Ο κ. Schaeuble πίσω από την πρόταση για “αυτόματο μηχανισμό διόρθωσης”;

Η διαφορά, που όπως φαί­νε­ται μπορεί να οδη­γή­σει ακόμα και σε καθυ­στέ­ρηση της ολο­κλή­ρω­σης της αξιο­λό­γη­σης πέραν του Eurogroup της 9ης Μαΐου, επι­σή­μως είναι ανάμεσα:

* στην πρόταση-απαίτηση του ΔΝΤ (που προς το παρόν φαί­νε­ται να υπο­στη­ρί­ζε­ται και από το γερ­μα­νικό ΥΠΟΙΚ) για ψήφιση ενός τέταρ­του μνη­μο­νίου με μέτρα 3,6 δισ. ευρώ και

* την αντι­πρό­ταση της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης για ένα μηχα­νι­σμό “αυτό­μα­της διό­θρω­σης” (με την μορφή μέτρων περι­κο­πής δαπανών) εάν και εφόσον απο­τύ­χουν οι δημο­σιο­νο­μι­κοί στόχοι το 2018.

Τα γεγο­νότα όμως δεν φαί­νε­ται να στη­ρί­ζουν… αξιό­πι­στα αυτή τη δια­πραγ­μα­τευ­τική εικόνα.

Πράγ­ματι το ΔΝΤ ζητάει την θεσμο­θέ­τηση αυτού του πακέτου έκτα­κτων μέτρων μετά το 2018, εφόσον οι δημο­σιο­νο­μι­κοί στόχοι δεν υλο­ποι­η­θούν τότε και δεν επι­τευ­χθεί πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ. (σ.σ. το ΔΝΤ επι­μέ­νει ότι ο στόχος αυτός είναι ανέ­φι­κτος). Αυτό συζη­τή­θηκε και συμ­φω­νή­θηκε πρό­σφατα στην Ουά­σιγ­κτον (Εαρινή Σύνοδος του ΔΝΤ) και από την ελλη­νική πλευρά αλλά “υπό την αίρεση” της μη επί­τευ­ξης των δημο­σιο­νο­μι­κών στόχων.

Από το σημείο αυτό και μετά αρχίζει το… πραγ­μα­τικό μπέρ­δεμα.

Και αυτό γιατί η δια­τύ­πωση της ελλη­νι­κής αντι­πρό­τα­σης, ήτοι της απο­δο­χής ενός μηχα­νι­σμού “αυτό­μα­της διόρ­θω­σης” στην οποία επι­μέ­νει η κυβέρ­νηση αντί της θεσμο­θέ­τη­σης των έκτα­κτων μέτρων από τώρα, δεν δια­τυ­πώ­θηκε ή ακρι­βέ­στερα δεν πρωτο-διατυπώθηκε από την Κυβέρ­νηση αλλά από το Υπ. Οικο­νο­μι­κών στο οποίο ηγείται ο κ. Schaeuble (!).

Και μάλιστα πολύ πριν από την συζή­τηση στην Ουά­σιγ­κτον, από το φθι­νό­πωρο του 2015.

Η σχετική αναφορά είχε δημο­σιευ­θεί στο “Κεφά­λαιο”  με πλάγιο τίτλο “Ο μηχα­νι­σμός που ζητάνε οι Γερ­μα­νοί να μπει στη συμ­φω­νία” και είχε ανα­δη­μο­σιευ­τεί στο Capital.gr.

Συγκε­κρι­μένα το ρεπορ­τάζ (σ.σ. το οποίο δεν δια­ψεύ­σθηκε από κανέναν) ανέφερε τότε ότι ο κ. Schaeuble απαιτεί την “δημιουρ­γία μηχα­νι­σμού ‘monitoring’ διαρ­κείας, που θα καθο­ρί­ζει με έναν αυτό­ματο τρόπο προ­σαρ­μο­γές στην δημο­σιο­νο­μική πολι­τική…”, ήτοι ένα μηχα­νι­σμό “αυτό­μα­της διόρ­θω­σης” και λήψης μέτρων εφόσον δεν βγαί­νουν τα νούμερα για το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα που προ­βλέ­πει το τρίτο μνη­μό­νιο.

Το δημο­σί­ευμα ανάφερε επίσης ότι:

“Το Βερο­λίνο είναι ήδη έτοιμο να αρχίσει η συζή­τηση για το ελλη­νικό χρέος αλλά κανείς δεν αισθά­νε­ται ευχά­ρι­στα γι’ αυτό. Η είδηση είναι σε γνώση της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης: η Γερ­μα­νία θα ζητήσει να εντα­χθεί στην συμ­φω­νία ανα­διάρ­θρω­σης του ελλη­νι­κού χρέους ένας μηχα­νι­σμός “monitoring” διαρ­κείας, που θα “παράγει” και θα καθο­ρί­ζει με έναν αυτό­ματο τρόπο προ­σαρ­μο­γές στην δημο­σιο­νο­μική πολι­τική της εκά­στοτε κυβέρ­νη­σης ώστε να δια­σφα­λί­ζε­ται η εξυ­πη­ρέ­τηση του χρέους…”.

Όπως είναι προ­φα­νές τόσο το περιε­χό­μενο όσο και η συγκε­κρι­μένη δια­τύ­πωση ταυ­τί­ζο­νται με την ελλη­νική αντι­πρό­ταση για τον “μηχα­νι­σμό αυτό­μα­της διόρ­θω­σης”, που όμως έχει δια­τυ­πω­θεί πριν από έξι μήνες κατ΄ εντολήν Schaeuble από το Υπ. Οικο­νο­μι­κών της γερ­μα­νι­κής Κυβέρ­νη­σης.

Η λογική του “μηχα­νι­σμού” αυτού, σύμφωνα με το δημο­σί­ευμα του Δεκεμ­βρίου του 2015 προ­βλέ­πει ότι “θα λει­τουρ­γεί σαν μία “μέγγενη” για τους ετή­σιους προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς και θα δια­σφα­λί­ζει με τις κατάλ­λη­λες δημο­σιο­νο­μι­κές πολι­τι­κές (δηλαδή τον έλεγχο των ελλειμ­μά­των και πλε­ο­να­σμά­των) την ετήσια εξυ­πη­ρέ­τηση του χρέους”.

Και ο ESM επόπτης.

Επί της ουσίας όπως ανα­φέ­ρε­ται στο ρεπορ­τάζ του Δεκεμ­βρίου του 2015: “Αυτό σημαί­νει ότι η παρα­κο­λού­θηση της εκτέ­λε­σης του Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού – σε συνερ­γα­σία με τις προ­βλε­πό­με­νες από το δημο­σιο­νο­μικό σύμφωνο δια­δι­κα­σίες αλλά και πέραν αυτών – θα είναι διαρκής και σταθερή από ένα “μηχα­νι­σμό”, ο οποίος θα ανα­τε­θεί κατά πάσα πιθα­νό­τητα στον ESM και ο οποίος θα παρα­κο­λου­θεί κάθε από­κλιση, προ­κει­μέ­νου να “συνιστά” αμέσως την διόρ­θωσή της για να εξα­σφα­λι­σθεί ο στόχος του πλε­ο­νά­σμα­τος.

Σύμφωνα με τις “ιδέες” που υπάρ­χουν πάνω σ’ αυτό, θα υπάρ­χουν προ­βλέ­ψεις και για τις περιό­δους στις οποίες θα δικαιο­λο­γεί­ται η κακή πορεία της οικο­νο­μίας η οποία θα επι­τρέ­πει “διορ­θώ­σεις” και προς τα κάτω μετα­φέ­ρο­ντας για το μέλλον υπο­χρε­ώ­σεις π.χ. από αυξη­μέ­νους τόκους κ.λ.π.

Το σημείο αυτό είναι από τα πλέον ενδια­φέ­ρο­ντα γιατί αφορά το πως η οικο­νο­μία θα αντα­πο­κρι­θεί στο μέλλον σε αυξη­μένα κόστη από τυχόν αυξή­σεις στα επι­τό­κια σε περί­πτωση αλλαγής στην νομι­σμα­τική πολι­τική της ΕΚΤ, όπως αρχίζει τώρα για παρά­δειγμα από η Fed.

H “ιδέα” που έρχεται από το Βερο­λίνο είναι ότι σε περί­πτωση που αυξη­θούν τα επι­τό­κια στο μέλλον – κάτι που θεω­ρεί­ται ότι έτσι κι αλλιώς θα συμβεί – η Ελλάδα δεν θα μπορεί να συνε­χί­σει να δανεί­ζε­ται και να απο­πλη­ρώ­νει με τα σημε­ρινά επι­τό­κια, δηλαδή να απο­πλη­ρώ­νει το χρέος της με επι­τό­κια μικρό­τερα από τα επι­τό­κια που θα πλη­ρώ­νει τότε ο δανει­στής της (το ESM, κ.λ.π). Έτσι κι αλλιώς το χαμηλό επι­τό­κιο δανει­σμού της Ελλάδας από τον ESM είναι συνάρ­τηση του Euribor και θα αυξηθεί και αυτό μαζί με το Euribor…”

Αυτά προ­βλέ­πο­νταν από την πλευρά του γερ­μα­νι­κού ΥΠΟΙΚ.

Και προ­φα­νώς δεί­χνουν αξιο­ση­μεί­ωτη “ομοιό­τητα” με την “ελλη­νική” πρόταση για την απε­μπλοκή της δια­δι­κα­σίας αξιο­λό­γη­σης…