“Πρέπει να κάνουν όλοι μια υπέρβαση”-Ομιλία Δ. Κρεμαστινού στην Βουλή

Στην Ολο­μέ­λεια της Βουλής μίλησε κατά τη συζή­τηση του Ασφα­λι­στι­κού – Φορο­λο­γι­κού νομο­σχε­δίου ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός. Στην τοπο­θέ­τησή του ανα­φέρ­θηκε στη χαμένη από τον ΣΥΡΙΖΑ μεγάλη ευκαι­ρία δημιουρ­γίας μιας δυνατής κυβέρ­νη­σης των φιλο­ευ­ρω­παϊ­κών κομ­μά­των και έκανε έκκληση για υπέρ­βαση των δια­φο­ρών προ­κει­μέ­νου να βγει η χώρα από τον φαύλο κύκλο όπου έχει εγκλω­βι­στεί. Ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός δια­τύ­πωσε τη βαθιά του ανη­συ­χία για την κατά­σταση της χώρας και είπε ότι με την τακτική που ακο­λου­θεί­ται από τα δυο μεγα­λύ­τερα κόμματα πλήτ­τε­ται η αξιο­πι­στία της χώρας με απο­τέ­λε­σμα σκληρά νομο­σχέ­δια όπως το σημε­ρινό τα οποία δεν είναι καν βιώσιμα.

Ακο­λου­θεί ολό­κληρη η ομιλία του:

«Κύριε Πρόεδρε, αγα­πη­τές και αγα­πη­τοί συνά­δελ­φοι, θα προ­σπα­θήσω να μιλήσω καθαρά όπως εγώ βλέπω τα πράγ­ματα.

Πρώτον, κατά τη γνώμη μου, χάθηκε μια μεγάλη ευκαι­ρία αμέσως μετά τις εκλογές. Ποια ήταν αυτή; Ο Πρω­θυ­πουρ­γός θα μπο­ρούσε να συγκρο­τή­σει κυβέρ­νηση, μετά την πρόταση που είχε κάνει και ο κ. Μεϊ­μα­ρά­κης, όλων των κομ­μά­των που πιστεύ­ουν ότι η χώρα πρέπει να μείνει στην Ευρω­ζώνη και στο Ευρώ και αυτή η κυβέρ­νηση θα ήταν πάρα πολύ δυνατή και θα είχε πάρα πολύ δυνατό εσω­τε­ρικό και εξω­τε­ρικό λόγο.

Θα σας εξηγήσω το γιατί. Για πρώτη φορά το ΔΝΤ ζητάει από χώρα να νομο­θε­τή­σει εκ των προ­τέ­ρων για την περί­πτωση που συμβεί κάτι –που αυτό πιστεύει ότι θα συμβεί- και να είναι δεσμευ­μένη η χώρα.

Δεύ­τε­ρον, οι Ευρω­παίοι φίλοι μας –γιατί και εμείς Ευρω­παίοι είμαστε – δεν λένε «όχι». Λένε να υπάρχει ένας αυτό­μα­τος μηχα­νι­σμός ο οποίος να κάνει το περί­φημο «cut», να υπάρχει ο «κόφτης» που λένε. Τι λένε, δηλαδή, οι Ευρω­παίοι; Δεν λένε μην κάνετε τίποτα, όπως μέχρι τώρα γινόταν. Λένε κάτι καλύ­τερο μεν και πάνω σε αυτό γίνεται η συζή­τηση και η δια­φω­νία.

Γιατί, όμως, δεν μας εμπι­στεύ­ο­νται; Γιατί αλλά­ζουμε συνέ­χεια πρόσωπα. Κόμματα –και δεν μιλώ μόνο για τον ΣΥΡΙΖΑ που τώρα είναι σε αυτήν την κατη­γο­ρία, μιλώ και για τη Νέα Δημοκρατία- που αρχικά κατα­ψή­φι­ζαν τα μνη­μό­νια, νομί­ζο­ντας ότι δεν είναι υπο­χρε­ω­τικά, μετά τους βλέπουν να τα ακο­λου­θούν, να τα ψηφί­ζουν όλοι. Γιατί να μας εμπι­στευ­τούν;

Θέλουν, λοιπόν, να μας βάλουν σε μία τάξη. Να μας βάλουν. Εάν, όμως, είχαμε μία κυβέρ­νηση όπως περιέ­γραψα, δεν θα ήταν πιο δυνατή αυτή η κυβέρ­νηση για να πει ένα μεγάλο «όχι» και να δια­τη­ρή­σει την αξιο­πρέ­πεια της χώρας;

Επίσης, αυτό που έχω να πω αφορά τη βιω­σι­μό­τητα του παρό­ντος νομο­σχε­δίου του κ. Κατρού­γκα­λου. Η βιω­σι­μό­τητά του –όπως ξέρετε- όπως και του προη­γού­με­νου, που ανα­γκά­στηκε να τρο­πο­ποι­η­θεί, εξαρ­τά­ται από το εάν υπάρξει ανά­πτυξη και επεν­δύ­σεις.

Ερωτώ πάλι: Έχει η Κυβέρ­νηση την αξιο­πι­στία ώστε να έρθουν οι επεν­δυ­τές και να φέρουν τώρα τα λεφτά τους; Πιστεύ­ετε ότι εάν ήταν μια ευρύ­τερη κυβέρ­νηση, δεν θα ήταν μεγα­λύ­τερη η αξιο­πι­στία της;

Δεύτερο ερώτημα: Πιστεύ­ετε ότι εάν αρθούν τα capital controls όλος ο κόσμος από την επομένη θα ξανα­φέ­ρει τα χρήματά του -που έχει στο σπίτι του ή στο εξω­τε­ρικό ή οπουδήποτε- στις τρά­πε­ζες;

Εάν ήταν μια κυβέρ­νηση όλων των κομ­μά­των αυτό το πράγμα δεν θα ήταν πιο λογικό να συμβεί;

Εάν δεν συμβούν αυτά τα πράγ­ματα τότε πώς θα ισχύσει και θα ευη­με­ρή­σει το νομο­σχέ­διο Κατρού­γκα­λου; Εάν δεν πέσει, δηλαδή, η ανεργία, για να υπάρ­χουν εισφο­ρές από τους εργα­ζό­με­νους και τους εργο­δό­τες, πώς θα πάει καλά το νομο­σχέ­διο; Και θα πάμε σε άλλο χει­ρό­τερο νομο­σχέ­διο και τότε ποιος θα έχει την ευθύνη;

Γιατί εδώ μέσα επι­κρα­τεί συνέ­χεια το «Εμείς» και το «Εσείς», αλλά δεν επι­κρα­τεί το πραγ­μα­τικό «Εμείς», δηλαδή όλοι οι Έλληνες. «Εμείς» είμαστε όλοι, δεν υπάρχει το «Εμείς» και το «Εσείς».

Αυτά είναι λοιπόν τα μεγάλα ερω­τή­ματα, αν θέλετε, που απα­σχο­λούν τον μέσο Έλληνα πολίτη και πρέπει να τα απα­ντή­σει η Βουλή, πρέπει να τα απα­ντή­σει ο Πρω­θυ­πουρ­γός. Αυτά απα­σχο­λούν σήμερα τον Έλληνα πολίτη. Δεν τον απα­σχο­λεί πόσα λάθη έκανε το ένα κόμμα και πόσα κάνει τώρα το άλλο. Τον απα­σχο­λεί και αυτό, αλλά τον απα­σχο­λεί δευ­τε­ρευό­ντως. Ο Έλληνας τι θέλει; Θέλει τα παιδιά του που έχουν φύγει να γυρί­σουν από το εξω­τε­ρικό. Πώς θα γυρί­σουν τα παιδιά του άμα δεν υπάρχει ανά­πτυξη;

Με όλα αυτά, λοιπόν, τα ερω­τη­μα­τικά και μέσα στο πεντά­λε­πτο που μας δίνει ο χρόνος της Βουλής -δεν μπορώ να επε­κταθώ, δυστυ­χώς, παραπάνω- προ­σέρ­χο­μαι σήμερα στη Βουλή και λέω ότι πρέπει να κάνουν όλοι μια υπέρ­βαση.

Διότι και αυτό που λέει η σημε­ρινή Αξιω­μα­τική Αντι­πο­λί­τευση φυσικά δεν το υιοθετώ, διότι το είχε πει και με άλλον Αρχηγό. Το θυμό­σα­στε, επί Κυβερ­νή­σεως Παπα­δή­μου, που ανε­τράπη και μετά πήγαμε σε αλλε­πάλ­λη­λες εκλογές. Και τι έγινε; Λύθηκε το πρό­βλημα; Τώρα πάλι ζητάει το ίδιο πράγμα η Αξιω­μα­τική Αντι­πο­λί­τευση. Χάθηκε, λοιπόν, η ευκαι­ρία εκείνη.

Μήπως, όμως, είναι καιρός να προ­βλη­μα­τι­στούμε σήμερα, για να μην χαθεί ολό­κληρη η ιστορία που λέγεται Ελλάδα; Διότι εγώ –δεν ξέρω εσείς- πραγ­μα­τικά ανησυχώ. Και ανησυχώ γιατί δεν ξέρω τι τέξεται η επιούσα και δεν ξέρω τι συμ­φέ­ρο­ντα υπάρ­χουν τα οποία βρί­σκο­νται ακόμα και στις όμορες, γει­το­νι­κές μας χώρες. Γιατί όλοι μας παρα­κο­λου­θούν και βλέπουν μία χώρα επί έξι χρόνια να μην μπορεί να κάνει ό,τι κάνανε οι αδελφοί μας οι Κύπριοι, δηλαδή όλα τα κόμματα –επαναλαμβάνω- του λεγό­με­νου ευρω­παϊ­κού τόξου. Γιατί αν ένα κόμμα δεν πιστεύει, δεν πιστεύει. Όμως αυτοί που πιστεύ­ουν, του­λά­χι­στον, είναι δυνατό να δια­φω­νούν και να υβρί­ζο­νται μέσα στην Αίθουσα και να μην κάνουν ό,τι έκανε και η Κύπρος; Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα.

Ευχα­ρι­στώ, κύριε Πρόεδρε.»