Οι 2+1 ημερομηνίες απόφασης του ΔΝΤ για το χρέος και η ξαφνική εμπλοκή της ΤτΕ

Το “κλίμα” που επι­κρα­τεί στις συνο­μι­λίες για τη δια­μόρ­φωση της θέσης του ΔΝΤαπέ­να­ντι στο ελλη­νικό χρέος δίνει μέχρι στιγμής δύο συν μία ημε­ρο­μη­νίες ως καθο­ρι­στι­κές: την 24η Μαΐου, τη συνά­ντηση του Σεπτεμ­βρίου και ενδιά­μεσα την 26 Μαΐου.

Από τις δύο συν μία ημε­ρο­μη­νίες, εκείνη της 26ης Μαΐου, όπως επι­ση­μαί­νε­ται από αρμό­διες κοι­νο­τι­κές πηγές σε κατ’ ιδίαν συζη­τή­σεις τα τελευ­ταία 24ωρα, “ενδέ­χε­ται να απο­δει­χθεί η πλέον παρα­γω­γική…”.

Εκείνη την ημέρα στο Ξενο­δο­χείο “Shima Kanko”, στο νησί Kashiko στην πόλη Shima της Ιαπω­νίας θα συγκε­ντρω­θούν οι ηγέτες των επτά ισχυ­ρό­τε­ρων χωρών του πλανήτη, οι γνωστές και ως G-7.

Σύμφωνα με τις υπάρ­χου­σες πλη­ρο­φο­ρίες, αν δεν έχει υπάρξει ξεκα­θά­ρι­σμα της θέσης του ΔΝΤ απέ­να­ντι στην ευρω­παϊκή πρόταση για την διευ­θέ­τηση του ελλη­νι­κού χρέους την Τρίτη 24 Μαΐου στο Eurogroup – κατά την εκτί­μηση αξιω­μα­τού­χων της Κομι­σιόν πιθα­νό­τητα όχι ιδιαί­τερα ισχυρή – το θέμα θα εντα­χθεί στην ατζέντα του G-7. Και το ΔΝΤ θα επι­χει­ρή­σει να αντι­με­τω­πι­σθεί το θέμα στο πλαίσιο της “διε­θνούς συνεν­νό­η­σης” και όχι σαν διμερές του ΔΝΤ με την Ευρω­ζώνη και ειδικά με τη Γερ­μα­νία.

Με απόλυτη γνώση αυτής της “δια­δι­κα­σίας” στην Ευρω­ζώνη – της οποίας μέλη είναι οι ευρω­παϊ­κές χώρες που συμ­με­τέ­χουν στο G-7 – έχει ζητηθεί από τον κ. Regling η προ­σαρ­μογή της ευρω­παϊ­κής πρό­τα­σης σε ενα σχήμα, που να “σέβεται” την σθεναρή αντί­θεση του κ. Schaeuble απέ­να­ντι σε κάθε ενδε­χό­μενο να υπο­χρε­ω­θεί ο ίδιος να φέρει πρόταση ελά­φρυν­σης του ελλη­νι­κού χρέους στο γερ­μα­νικό κοι­νο­βού­λιο πριν από τις εκλογές του 2017.

Ταυ­τό­χρονα το σχέδιο πρό­τα­σης σχε­διά­ζε­ται ώστε να επι­τρέ­πει στο ΔΝΤ να πάρει μία θέση συμβατή με το κατα­στα­τικό του, που προ­ϋ­πο­θέ­τει την βιω­σι­μό­τητα του ελλη­νι­κού χρέους για να μείνει στο πρό­γραμμα.

Το “σχήμα” που έχει επι­λε­γεί  είναι εκείνο της φόρ­μου­λας των παρεμ­βά­σεων σε βάθος χρόνου και σε συνάρ­τηση με τις ανάγκες (που έχει χρη­σι­μο­ποι­η­θεί σε πολλές περι­πτώ­σεις στην διεθνή διπλω­μα­τία) : “ο οδικός χάρτης”.

Για τον λόγο αυτό ο οδικός χάρτης ρύθ­μι­σης για το ελλη­νικό χρέος χωρί­σθηκε σε τρεις περιό­δους: βρα­χυ­πρό­θε­σμη, μεσο­πρό­θε­σμη και μακρο­πρό­θε­σμη.

Συμ­φω­νία και δια­φω­νία 

Για τα δύο πρώτα στάδια η βάση συμ­φω­νίας με το ΔΝΤ υπάρχει καθώς η χρη­μα­το­δό­τηση από τον ESM καλύ­πτει τον βρα­χυ­πρό­θε­σμο και μεσο­πρό­θε­σμο ορί­ζο­ντα βιω­σι­μό­τη­τας.

Εκεί που το ΔΝΤ και ο …Schaeuble έχουν στυ­λώ­σει τα πόδια ο ένας απέ­να­ντι στον άλλον είναι η μακρο­πρό­θε­σμη βιω­σι­μό­τητα την οποία το ΔΝΤ εξε­τά­ζει σε ορί­ζο­ντα 60 ετών (!) και η οποία προ­ϋ­πο­θέ­τει δεσμεύ­σεις μακρο­πρό­θε­σμης ελά­φρυν­σης που ο κ. Schaeuble δεν μπορεί να υπο­γρά­ψει προ­ε­κλο­γικά…

Για τον λόγο αυτό εκτι­μά­ται οτι η οποια­δή­ποτε “συμ­φω­νία” θα μπο­ρούσε να περ­πα­τή­σει μόνο στο πλαίσιο ενός διε­θνούς “status quo”, όπου η σημασία της απο­φυ­γής ενός ελλη­νι­κού “ατυ­χή­μα­τος” (που θα μπο­ρούσε να γίνει η θρυαλ­λίδα ενός νέου κύκλου ανα­τα­ρα­χής στις αγορές), πρέπει πάση θυσία να απο­φευ­χθεί του­λά­χι­στον άμεσα. Λογική στην οποία συμ­φω­νεί απόλυτα και ο κ. Draghi.

Αυτή είναι η βασική στό­χευση της ενσω­μά­τω­σης του θέματος του ελλη­νι­κού χρέους στην ατζέντα της συζή­τη­σης που θα γίνει στο Shima Kanko στα τέλη της επό­με­νης εβδο­μά­δας.

Εκεί όπου κεντρι­κοί τρα­πε­ζί­τες και πολι­τι­κοί του G-7 θα πρέπει να ολο­κλη­ρώ­σουν τη συζή­τηση που άφησαν ανοικτή – και χωρίς άμεση απά­ντηση – για τη διεθνή κρίση και τα όρια των παρεμ­βά­σεων των κεντρι­κών τρα­πε­ζών στις 22 Φεβρουα­ρίου στο G-20.

Μια τέτοιου είδους “ρύθμιση” για το ελλη­νικό χρέος ακού­γε­ται προς το παρόν ως πολύ περισ­σό­τερο πιθανή. Έτσι ώστε τον Σεπτέμ­βριο το ΔΝΤ να δρο­μο­λο­γή­σει τις δικές του απο­φά­σεις για το ελλη­νικό χρέος, αφού θα έχει ξεπε­ρα­σθεί ο “κάβος” του Ιουλίου με μία “δήλωση” στή­ρι­ξης της βιω­σι­μό­τη­τας του προ­γράμ­μα­τος από την κα Lagarde. Και θα επι­τρα­πεί έτσι η εκτα­μί­ευση της δόσης που θα απαλ­λά­ξει τις αγορές από την ανη­συ­χία της απο­πλη­ρω­μής ή όχι της ΕΚΤ από την Ελλάδα τον Ιούλιο και τους επό­με­νους μήνες μέχρι του­λά­χι­στον τα τέλη του 2016.

Ο κ. Στουρ­νά­ρας, η ΕΚΤ και ο κ. Schaeuble

Μέσα στο κάδρο αυτών των διερ­γα­σιών και παρά τις προ­σπά­θειες να βρεθούν κοινά απο­δε­κτές λύσεις, οι εντά­σεις όμως έχουν κάθε λόγο να πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται. Και να εκδη­λώ­νο­νται σε διάφορα σημεία.

Ενα από αυτά ήταν η πρό­σφατη παρέμ­βαση του διοι­κητή της ΤτΕ κ. Στουρ­νάρα, ο οποίος κατά παρέκ­κλιση της δια­κρι­τι­κής στάσης που έχει δια­τη­ρή­σει (σ.σ. η ΤτΕ) στο θέμα της δια­πραγ­μά­τευ­σης, έγινε ο φορέας έκφρα­σης τέτοιων εντά­σεων όταν έμμεσα με τις θέσεις του όσο αφορά τις εκτι­μή­σεις για το εφικτό πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα έστρεψε τους προ­βο­λής ευθύνης από το ΔΝΤ προς τον κ. Schaeuble.

Ο διοι­κη­τής της ΤτΕ προ­χώ­ρησε στην εκτί­μηση οτι ένα πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα της τάξης του 2% του ΑΕΠ θα μπο­ρούσε να είναι απο­δε­κτό από το ΔΝΤ και να γίνει η βάση του σχεδίου ρύθ­μι­σης του ελλη­νι­κού χρέους.

Η παρα­τή­ρηση αυτή, όπως εκτι­μά­ται αρμο­δίως, δεν θα μπο­ρούσε να γίνει παρά μόνο με την σιωπηρή και δια­κρι­τική έγκριση ή και σύσταση της διοί­κη­σης της ΕΚΤ με την οποία ο κ. Στουρ­νά­ρας είναι σε απόλυτο – θεσμικά και προ­σω­πικά – συντο­νι­σμό.

Το γεγονός οτι επι­ση­μαί­νει αφ’ ενός την ανάγκη προ­σαρ­μο­γής του πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος στο 2% του ΑΕΠ από 3,5% που προ­βλέ­πει η συμ­φω­νία (και απαιτεί ο Γερ­μα­νός υπ. Οικο­νο­μι­κών) και αφ’ εταίρου δεν θα μπο­ρούσε να γίνει τέτοια δημόσια παρέμ­βαση χωρίς την σιωπηρή έγκριση της ΕΚΤ, ερμη­νεύ­ε­ται ως άλλη μία έκφραση της έντασης και δια­φο­ράς απόψεων που επι­κρα­τεί μεταξύ Schaeuble – Draghi.

Και επι­πλέον – το κυριό­τερο – “ανα­προ­σα­να­το­λί­ζει τους προ­βο­λής ευθύνης για τα προ­βλή­ματα του ελλη­νι­κού χρέους από το ΔΝΤ προς τον γερμανό Υπ. Οικο­νο­μι­κών…”.

Ίσως, όπως ανα­φέ­ρε­ται από τους ίδιους κύκλους, το σχέδιο που πρό­τεινε ο κ. Στουρ­νά­ρας για το θέμα διευ­θέ­τη­σης του χρέους, να το δούμε να κερ­δί­ζει περισ­σό­τερη προσοχή τους επό­με­νους μήνες.

Βέβαια, πλη­ρο­φο­ρίες του Capital.gr, ανα­φέ­ρουν οτι οι τελικές απο­φά­σεις αφορούν στο ESM και στον κ. Regling, στον οποίο δια­σταυ­ρώ­νο­νται όλων των ειδών οι πιέσεις. Πιέσεις τις οποίες ο ίδιος επι­χει­ρεί να δια­χει­ρι­σθεί κατα­φεύ­γο­ντας δια­κρι­τικά και στην “τεχνική” συμβολή αρμό­διων στε­λε­χών και παρα­γό­ντων στον ΟΔΔΗΧ και την ΤτΕ.

capital.gr