ΕΛΑΣ: ‘Ενας βιασμός κάθε τρεις ημέρες το 2015

Ενας βιασμός κάθε τρεις μέρες και μία από­πειρα τη βδομάδα καταγ­γέλ­θη­καν στις αστυ­νο­μι­κές αρχές της χώρας το 2015. Ενας κάθε 2,5 μέρες και μία από­πειρα κάθε έξι μέρες, το 2014.

Συνο­λικά, τον προη­γού­μενο χρόνο, σύμφωνα με στοι­χεία του Αρχη­γείου της ΕΛ.ΑΣ., καταγ­γέλ­θη­καν 122 περι­πτώ­σεις βιασμών και 56 από­πει­ρες, ενώ εξι­χνιά­στη­καν 121 περι­πτώ­σεις.

Συνε­λή­φθη­σαν ως δράστες 88 Ελληνες και 54 αλλο­δα­ποί. Το 2014 τα νούμερα ήταν πιο αυξη­μένα, καθώς είχαν καταγ­γελ­θεί 134 βιασμοί, 64 από­πει­ρες και είχαν εξι­χνια­σθεί 143 υπο­θέ­σεις, ενώ συνε­λή­φθη­σαν 108 Ελληνες και 54 αλλο­δα­ποί.

Αυτά τα νούμερα, σύμφωνα με κοι­νω­νιο­λό­γους και εγκλη­μα­το­λό­γους, είναι μια «μικρή αλήθεια», καθώς απο­τε­λούν μόλις το 6% με 8% αυτών που δια­πράτ­το­νται στη χώρα μας. Χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα αυτής της απρο­θυ­μίας για καταγ­γε­λία από τα θύματα υπό το φόβο της δια­πό­μπευ­σης και του στιγ­μα­τι­σμού, εντο­πί­ζε­ται και στην περί­πτωση του 30χρονου «δράκου» του Αμα­ρου­σίου. Αρχικά υπήρχαν τέσ­σε­ρις καταγ­γε­λίες σεξουα­λι­κών επι­θέ­σεων, οι οποίες έγιναν έξι μετά τη δημο­σιο­ποί­ησή τους, ενώ δεν απο­κλεί­ε­ται να αυξη­θούν κι άλλο όταν δοθούν στη δημο­σιό­τητα τα στοι­χεία ταυ­τό­τη­τάς του και κυρίως οι φωτο­γρα­φίες του δράστη.

Σύμφωνα με τις κατά καιρούς έρευνες του εγκλη­μα­το­λό­γου κ. Αγγελου Τσιγκρή, οι οποίες είναι παλιές, αλλά έχουν δια­χρο­νικό χαρα­κτήρα, τα περι­στα­τικά βιασμών στην Ελλάδα ξεπερ­νούν τα 4.000 το χρόνο. Ο κ. Τσι­γκρής υπο­στη­ρί­ζει σε αυτές τις έρευνες πως στις περι­πτώ­σεις βιασμού πολλές φορές -αν όχι τις περισσότερες- το θύμα στιγ­μα­τί­ζε­ται περισ­σό­τερο από το θύτη, κάτι που κάνει το θύμα να σιωπά και να είναι απρό­θυμο να καταγ­γεί­λει τι του έχει συμβεί με απο­τέ­λε­σμα να μένουν ατι­μώ­ρη­τοι πολλοί δράστες σεξουα­λι­κών επι­θέ­σεων. Πολλές από τις σεξουα­λι­κές επι­θέ­σεις κατα­λή­γουν στο έγκλημα, όπως στην περί­πτωση της 69χρονης Ελευ­θε­ρίας Αγρα­φιώτη, καθώς όλα τα στοι­χεία δεί­χνουν πως πρό­κει­ται για τέτοιο έγκλημα. Κοι­νό­χρη­στοι χώροι Από τους περίπου 200 βια­σμούς και από­πει­ρες που καταγ­γέλ­λο­νται ετησίως στις αστυ­νο­μι­κές αρχές, στα δικα­στή­ρια φθάνουν λιγό­τε­ρες από τις 50 για να δικα­στούν. Το 95,8% των βιαστών δρα αυτό­νομα χωρίς συνεργό. Προ­τι­μούν την ύπαιθρο και τους δημό­σιους κοι­νό­χρη­στους χώρους.

Οι περισ­σό­τε­ροι βιασμοί σημειώ­νο­νται από τις 06.00 έως τις 18.00. Ο 30χρονος «δράκος» του Αμα­ρου­σίου, από τις επι­βε­βαιω­μέ­νες σεξουα­λι­κές επι­θέ­σεις, προ­τι­μούσε να δρα από τις 06.00 έως τις 10.00 σε συγκε­κρι­μένη περιοχή και σημεία.

Από τις έρευνες του κ. Τσιγκρή προ­κύ­πτει ότι το 53,4% των βιαστών είναι άτομα νεαρής ηλικίας, ενώ το 32,8% είναι μεσή­λι­κες. Το 46,5% των βιασμών γίνεται στην επαρχία και το υπό­λοιπο ποσοστό σε μεγάλα αστικά κέντρα. Το 50,9% των βιαστών προ­έρ­χε­ται από τη μεσαία κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μική τάξη και, σύμφωνα με τις εκτι­μή­σεις των θυμάτων τους, το 31% αυτών είναι αρκετά μορ­φω­μέ­νοι. Από το σύνολο των 1.000 γυναι­κών που ρωτή­θη­καν, οι 116 (11,6%) δήλωσαν ότι είχαν πέσει θύμα βιασμού. Οι 6 (ποσοστό 5,2%) είχαν υποστεί κατά φύση συνου­σία, οι 4 (3,4%) παρά φύση, οι 15 (12,9%) στο­μα­τική, οι 49 (42,2%) είχαν υποστεί κάποια άλλη ασελγή πράξη, ενώ οι 47 (40,5%) είχαν πέσει θύματα από­πει­ρας βιασμού. Από τις περι­πτώ­σεις που έφτασαν στα αστυ­νο­μικά τμήματα προ­κύ­πτει ότι ένα ποσοστό της τάξης του 1% ήταν αιμο­μί­κτες.

Ακόμη κατα­γρά­φηκε ότι ένα ποσοστό της τάξης του 2,2% προ­έρ­χε­ται από το συγ­γε­νικό περι­βάλ­λον. Η ταπεί­νωση (62,1%), η αηδία (74,1%), η οργή (71,6%), η κατά­θλιψη (94,5%) και η ενοχή είναι τα συναι­σθή­ματα που δια­κα­τέ­χουν τον ψυχικό κόσμο των γυναι­κών ύστερα από την πράξη βιασμού. Το 90% των θυμάτων δεν καταγ­γέλ­λει γιατί δεν έχει εμπι­στο­σύνη στο δικα­στικό σύστημα. «Η αυτο­ε­νο­χο­ποί­ηση του θύματος οδηγεί στην απο­ε­νο­χο­ποί­ηση του δράστη, στη σιωπή και την ατι­μω­ρη­σία» δηλώνει ο κ. Τσι­γκρής. Τα περισ­σό­τερα από τα θύματα ρωτού­νται: «Μήπως τον προ­κά­λε­σες;». Είναι ένα ερώτημα που προ­κα­λεί την απρο­θυ­μία τους να καταγ­γεί­λουν το βιασμό τους γιατί δεν θέλουν να τον υπο­στούν… ξανά.

Η καθη­γή­τρια Εγκλη­μα­το­λο­γίας κ. Βάσω Αρτι­νο­πού­λου, σχο­λιά­ζο­ντας τη διά­πραξη εγκλη­μά­των με σεξουα­λικό κίνητρο, επι­σή­μανε «ότι ο βιασμός ή η από­πειρα βιασμού απο­τε­λεί μια ψευ­δο­σε­ξουα­λική πράξη. Η ταπεί­νωση και ο εξευ­τε­λι­σμός του θύματος είναι οι σημα­ντι­κό­τε­ροι παρά­γο­ντες ώθησης προς την εγκλη­μα­τική ενέρ­γεια. Το πέρασμα από την από­πειρα βιασμού στην ανθρω­πο­κτο­νία δια­φο­ρο­ποιεί­ται μόνο ως προς την ένταση και όχι ως προς το είδος ή τη μορφή της προ­ε­γκλη­μα­τι­κής κατά­στα­σης. Απο­τε­λεί την ακραία έκφανση της φαι­νο­με­νι­κής ανδρι­κής υπε­ρο­χής, της σωμα­τι­κής δύναμης και της ρώμης.

Αξίες με τις οποίες έχουν κοι­νω­νι­κο­ποι­η­θεί οι περισ­σό­τε­ροι βιαστές και δυστυ­χώς οι… υπο­ψή­φιοι μελ­λο­ντι­κοί βιαστές» τονίζει η καθη­γή­τρια Εγκλη­μα­το­λο­γίας. Οι βιασμοί και τα σεξουα­λικά εγκλή­ματα αυξά­νο­νται ανάλογα και με τις μετε­ω­ρο­λο­γι­κές συν­θή­κες. Οι υψηλές θερ­μο­κρα­σίες, οι παν­σέ­λη­νοι, ο μεγα­λύ­τε­ρος ελεύ­θε­ρος χρόνος ανα­δει­κνύει περισ­σό­τε­ρες αφορμές για αντι­ζη­λίες και ερωτικά πάθη τους καλο­και­ρι­νούς μήνες. Τα παρα­πάνω, σε συν­δυα­σμό με τη λιγό­τερη κατα­νά­λωση ενέρ­γειας, όπως επι­ση­μαί­νουν οι ειδικοί, και άρα το πλε­ό­να­σμα δύναμης, οδηγούν σε ανε­ξέ­λεγ­κτη, μη προ­βλέ­ψιμη, επι­θε­τική και πολλές φορές δολο­φο­νική εκτό­νωση».

«Τους καλο­και­ρι­νούς μήνες οι περισ­σό­τε­ροι άνθρω­ποι βγαί­νουν από τη ρουτίνα τους και δημιουρ­γεί­ται ένα κενό χρόνου, το οποίο αξιο­ποιούν για να χαλα­ρώ­σουν και να ξεκου­ρα­στούν. Οσοι όμως αντι­με­τω­πί­ζουν, για παρά­δειγμα, παθο­λο­γικό άγχος δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο. Αντί­θετα, απορ­ρυθ­μί­ζο­νται, χάνουν την ευαί­σθητη ισορ­ρο­πία του ψυχι­σμού τους και κατα­λή­γουν να εκδη­λώ­νουν επι­θε­τική ή ακόμα και εγκλη­μα­τική συμπε­ρι­φορά» προ­σθέ­τει η ψυχο­λό­γος κ. Κου­λού­τζου.

Ο καθη­γη­τής Εγκλη­μα­το­λο­γίας και Σωφρο­νι­στι­κής στο Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών, κ. Ν. Κου­ρά­κης, επι­ση­μαί­νει: «Ειδικά σε ό,τι αφορά τους βια­σμούς, υπει­σέρ­χε­ται επι­πλέον και το στοι­χείο της γενι­κό­τε­ρης ευχέ­ρειας με την οποία δημιουρ­γού­νται το καλο­καίρι ανθρώ­πι­νες σχέσεις ή και προ­κα­λού­νται γενε­τή­σιοι ερε­θι­σμοί (ανά­λα­φρο ντύσιμο ή μαγιό, εύκολες γνω­ρι­μίες στην παραλία ή τα μπα­ρά­κια), συνήθως ύστερα από γλέντι και κατα­νά­λωση αλκο­ο­λού­χων. Αλλωστε, το αλκοόλ συντε­λεί και γενι­κό­τερα στην αυξη­μένη εμφά­νιση των εγκλη­μά­των βίας».

Τη δια­πί­στωση αυτή ενι­σχύει ο λεγό­με­νος «θερ­μι­κός νόμος» που δια­τυ­πώ­θηκε στα πρώιμα χρόνια της Εγκλη­μα­το­λο­γίας. Τι λέει; Τους θερμούς μήνες του έτους υπερ­τε­ρούν τα εγκλή­ματα κατά προ­σώ­που, η απο­κα­λού­μενη και «βία των παθών».

Ανθρω­πο­κτο­νίες, βιασμοί, βίαιες επι­θέ­σεις, ξυλο­δαρ­μοί. Αντί­θετα, στη διάρ­κεια του χειμώνα κυριαρ­χούν τα εγκλή­ματα κατά ιδιο­κτη­σίας. Δηλαδή κλοπές, διαρ­ρή­ξεις κ.ο.κ.

122 περι­πτώ­σεις βιασμών και 56 από­πει­ρες καταγ­γέλ­θη­καν το 2015, ενώ εξι­χνιά­στη­καν 121 περι­πτώ­σεις.

134 βιασμοί και 64 από­πει­ρες καταγ­γέλ­θη­καν το 2014. Εξι­χνιά­στη­καν 143 υπο­θέ­σεις, ενώ συνε­λή­φθη­σαν 108 Ελληνες και 54 αλλο­δα­ποί.

95,8% των βιαστών δρα αυτό­νομα χωρίς συνεργό, κατά προ­τί­μηση στην ύπαιθρο και τους δημό­σιους κοι­νό­χρη­στους χώρους.

53,4% των βιαστών είναι άτομα νεαρής ηλικίας, ενώ το 32,8% μεσή­λι­κες.

46,5% των βιασμών γίνεται στην επαρχία και το υπό­λοιπο ποσοστό σε μεγάλα αστικά κέντρα.

50,9% των βιαστών προ­έρ­χε­ται από τη μεσαία κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μική τάξη και, σύμφωνα με τις εκτι­μή­σεις των θυμάτων τους, το 31% αυτών είναι αρκετά μορ­φω­μέ­νοι.

90% των θυμάτων δεν καταγ­γέλ­λει το συμβάν γιατί δεν έχει εμπι­στο­σύνη στο δικα­στικό σύστημα.

Ελεύ­θε­ρος Τύπος