Τούρκοι επιτηδευματίες εγκαταλείπουν τη χώρα τους και αναζητούν χώρους για να ασκήσουν το επάγγελμά τους στη Ρόδο

Γράφει

ο Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Εξαι­ρε­τικά μεγάλο ενδια­φέ­ρον παρου­σιά­ζει το φαι­νό­μενο που παρα­τη­ρεί­ται τις τελευ­ταίες εβδο­μά­δες στα του­ρι­στικά σημεία του νησιού της Ρόδου, εκεί όπου Τούρκοι επι­τη­δευ­μα­τίες ανα­ζη­τούν επαγ­γελ­μα­τική στέγη για να ασκή­σουν τη δρα­στη­ριό­τητά τους. Για τους ανθρώ­πους αυτούς η βεβα­ρη­μένη με φόρους Ελλάδα φαντά­ζει περισ­σό­τερο υπο­σχό­μενη απ’ ό,τι η διαρκώς τρο­μο­κρα­τού­μενη Τουρκία.

Εκείνοι που ήδη έχουν εκδη­λώ­σει το ενδια­φέ­ρον μετα­φο­ράς της δρα­στη­ριό­τη­τάς τους στη Ρόδο είναι Τούρκοι, προ­έρ­χο­νται από το Μαρ­μα­ρίς και η δουλειά τους αφορά την επε­ξερ­γα­σία και το εμπόριο χρυσών και αργυρών κοσμη­μά­των, δερ­μά­τι­νων ειδών και ετοίμων ενδυ­μά­των. Εκείνο που ζητούν είναι κατα­στή­ματα στα κεντρικά, του­ρι­στικά σημεία του νησιού, με προ­τί­μηση τη Λίνδο και τη Μεσαιω­νική Πόλη. Τα ακίνητα ζητού­νται για ενοι­κί­αση από τους ίδιους, καθώς η ισχύ­ουσα νομο­θε­σία απαιτεί ειδικές εγκρί­σεις για την πώληση κτηρίων και οικο­πέ­δων προς πρόσωπα τρίτων χωρών (που δεν ανήκουν στην Ευρω­παϊκή Ενωση).

Σύμφωνα με τα όσα δηλώ­θη­καν προς τη «δημο­κρα­τική» από Τούρκο επι­χει­ρη­μα­τία «η δουλειά στο Μαρ­μα­ρίς έχει περιο­ρι­στεί σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Οι του­ρί­στες λιγο­στεύ­ουν και όσοι επι­σκέ­πτο­νται την περιοχή μας (Μαρ­μα­ρίς), προ­τι­μούν να μένουν μέσα στα ξενο­δο­χεία, παρά να βγαί­νουν στην αγορά. Φοβού­νται». Ο ίδιος επι­χει­ρη­μα­τίας τόνισε προς τη «δημο­κρα­τική» ότι «εδώ και λίγα χρόνια παρα­τη­ρούμε την ακο­λου­θού­μενη από την κυβέρ­νηση Ερντο­γάν πολι­τική όξυνσης των διεθνών μας σχέσεων και αυτό έχει προ­κα­λέ­σει ζημιά στον του­ρι­σμό της χώρας μας. Η μία μετά την άλλη οι μεγάλες του­ρι­στι­κές αγορές εγκα­τα­λεί­πουν την Τουρκία και αυτό δεν πρό­κει­ται να αλλάξει εύκολα ή γρήγορα».

Στην αγορά των μεγάλων, του­ρι­στι­κών πόλεων της Τουρ­κίας επι­κρα­τεί η άποψη ότι το μέλλον για την του­ρι­στική τους αγορά είναι αβέβαιο. Η τρο­μο­κρα­τία, σε συν­δυα­σμό με την επι­θε­τική εξω­τε­ρική πολι­τική δημιούρ­γη­σαν εκρη­κτικό μείγμα που έχει μόνο αρνη­τι­κές επι­πτώ­σεις. Είναι πολλά εκείνα που περι­γρά­φουν οι επι­χει­ρη­μα­τίες από τη γει­το­νική χώρα και όλα κατα­τεί­νουν προς το συμπέ­ρα­σμα πως «ο του­ρι­σμός θα μείνει μόνο στις μεγάλες ξενο­δο­χεια­κές μονάδες, οι οποίες με τη σειρά τους ελέγ­χο­νται από τους διε­θνείς του­ρι­στι­κούς οργα­νι­σμούς».

Οι περι­γρα­φές που έγιναν προς τη «δημο­κρα­τική» απο­κά­λυ­ψαν ότι υπάρχει σημα­ντι­κός αριθμός επι­τη­δευ­μα­τιών που ετοι­μά­ζουν τις απο­σκευές τους. Ολοι τους θέλουν να φύγουν από την Τουρκία. Ολοι τους σχε­διά­ζουν να ξεκι­νή­σουν από την αρχή τη δρα­στη­ριό­τητά τους, έχοντας ως θεμέλιο ένα γερό κομπό­δεμα, το εμπό­ρευμα που ήδη έχουν στα κατα­στή­ματά της Τουρ­κίας και τη γνώση της δου­λειάς τους. Το εάν τελικώς όλοι αυτοί θα απο­φα­σί­σουν να μετα­κι­νη­θούν προς δυσμάς, απο­τε­λεί απά­ντηση που μόνο ο χρόνος θα το δώσει. Στα σίγουρα οι πρώτοι έχουν ήδη ξεκι­νή­σει τις συζη­τή­σεις για να κάνουν τα πρώτα βήματα. Εάν τελικώς τα κατα­φέ­ρουν, τότε στα σίγουρα θα ακο­λου­θή­σουν πολλοί άλλοι.

Στο ερώτημα της «δημο­κρα­τι­κής» αν τους φοβίζει η ελλη­νική, οικο­νο­μική κρίση και οι υψηλοί φόροι, η απά­ντηση που δόθηκε ήταν απο­καρ­διω­τική: «στην Τουρκία κρύ­βουμε πωλή­σεις από το κράτος, το ίδιο θα κάνουμε και εδώ».

Γενικά, για έναν Τούρκο υπήκοο το να δημιουρ­γή­σει επι­χεί­ρηση στην Ελλάδα είναι μια σχετικά εύκολη δια­δι­κα­σία. Εκείνο που χρειά­ζε­ται είναι να πάρει την άδεια προ­σω­ρι­νής δια­μο­νής (συνήθως ετήσιας διάρ­κειας) και ακο­λού­θως να προ­χω­ρή­σει στην έκδοση ΑΦΜ. Με τον αριθμό φορο­λο­γι­κού μητρώου είναι εύκολο να προ­χω­ρή­σει στο άνοιγμα τρα­πε­ζι­κού λογα­ρια­σμού και να εγγρα­φεί στο Εμπο­ρικό και Βιο­μη­χα­νικό Επι­με­λη­τή­ριο Δωδε­κα­νή­σου.

Η προ­σω­ρινή άδεια παρα­μο­νής μπορεί να ανα­νε­ώ­νε­ται ανά χρόνο. Τη δυνα­τό­τητα αυτή έχουν ήδη εκμε­ταλ­λευ­τεί και άλλοι αλλο­δα­ποί τρίτων χωρών (κυρίως από τον Λίβανο), προ­κει­μέ­νου να φύγουν από τη χώρα τους και να μετα­να­στεύ­σουν σε ασφα­λείς περιο­χές της Μεσο­γείου.