων σε άλλες χώρες, όπου η φορο­λό­γηση δεν είναι τόσο δυσβά­στα­κτη! Αυτό έχει ήδη ξεκι­νή­σει τα τελευ­ταία χρόνια σε όλη την Ελλάδα καθώς οι επι­χει­ρή­σεις αδυ­να­τούν να λει­τουρ­γή­σουν υπό το βάρος της υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης:

«Είναι πολλές οι επι­χει­ρή­σεις και από την Ρόδο που απο­φα­σί­ζουν να ‘μεταναστεύσουν’, να μετα­φέ­ρουν δηλαδή την έδρα τους σε άλλη χώρα. Ως πρώτη επιλογή, είναι η Κύπρος, επειδή το περι­βάλ­λον είναι πιο προ­σβά­σιμο και φυσικά μιλούν την γλώσσα μας. Οι επι­χει­ρη­μα­τίες στην Βόρεια Ελλάδα, επι­λέ­γουν πιο εύκολα χώρες, όπως η Βουλ­γα­ρία. Εμείς, πάντως ως φορέας δεν συστή­νουμε κάτι τέτοιο, διότι κρύ­βο­νται πολλές παγίδες –ιδιαί­τερα για τις Μικρο­με­σαίες Επι­χει­ρή­σεις».

Ο πρό­ε­δρος του ΟΕΕ Δωδε­κα­νή­σου, επι­ση­μαί­νει πως δεν υπάρχει εύκολη λύση. Ωστόσο, απαι­τεί­ται αφενός να επα­να­κτη­θεί η αξιο­πι­στία της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας και αφε­τέ­ρου, ο επα­να­πα­τρι­σμός κεφα­λαίων: «Οι τρά­πε­ζες δεν πρό­κει­ται να είναι άνετες με τους συναλ­λασ­σό­με­νους στο εγγύς μέλλον. Οι τρά­πε­ζες προ­σπα­θούν να καλύ­ψουν την δική τους επάρ­κεια αλλά αδυ­να­τούν να απο­κτή­σουν πραγ­μα­τική ρευ­στό­τητα την οποία θα διο­χε­τεύ­σουν στην αγορά. Το τρα­πε­ζικό σύστημα πρέπει να απο­κτή­σει και πάλι την χαμένη αξιο­πι­στία του απέ­να­ντι στον πολίτη και στον επεν­δυτή. Ειδάλ­λως, δεν θα υπάρξει φως στο τούνελ και τα Capital Controls θα παρα­μεί­νουν για πολύ ακόμη.

Αυξά­νο­ντας λοιπόν συνεχώς τους φόρους, το μόνο που πετυ­χαί­νει η κυβέρ­νηση είναι να αυξά­νο­νται τα ληξι­πρό­θε­σμα τα οποία θα υπερ­βούν τα 100 δις ευρώ και οι επι­χει­ρή­σεις για να αντε­πε­ξέ­λουν, θα έχουν συγκε­κρι­μέ­νες επι­λο­γές: ή να αυξή­σουν την παρα­βα­τική τους συμπε­ρι­φορά, ή να μετα­φέ­ρουν τις έδρες των επι­χει­ρή­σεων τους εκτός Ελλάδας. Τα αιτή­ματα των επι­χει­ρη­μα­τιών, είναι να βρουν λύσεις για χαμηλή φορο­λό­γηση. Εάν μετα­να­στεύ­σει και οδη­γη­θεί σε εξό­ντωση ο παρα­γω­γι­κός ιστός της χώρας, η Ελλάδα θα γίνει χώρα του δημό­σιου τομέα και των συντα­ξιού­χων. Και από την άλλη, εάν οι επι­χει­ρή­σεις ανα­γκά­ζο­νται να φορο­δια­φεύ­γουν, τότε θα οδη­γη­θούμε σε απα­ρά­δε­κτες κατα­στά­σεις. Όλα αυτά πρέπει να στα­μα­τή­σουν και να επι­λε­γεί ένα εντελώς δια­φο­ρε­τικό οικο­νο­μικό μοντέλο, εάν θέλει η χώρα να οδη­γη­θεί προς την ανά­πτυξη».