Η αναθεώρηση του Συντάγματος

Γράφει ο δικη­γό­ρος

κ. Σάββας Χαρα­λά­μπους

Με την ανα­θε­ώ­ρηση του Συντάγ­μα­τος, το 2001, το μέχρι τότε κράτος δικαίου συμπλη­ρώ­θηκε και δια­μορ­φώ­θηκε με βάση και τα διεθνή πρότυπα σε κοι­νω­νικό κράτος δικαίου.

Ορι­σμέ­νοι, ιδίως αυτοί που κυβερ­νούν σήμερα, θεωρούν την έννοια αυτή απλή λεπτο­μέ­ρεια, στο όλο όμως σύστημα αξιών ενός ευρω­παϊ­κού κράτους, όπως η χώρα μας, η μορφή και το είδος του κράτους ως κοι­νω­νι­κού κράτους δικαίου απο­τε­λεί το ισχυ­ρό­τερο ανάχωμα στις πάσης φύσεως παρα­βά­σεις, αυταρ­χι­σμούς και ανοη­σίες της εκτε­λε­στι­κής εξου­σίας.

Το παθο­γε­νές αυτό σύν­δρομο της εξου­σιο­φι­λίας που χαρα­κτη­ρί­ζει την πλειο­νό­τητα των πολι­τι­κών και ιδίως συγκε­κρι­μέ­νης ιδε­ο­λο­γι­κής ταυ­τό­τη­τας που αντι­σταθ­μί­ζε­ται μόνον με μια διαρκή και απο­φα­σι­στική άμυνα, είτε αυτή εκφρά­ζε­ται μέσω της απερ­γίας είτε μέσω της γνώσης και προ­βο­λής των ατο­μι­κών και πολι­τι­κών δικαιω­μά­των.

Ως εκ τούτου το δικαί­ωμα απερ­γίας που το ίδιο το Σύνταγμα προ­βάλ­λει ως ανα­φαί­ρετο δικαί­ωμα, δεν παρα­ποιεί την ουσία της δημο­κρα­τίας παρά μόνον όταν ασκεί­ται κατα­χρη­στικά. Κατα­χρη­στική είναι η απεργία, όταν παρά τη δυνα­τό­τητα επί­τευ­ξης του στόχου με ηπιό­τε­ρες μορφές αντί­στα­σης χρη­σι­μο­ποιεί­ται αυτή, για να επι­τευ­χθούν σκοποί άλλοι από τον συγκε­κρι­μένο. Επο­μέ­νως, όταν δεν παρέ­χε­ται άλλη δυνα­τό­τητα άμυνας στους πολίτες η απεργία απο­τε­λεί μονό­δρομο.

Αυτό συμ­βαί­νει και με τις απερ­για­κές κινη­το­ποι­ή­σεις των επι­στη­μο­νι­κών φορέων εξαι­τίας της εμμονής της κυβέρ­νη­σης να θεσπί­σει μέτρα εξα­φά­νι­σης και εξό­ντω­σης συγκε­κρι­μέ­νων επαγ­γελ­μα­τι­κών τάξεων.

Όταν, συνεπώς, προ­σβάλ­λο­νται μ΄ άμεσο και προ­κλη­τικό τρόπο από την εκτε­λε­στική εξουσία, ατομικά, κοι­νω­νικά και πολι­τικά δικαιώ­ματα των πολιτών ή κατη­γο­ριών που είναι ενταγ­μέ­νοι σ΄ ορι­σμένη επαγ­γελ­μα­τική ομάδα που κατο­χυ­ρώ­νο­νται από υπερ­νο­μο­θε­τι­κής ισχύος δια­τά­ξεις, όπως π.χ. το αρθρ. 5 παρ. 1 του Συντάγ­μα­τος, το αρθρ. 47 και 48 του χάρτη των θεμε­λιω­δών Δικαιω­μά­των της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης ή το αρθρ. 1 παρ. 3 του κατα­στα­τι­κού χάρτη των Ηνω­μέ­νων Εθνών του 1948, η δυνα­μική και η απο­φα­σι­στική αντί­δραση μέσω των απερ­για­κών κινη­το­ποι­ή­σεων είναι καθ΄ όλα σύννομη και δεν υπό­κει­ται στο περιο­ρι­σμό που θέτει η διάταξη του αρθρ. 20 παρ. 3 του Συντάγ­μα­τος.

Όταν δε η εκτε­λε­στική εξουσία, που ποθεί, όσον τίποτε άλλο, τη δια­τή­ρηση και ενί­σχυση της εξου­σια­στι­κής της θέσης, δια­βλέ­ψει τον κίνδυνο να μη έχει άλλοθι ή άλλο πει­στικό επι­χεί­ρημα για την επέ­κταση και διεύ­ρυνση του αυταρ­χι­κού τρόπου με τον οποίο κυβερνά προ­βαί­νει στην εσω­τε­ρική διά­σπαση του μετώπου των απεργών κατά τη γνωστή έκφραση του Γάλλου βασιλιά Λου­δο­βί­κου ΙΔ’  «Διαίρει και βασί­λευε».

Έτσι έπραξε και η σημε­ρινή κυβέρ­νηση που επέτυχε, άγνωστο με ποια ανταλ­λάγ­ματα, να πείσει τους συν­δι­κα­λι­στές των συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κών συλ­λό­γων και των συλ­λό­γων δικα­στι­κών επι­με­λη­τών να σπάσουν την απεργία και να επα­νέλ­θουν στα καθή­κο­ντά τους.

Με μια απλή, βέβαια, ανά­γνωση της πραγ­μα­τι­κό­τητα και των συγκε­κρι­μέ­νων δηλώ­σεων των συν­δι­κα­λι­στών αυτών (είναι γνωστή εξ άλλου η επί­δραση του συν­δι­κα­λι­στι­κού κινή­μα­τος με τις αμε­τρο­ε­πείς ενέρ­γειες της πλειο­νό­τη­τας των συν­δι­κα­λι­στών στην αλλοί­ωση της φυσιο­γνω­μίας ενός σύγ­χρο­νου, προ­ο­δευ­τι­κού και ευη­με­ρού­ντος κράτους) θα πίστευε ότι επρό­κειτο για μια υπο­χώ­ρηση ενόψει του αβέ­βαιου χαρα­κτήρα την απερ­γίας, μετά και την ψήφιση του πολυ­νο­μο­σχε­δίου όμως, κατ΄ ουσία, η απο­χώ­ρηση των συγκε­κρι­μέ­νων επαγ­γελ­μα­τι­κών τάξεων από τις απερ­για­κές κινη­το­ποι­ή­σεις, που συμπλη­ρώ­νουν ήδη πέντε (5) μήνες, με εμπρο­σθο­φυ­λακή τους δικη­γό­ρους, έχουν ως βάση και ως αιτία την απε­λευ­θέ­ρωση της δια­δι­κα­σίας των πλει­στη­ρια­σμών και την άνευ όρων παρά­δοση του εθνικού πλούτου, της εθνικής αξιο­πρέ­πειας και των εθνικών δομών στα κοράκια και τους γύπες των διεθνών κερ­δο­σκο­πι­κών κεφα­λαίων είτε λέγο­νται Hedge Funds είτε distress funds.

Αυτή είναι η Ελλάδα, δυστυ­χώς! Μια χώρα χωρίς κανόνες αλλά και χωρίς συνεί­δηση ευθύνης.

Μ΄αυτή την εικόνα τι περι­μέ­νουμε; Σίγουρα όχι το θαύμα της εξόδου από την κρίση, γιατί τα θαύματα, έπαψαν να έχουν πλέον νόημα, αφού μας κυβερ­νούν οι άθεοι και οι μηδε­νι­στές.